Filmy krytyka, policja

Po 72 godzinach, szanse na znalezienie zbiegłego więźnia spadają do mniej niż pięciu procent. Niewiele jest niebezpieczeństw większych niż zmęczony i zdesperowany skazaniec, szukający schronienia. Toteż weterani - komendant Charlie Duchamp (w tej roli Laz Alonso) i Ray Zancanelli (Domenick Lombardozzi), podejmują decyzję o zastosowaniu niekonwencjonalnych metod egzekwowania prawa. Postanawiają wykorzystać potencjał drzemiący w dawnych uciekinierach i dzięki ich doświadczeniu łapać obecnych. Zespół powołany do życia przez Charliego i Raya stanowi specjalną grupę poszukiwawczą. Poza stróżami prawa, w skład ekipy wchodzą - jeden z najsprytniejszych uciekinierów, którego złapał Ray, Lloyd Lowery (Jimmi Simpson) - cudowne dziecko, behawiorysta, a zarazem biegły psychiatra specjalizujący się w psychoanalizie, Shea Daniels (Malcolm Goodwin) - były gangster, znawca życia ulicznego i realiów więziennych oraz Erica Reed (Serinda Swan), seksowna ekspertka w dziedzinie polowania na ludzi, która swojego fachu nauczyła się od ojca - łowcy nagród. Charlie i Ray decydują się na skorzystanie z usług Julianne Simms (Brooke Nevin), osoby cywilnej, specjalizującej się w pozyskiwaniu wskazówek, informacji i danych.

Akcja rozgrywa się w sierpniu i we wrześniu 1939 roku. Dziennikarz Bruno publikuje tekst zatytułowany „Domek z kart”, w którym atakuje rządy sanacji. Spotyka się to z protestami ze strony rządzących. W obawie o własne zdrowie ucieka z Warszawy, ale zostaje złapany i osadzony w więzieniu. Wkrótce wybucha wojna.

Rok 1977. Roman Polański, który po sukcesie filmów Chinatown i Dziecko Rosemary ma u stóp cały filmowy świat, zostaje aresztowany w Los Angeles. Oskarża się go o uprawianie seksu z 13-letnią dziewczynką. Reżyser staje się ofiarą bezprecedensowego w dziejach Hollywood medialnego spektaklu. Brukowce oskarżają go o organizowanie satanistycznych orgii. Sędzia przed ogłoszeniem wyroku zwierza się znajomemu, że "da popalić temu polskiemu sukinsynowi". Polański ucieka ze Stanów w dniu ogłoszenia wyroku, łamiąc zasady zwolnienia warunkowego. Nie wraca tam już nigdy. Marina Zenovich poświęciła pięć lat życia na rozjaśnienie mroków tamtego procesu. Powstał film wyciągający na światło dzienne nieznane wcześniej fakty. Pojawiają się w nim ludzie, którzy nigdy dotąd nie wypowiadali się w tej sprawie. Dość szybko okazało się, że proces był skandaliczną mieszanką uprzedzeń, niepohamowanych ambicji i chęci zaspokojenia społecznej żądzy odwetu na przybyszu znikąd, który w kilka lat podbił Fabrykę Snów. Część amerykańskich mediów postrzegała Polańskiego jako "dziwacznego karła mówiącego ze śmiesznym akcentem". Podczas gdy dla europejskich dziennikarzy był wielkim artystą, który padł ofiarą purytańskiej moralności i hipokryzji, dla ich kolegów zza oceanu stał się obcym, któremu należało dać nauczkę. Reżyserka, umiejętnie wplatając w narrację fragmenty filmów Polańskiego, udowadnia, że ci, którzy go sądzili, brali fikcję za rzeczywistość.