Filmy samotność, strach

Kręgosłupem formalnym filmu są stylizowane na dokument monologi kilku kobiet. Z tych „solowych etiud” powstaje pełnowymiarowa „kolekcja” – nomen omen – psychologicznych „sukienek”. Nie są to jednak portrety, raczej opisy newralgicznych momentów życia. To najbardziej z możliwych kameralne zderzenie czasu z przestrzenią. Czas „materializują” oniryczne, bardzo malownicze impresje, z pozoru niezwiązane z opowieściami kobiet; są jednak bodaj najistotniejszymi kontrapunktami filmowej opowieści. Poetyckie „obrazki” przekazują to co niewypowiedziane wprost przez bohaterki filmu. Nieobecna „fabularność” nie zwalnia opowieści – każda z postaci, wykreowana przez czołówkę polskich aktorek, jest zaskakująco dynamiczna, udramatyzowana, niezwykle wiarygodna, wręcz przeszywająca. Całość wieńczy zaskakująca pointa, kontrowersyjne „ujawnienie obecności” tajemniczego katalizatora kobiecych zwierzeń. Kim jest? Ślepym losem? Nieobliczalnym wyrzutem sumienia? Kimś, z natury rzeczy, rodzaju męskiego? Odpowiedzi na te tajemnicze pytania trzeba szukać aż do ostatniej sceny, ostatniego kadru filmu.

Historia pokazuje konflikt pokoleń na przykładzie surowego, prostolinijnego farmera - ojca, a jednym z jego synów - urodzonym buntownikiem, który rozpaczliwie chce poznać swoją matkę, właścicielkę domu publicznego w pobliskim Monterey.

Opowieść o dwójce dzieci, które uciekają z domu w poszukiwaniu ojca. Dwunastoletnia Voula i o siedem lat młodszy Aleksander przemierzają Grecję, dążąc do coraz bardziej iluzorycznego celu, jakim są Niemcy. Po drodze natykają się na obojętność i okrucieństwo świata dorosłych, którego jedyną jasną stroną jest młody aktor, Orestes. Voula zakochuje się w młodzieńcu, choć jej uczucie będzie jednostronne i nieszczęśliwe. Wędrówka bohaterów stanowi więc naukę o dorosłości, którą wyznacza samotność, bezdomność, strach i cierpienie.

Maria podczas drugiej wojny światowej była jedną z tysięcy kobiet więzionych na Majdanku. Szczęśliwie przeżyła wojnę. Wiele lat później, zostaje zaproszona przez rząd USA, jako koronny świadek oskarżenia w procesie Gertrudy Steinem, strażniczki obozu koncentracyjnego. Czy Maria jest w stanie przeżyć powtórnie potworne wspomnienia?

Historia dwustoletniego Stefana, którego ojciec opuścił rodzinę zaraz po jego narodzinach, a matka zmarła na ciężką chorobę. Szukając swojego miejsca na świecie Stefan błąka się po Serbii, znajdując dom, w ukrytej pod wodospadem grocie.

Ziemia została podbita przez obcych, a resztki ludzkości ukryły się w podziemnym kompleksie, otoczonym wieżami strażniczymi. Do jednej z takich wież trafia młody żołnierz S.U.M.1, by przez sto dni, samotnie strzec granicy.

Historia niezwykłej przyjaźni Jonathana i Bobby′ego, dwóch mężczyzn, którzy znają się od dzieciństwa spędzonego w Cleveland. Już jako dorośli ludzie postanawiają wyprowadzić się do Nowego Jorku, gdzie zaczynają mieszkać z ekscentryczną kobietą o imieniu Clare.

Masakra osób pochodzenia Tutsi dokonana przez ekstremistów Hutu miała miejsce między kwietniem a lipcem 1994 roku. W ciągu zaledwie stu dni zostało zamordowanych ponad osiemset tysięcy ludzi. Jest rodzajem tragicznego paradoksu, że kiedy myślimy o wojnie, widzimy film. Holocaust był pokazywany w kinie dziesiątki razy, podobnie rzezie w Kambodży, czy wojna w Wietnamie. Masakra w Rwandzie nie doczekała się jednak zbyt wielu przedstawień filmowych, dlatego film Philippe’a van Leeuw jest tak ważny. W przeciwieństwie do hollywodzkiego Hotelu Rwanda jest to zdyscyplinowana i kameralna opowieść o ludobójstwie z perspektywy jednej osoby, młodej Tutsi Jacqueline. Pracuje ona jako pomoc domowa w europejskiej rodzinie, przez którą zostaje porzucona po ataku Hutu. Film ukazuje jej ciągłą ucieczkę przed oprawcami, skupiając się na jej samotności i poczuciu absolutnego, zwierzęcego strachu. Nie przypadkiem konflikt w Rwandzie to największa porażka w historii ONZ. Zachodnie państwa w żaden sposób nie interweniowały, skazując setki tysięcy ludzi na zagładę. Ten film to głos czy raczej krzyk protestu przeciwko milczeniu.

Hiszpania, drugi wiek przed naszą erą. Skromny pasterz Viriato wiedzie proste życie w niewielkiej wiosce. Wszystko się zmienia kiedy do Hiszpanii wkraczają wojska Imperium Rzymskiego pod wodzą pretora Galby. Virtario postanawia walczyć z najeźdźcami i zostaje przywódcą rebeliantów.