Filmy plotka, śledztwo, morderstwo

Lina McLaindlow, córka generała, po krótkiej znajomości poślubiła typowego lekkoducha Johna Aysgartha. Wkrótce jednak zaczyna drażnić Linę sposób bycia jej wybranka. Ma wrażenie, że widzi tylko powierzchowność męża, ale tak naprawdę go nie zna...

Na przedmieściach Paryża właśnie zamordowano starą pannę. Wszyscy o tym mówią, z wyjątkiem mizantropa, pana Hire'a (Michel Simon). Tego samego wieczoru Alice (Viviane Romance), właśnie wychodzi z więzienia i ponownie spotyka się ze swoim kochankiem Alfredem (Paul Bernard). Działają tak, jakby się nie znali, ponieważ Alice poszła do więzienia, aby oszczędzić Alfreda. Pan Hire zakochuje się w Alice i podejrzewa, kto jest mordercą.

Dla nowego komisarza Saint-Malo, mordercą i gwałcicielem 10-letniej dziewczynki jest René (Jacques Gamblin), jej nauczyciel rysunku. Ten, przygnębiony i niepełnosprawny po ataku, stracił inspirację. Jego ekstrawertyczna żona Vivianne (Sandrine Bonnaire) zostaje chwilowo uwiedziona przez Desmota (Antoine de Caunes), przeciętnego, znanego intelektualistę z towarzystwa. Małżonkowie zapraszają Desmota na pijacką kolację. René odwozi Desmota do domu. Ten ostatni zostaje znaleziony martwy w skałach w pobliżu jego domu...

Trwa właśnie wojna. Na małej stacji kolejowej Kostomlaty, gdzieś w Czechach, znudzeni kolejarze czekają na kolejne pociągi, które nierzadko się spóźniają. Aby czas szybciej płynął, opowiadają sobie o swoich miłosnych przygodach. Główny bohater, młody aspirant Milos ma problemy ze zdobyciem pierwszej dziewczyny. Stara się to jednak osiągnąć za wszelką cenę.

Rok 1977. Roman Polański, który po sukcesie filmów Chinatown i Dziecko Rosemary ma u stóp cały filmowy świat, zostaje aresztowany w Los Angeles. Oskarża się go o uprawianie seksu z 13-letnią dziewczynką. Reżyser staje się ofiarą bezprecedensowego w dziejach Hollywood medialnego spektaklu. Brukowce oskarżają go o organizowanie satanistycznych orgii. Sędzia przed ogłoszeniem wyroku zwierza się znajomemu, że "da popalić temu polskiemu sukinsynowi". Polański ucieka ze Stanów w dniu ogłoszenia wyroku, łamiąc zasady zwolnienia warunkowego. Nie wraca tam już nigdy. Marina Zenovich poświęciła pięć lat życia na rozjaśnienie mroków tamtego procesu. Powstał film wyciągający na światło dzienne nieznane wcześniej fakty. Pojawiają się w nim ludzie, którzy nigdy dotąd nie wypowiadali się w tej sprawie. Dość szybko okazało się, że proces był skandaliczną mieszanką uprzedzeń, niepohamowanych ambicji i chęci zaspokojenia społecznej żądzy odwetu na przybyszu znikąd, który w kilka lat podbił Fabrykę Snów. Część amerykańskich mediów postrzegała Polańskiego jako "dziwacznego karła mówiącego ze śmiesznym akcentem". Podczas gdy dla europejskich dziennikarzy był wielkim artystą, który padł ofiarą purytańskiej moralności i hipokryzji, dla ich kolegów zza oceanu stał się obcym, któremu należało dać nauczkę. Reżyserka, umiejętnie wplatając w narrację fragmenty filmów Polańskiego, udowadnia, że ci, którzy go sądzili, brali fikcję za rzeczywistość.

Produkcja udowadnia, że mała iskierka wątpliwości może rzucić cień na wszystko, co uważa się za prawdę.