Filmy dym, śnieg

Grupka ludzi leci na Księżyc. Po wylądowaniu miejscowi biorą ich do niewoli.

W Uzaku (ostatniej części tryptyku, na który składają się jeszcze Kasaba i Chmury w maju) miejscem spotkania bohaterów Ceylana jest Stambuł. Grana przez Emina Topraka postać młodego mężczyzny, który w poprzednich filmach marzył o ucieczce z prowincji, wreszcie decyduje się na porzucenie rodzinnego miasteczka. Zamierza znaleźć pracę na statku, wyruszyć w podróż, zacząć prawdziwe życie. Swoją przedłużającą się wizytą najpierw zaskakuje, a potem drażni wielkomiejskiego krewnego. Jest nim żyjący samotnie artysta (grany przez Muzaffera Özdemira), odcięty od azjatyckich korzeni. Jemu również przyjdzie rozliczyć się z własnym niespełnieniem. W Stambule pada śnieg. To rzadkie zjawisko. Stambulski śnieg jest gęsty i mokry, spada z nieba wielkimi płatkami na palmy i meczety. Bohater grany przez Topraka traci swój sen o mieście, traci złudzenia, nie udaje mu się bowiem niczego osiągnąć. Miasto go odrzuca. Jest zatopione w mglistej bieli niczym nieistniejąca nigdy Atlantyda. Jest też ruchliwe, wypełnione ludźmi, światłami, przedmiotami, które nie wiadomo do czego służą. Bohater nie znajduje w nim swojego miejsca, ani przestrzeni, która ułatwiłaby mu realizację marzeń. Ambiwalentna, milcząca relacja kuzynów uosabia istotę tureckości, melancholijne rozdarcie pomiędzy tradycją a współczesnością, nadzieją a rozpaczą. Film został poświęcony pamięci Emina Topraka, zmarłego śmiercią samobójczą w grudniu 2002 roku.

Według prastarej przepowiedni małego plemienia, pewnego dnia nadjedzie ostatnie stado mamutów, ale po udanych łowach na wioskę spadnie wielkie nieszczęście. Ten czas właśnie nadszedł, a nieszczęściem okazali się łowcy niewolników z odległej krainy. Chcąc odbić współplemieńców, ocaleli myśliwi ruszają za nimi. Niestety karawana po długiej i ciężkiej podróży dociera do celu, a członkowie wyprawy muszą połączyć swoje siły z miejscowymi plemionami, by obalić rządzących tą krainą starożytnych.

Schyłek lata 1942 roku. Żołnierze batalionu szturmowego Wehrmachtu, fritz Reiser i Manfred "Rollo" Rohleder, któremu brakuje w kolekcji odznaczeń tylko Żelaznego Krzyża I Klasy, odpoczywają na riwierze Włoskiej po trudach zbrojnej kampanii w Afryce. Urlop trwa jednak krótko. Batalion przerzucony zostaje na front wschodni. Porucznik Hans von Witzland informuje żołnierzy, że walczyć będą o zdobycie Stalingradu. W szeregach armii niemieckiej panuje atmosfera napięcia. Większość obawia się rosyjskiej zimy, chociaż hitlerowska propaganda twierdzi, że opór obrońców miasta złamany zostanie w ciągu kilku dni.

Miasteczko rozpoczyna nieformalną trylogię o prowincji i prowincjonalności, z której bez skutku próbują się wyrwać niektóre postaci. Głównymi bohaterami filmu są brat i siostra, doświadczający po raz pierwszy kontroli systemu (hymn i czytanki w szkole), gier z otoczeniem (spotkania z głupkiem, osłem i żółwiem) czy odpowiedzialności za własne życie (słuchanie rodzinnej dyskusji). Pierwsza szkolna sekwencja, w której dzieci rozpraszają dziesiątki bodźców, jest prawdziwym mistrzostwem reżyserii dźwięku i obrazu. Drugą połowę filmu zajmuje nieśpieszna rozmowa rodziny przy dogasającym ognisku, pełna życiowych, czasem banalnych, mądrości, miłości i buntu.