Filmy bunkier, schron

Rok 1974 w Albanii. Pod rządami Envera Hoxha, maoistowskiego przywódcy od 40 lat. Muro Neto (Agim Qirjaqi), odpowiedzialny za obronę narodu przed „niewidzialnym wrogiem”, decyduje, że budowanie bunkierów jest jedynym sposobem na odparcie niespodziewanego ataku. Tak narodził się pułkownik Bunker, „najwyższy obrońca narodu” i potworny aparatczyk. Zbudował prawie 800 000 bunkrów, niszcząc wszystko na swojej drodze, zamykając oczy na procesy i egzekucje. Jego żona bezradnie jest świadkiem narastającej paranoi męża.

Wojna rosyjsko-ukraińska zasiała niepokój w Europie. Wielu ludzi zaczęło interesować się bezpieczeństwem. Niemcy uświadomili sobie, że nie są przygotowani na taki kataklizm. Na 84 miliony mieszkańców przypada jedynie jakieś pół miliona miejsc w schronach, a i tak nie spełniają one dostatecznych standardów bezpieczeństwa. Zupełnym przeciwieństwem jest Szwajcaria, gdzie każdy obywatel ma zapewnione miejsce w bunkrze. Pod tym względem kraj ten jest wzorem, dlatego Niemcy chcą się uczyć od nich. Mają zamiar zainwestować ponad 10 milionów euro w bezpieczeństwo swoich obywateli…

Letnim wieczorem do będącego w budowie modnego klubu «Fobos» zjeżdżają się młodzi ludzi. Nastolatkowie nazywają klub bunkrem, ponieważ powstaje na bazie dawnego schronu przeciwlotniczego. Niespodzianie drzwi bunkra blokują się i wszyscy w podziemiu zostają odcięci od świata i bez łączności. Początkowo młodzi żartują sobie i nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji, a potem pojawia się strach…

Film, nagrodzony Oscarem przez Amerykańska Akademię, który powstał w oparciu o słynną powieść Güntera Grassa pod tym samym tytułem, portretuje mieszkańców Gdańska – Polaków, Niemców i Kaszubów – na tle historycznych wydarzeń pomiędzy rokiem 1924 i końcem II wojny światowej. Bacznym obserwatorem owych zdarzeń jest Oskar Matzerath, nad wiek rozwinięty chłopiec, którego świat dorosłych napawa sceptycyzmem i niechęcią. Nie chcąc stać się jego częścią, w dniu trzecich urodzin postanawia, że nie będzie dalej rosnąć. Z okazji urodzin rodzice kupują mu blaszany bębenek, który odtąd będzie jego nieodłącznym towarzyszem. Głośnym bębnieniem i przenikliwym wrzaskiem chłopiec potrafi kruszyć szkło, tym samym protestując przeciwko braku zainteresowania i kłamstwom dorosłych.