Filmy dziecko, hiv

Film przedstawiający codzienne życie młodych londyńczyków, którzy przed problemami codzienności uciekają w świat narkotyków. Jeden z nich, Mark, postanawia zerwać z nałogiem i kolegami. Wyjeżdża do rodzinnego miasteczka, zakochuje się w dziewczynie, i wszystko zapowiada się obiecująco, do momentu, gdy odwiedzają go koledzy...

Najbardziej oczekiwane wydarzenie filmowe 2008 roku! Niesamowita mieszanka grozy i wzruszenia, możliwa do osiągnięcia jedynie przez takich geniuszy kina jak Guillermo del Toro (Labirynt Fauna), M. Night Shyamalana (Szósty zmysł) czy Alejandro Amenábar (Inni). Laura spędziła dzieciństwo dorastając w sierocińcu, otoczona troskliwą opieką wychowawców i przyjaźnią dzieci, które były dla niej niczym bracia i siostry. Teraz, jako trzydziestoletnia kobieta, wraca w "rodzinne" strony wraz z mężem Carlosem i siedmioletnim synkiem, Simonem. Jej marzeniem jest ponowne otwarcie porzuconego przytułku i stworzenie ośrodka dla dzieci niepełnosprawnych. Dom i tajemnicza okolica pobudzają wyobraźnię Simona – chłopiec zaczyna snuć nieprawdopodobne opowieści i wymyślać nie do końca niewinne zabawy... Sytuacja ta zaczyna bardzo niepokoić Laurę, tym bardziej, że przywołuje echa dawno zapomnianych, dręczących wspomnień z jej własnego dzieciństwa. Jest przekonana, że coś przerażającego kryje się w murach starego domu...

Leo (Kim Bodnia) i Louise (Rikke Louise Andersson) są młodą parą mieszkającą razem w Kopenhadze. Leo często wychodzi z przyjaciółmi podczas gdy Louise zazwyczaj zostaje w domu. Wszystko się zmienia gdy Louise zachodzi w ciążę. Leo staje się zimny i nieobecny. Jego gniew i nienawiść do samego siebie w końcu doprowadzają do użycia przemocy wobec Louise.

Greckie przysłowie mówi, że jedynie kobiety, które skąpały oczy we łzach, widzą jasno. Przysłowie to nie spełnia się jednak w przypadku Manueli. Tej nocy, gdy jej syn Esteban ginie przejechany przez samochód Manuela płacze tak długo, aż zabraknie jej łez. A mimo to, wcale nie widzi jasno; teraźniejszość i przyszłość giną w jednakowych ciemnościach. Czekając w szpitalu, czyta ostatnie linijki jakie jej syn zapisał w notesie, z którym nigdy się nie rozstawał. "Dziś rano przeszukałem pokój mojej matki i znalazłem plik zdjęć. Wszystkim brakowało połowy. Był na nich, jak sądzę, mój ojciec. Mam wrażenie, że w moim życiu brakuje tego samego kawałka. Chcę poznać mojego ojca, nie ważne kim jest i jak zachował się wobec mamy. Nikt nie może odebrać mi tego prawa..." Manuela nigdy mu nie powiedziała kim był. "Twój ojciec umarł na długo przed twoim narodzeniem" - to wszystko, co zdążył od niej usłyszeć. Przez pamięć dla swego syna Manuela opuszcza Madryt i jedzie do Barcelony odnaleźć jego ojca. Chce mu powiedzieć, że ostatnie słowa, jakie zapisał jego syn skierował właśnie do niego, chociaż wcale go nie znał. Ale najpierw musi powiedzieć ojcu, że gdy ona od niego odeszła 18 lat temu, była w ciąży, i że mieli syna, i że syn ten właśnie umarł. Musi powiedzieć mu też, że dała dziecku imię Esteban, to samo, które on, ojciec, nosił zanim przyjął imię Lola. Lola, la Pionera. Manuela jedzie do Barcelony w poszukiwaniu Loli, ojca swego syna. Poszukiwania mężczyzny o takim imieniu nie mogą okazać się łatwe. I rzeczywiście nie są.

Sam Dent w Kanadzie. Szkolny autobus wpada w poślizg i stacza się z nasypu do rzeki. Ginie czternastu uczniów. Adwokat Mitchell namawia rodziców ofiar, by wystąpili o odszkodowanie. Dotknięci nieszczęściem mieszkańcy miasteczka początkowo idą za radą prawnika.

Tuż przed śmiercią malarz Jean-Baptiste Emmerich zapowiada, że "ci, którzy go kochają, wsiądą do pociągu". Następnie umiera. Do pociągu na cmentarz Limoges wsiadają wszyscy jego przyjaciele, ci prawdziwi i fałszywi, spadkobiercy z prawego i nieprawego łoża, bliższa i dalsza rodzina - niektóre rodziny spotykają się wyłącznie na pogrzebach.

To jeden z tych filmów, co to są "o życiu". Opowiada losy trójki bohaterów, którzy próbują razem ułożyć sobie życie. Dwóch mężczyzn i kobieta. Wątek gejowski. Rozterki psychiczne, przełomowe wybory życiowe. Film ciągnie się od wczesnych lat dziecięcych bohaterów do pełnej dorosłości. Spokojna opowieść o niespokojnych duszach.

Historia uczniów szkoły teatralnej Amandiers w Nanterre, kierowanej przez Patrice'a Chéreau i Pierre'a Romansa, szczególnie w 1986 roku z inscenizacją Płatonowa. Jest to film autobiograficzny, postacie Stelli i Etienne'a to alter ego Valerii Bruni Tedeschi i Thierry'ego Ravela.

Policjant z pasji, a nie z powołania, 35-letni Lucien Marguet (Didier Bezace), nazywany Lulu, spędza całe dnie i noce w poszukiwaniu informacji, które mogłyby prowadzić do sukcesu. Podczas, gdy wielu jego kolegów ogląda telewizję w rodzinie, on woli chodzić samotnie po Paryżu, aby uzyskać informacje od informatorów. To już trzynaście lat, codziennie idzie do 7 Sądowego Wydziału Policji. Tutaj Lulu zaczynał od początku jako młody stażysta. Teraz prowadzi sprawy związane z handlem narkotykami.