Filmy miłość, monolog

Historia starzejącej się, doświadczonej życiem i schorowanej doktorowej Marty, borykającej się z nudą i wspomnieniami. Żyje ze swym mężem w małym miasteczku. Przypadek sprawi, że przypomni sobie, czym jest miłość, a nawet fizyczna fascynacja. Spotkanie z młodym mężczyzną i jego tragiczna śmierć w trakcie wspólnej kąpieli wywołują w niej uczucia i reakcje, jakich sama się nie spodziewała.

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Pięć historii, jeden temat - miłość. Jest i stare małżeństwo, jest i młoda dziewczyna próbująca poderwać nieśmiałego chłopaka, samotna kobieta sukcesu, kochającą matkę, a także kłótliwe małżeństwo. Każde z nich pragnie chociaż trochę miłości, ale czy wszystkim uda się to dostać?

Oparta na faktach opowieść o lordzie Rochester Johnie Wilmocie, który żył w XVII wieku. Mężczyzna znany był ze swoich talentów poetyckich, lecz przede wszystkim jako wielki adorator kobiecych wdzięków i notoryczny rozpustnik.

Mieszkaniec Nowego Jorku, Monty Brogan (Edward Norton), niegdyś wybitny uczeń tamtejszej szkoły średniej oraz koszykarz, w pogoni za łatwą kasą staje się dilerem narkotykowym, który bez wyrzutów sumienia zarabia na ludzkiej krzywdzie. Przez swoją chciwość w końcu zostaje złapany. Dostaje 7 lat więzienia. Ostatnie dni na wolności spędza ze swoimi prawdziwymi przyjaciółmi, Jacobem (Philip Seymour Hoffman) oraz Fracessem (Barry Pepper). Próbuje się pozbierać i podsumować swoje życie, jednocześnie walcząc ze strachem. Boi się tego że w "pace" będzie tylko zastraszonym "białasem" bez przyjaciół. Myśli o samobójstwie. W końcu podejmuje drastyczne kroki i postanawia spojrzeć przyszłości w twarz.

Rak (François Cluzet) po zwolnieniu zaczyna zastanawiać się nad sensem pracy. Ponieważ nie wie, jak pozostać nieaktywnym, tworzy własną pracę. Zatrudnia kandydatów do sprzedaży fikcyjnej encyklopedii.

Wielkie romantyczne monologi Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego w interpretacji Jana Englerta. Spektakl z 1991 roku. Na scenie telewizyjnego studia pojawiają się Gustaw, Kordian i Konrad – najwięksi bohaterowie romantyczni. Wielka liryczna spowiedź Gustawa, pełna chorobliwej imaginacji, urojeń, halucynacyjnych wizji, będzie płynąć chaotycznym strumieniem miłosnego wyznania. Młodzieńczy bunt Kordiana, jego desperacka polityczna walka, irracjonalny optymizm wiary w zwycięstwo idei słusznej i sprawiedliwej zostaną w Wielkiej Improwizacji Konrada przeniesione w regiony etyki, odwiecznej walki dobrego i złego, zamienione w prometejską służbę ludzkości i mesjanistyczną dla niej ofiarę.