Filmy mazury

We wsi Czukta, która położona jest w malowniczej części Mazur, na Pojezierzu Ełckim, w tak zwanych Mazurach Garbatych, mieszka Wiesław Bołtryk, bohater tego dokumentu. Wiesław jest przykładem artysty - tułacza, dla którego ten kawałek Mazur stał się przybraną ojcowizną. W filmie towarzyszymy z kamerą bohaterowi, jego wędrówkom po wiosce i okolicach.

Serial zabierze widzów w porywającą, komediowo-kryminalną podróż przez świat narkotykowych karteli, gangsterów rządzących więzieniem, skorumpowanych stróży prawa i podziemnego pokera rozgrywanego o miliony. Wartka akcja prowadzi przez mazurskie jeziora, lasy i spokojne w teorii miasteczka. A wszystko zacznie się, gdy dyrektor więzienia zamieni się miejscami z gangsterem z programu ochrony świadków…

Ekranizacja powieści francuskiego pisarza Michela Tourniera. Niezwykła, wstrząsająca wizja hitleryzmu i klęski III Rzeszy. Daleka od utartych szablonów opowieść o nazistowskim szaleństwie. Bohaterem jest Francuz, Abel Tiffauges, przekonany o swym baśniowym pochodzeniu. Mając 11 lat odkrywa w sobie moce nadprzyrodzone. Jak większość chłopców w jego wieku, marzy, by szkoła, do której uczęszcza, spłonęła. I szkołę rzeczywiście trawi pożar. Wojenna tułaczka Abla Tiffaugesa obfituje w kolejne dziwne wypadki i zrządzenia losu. Abel znajduje się w tym czasie w Prusach Wschodnich. Z hitlerowskiego obozu jenieckiego trafia na służbę do Hermanna Goeringa. Obserwuje krwawe polowania Wielkiego Łowczego Rzeszy, którym kres kładzie podobna rzeź armii niemieckiej pod Stalingradem. Wreszcie staje u wrót warownej twierdzy. Tutaj SS szkoli dwunasto-czternastolatków - rzekomą elitę przyszłego państwa niemieckiego. W rzeczywistości są oni mięsem armatnim dla chylącej się ku upadkowi "tysiącletniej Rzeszy". Z rozkazu nazistów Abel przemierza okolice, prowadząc przymusową rekrutację młodych chłopców. W oczach miejscowej ludności uchodzi za potwora, który porywa dzieci, niczym Król Olch w balladzie Goethego. Czy Tiffauges - człowiek ani dobry, ani zły, z pewnością bardzo wrażliwy, ale poniekąd zauroczony faszystowską ideologią - zdoła wyzwolić się spod jej przemożnego wpływu?

Ze wsi Stare Juchy na Mazurach od początku lat 80. wyemigrowało do Islandii, za pracą, 400 osób, czyli połowa całej społeczności. Ci, którzy zostali to w większości reprezentanci starszego pokolenia. Dla nich technologia staje się codziennością – namiastką kontaktu z najbliższymi. Paweł Ziemilski właśnie w technologii znajduje klucz do ciekawej formy filmowej i, za pomocą obrazów rzutowanych z internetowego komunikatora na ściany domów, pokojów, obór i garaży, daje swoim bohaterom szansę na bliższy kontakt z rodziną. Wirtualne postaci bliskich na emigracji nagle zyskują realne rozmiary. Podzielone rodziny bywają u siebie w kuchni, nawzajem malują sobie paznokcie, razem jadają kolacje, grają w piłkę, tańczą, spacerują, a nawet przytulają się – choć żyją tysiące kilometrów od siebie.

Rozgrywająca się w malowniczej scenerii mazurskich jezior współczesna opowieść o grupie młodych ludzi odbywających szkolenie w bazie ratownictwa wodnego. Podczas kilku letnich miesięcy, pod okiem grona nieco starszych ratowników instruktorów, młodzi szkolą się, aby zostać ratownikami WOPR. W trakcie kursu kandydaci na ratowników nie tylko podnoszą swoje umiejętności techniczne, ale też niosą pomoc wodniakom poszkodowanym w wypadkach. Wątki osobiste i uczuciowe bohaterów przeplatają się na ekranie z wątkami sensacyjnymi, tworząc barwną, żywą fabułę.

Dwudziestoletni Waldek podczas zwiedzania głównej kwatery w Gierłoży pod Kętrzynem wspomina swoją pierwszą miłość, którą przeżył przed pójściem do wojska. Romans nawiązuje z Anką. Wydaje się mu, że jest to ta właściwa, do momentu, gdy zostawia go dla bogatszego Niemca.

Tosi mama jest znaną aktorką filmową, a ojciec Piotrka reporterem telewizyjnym. W wakacje zapracowana Danuta znajduję trochę czasu, aby wyjechać z córką na wakacje. Piotr dostaje tym czasem zlecenie z pracy, aby je śledzić i zrobić z tego wypadu artykuł. Podczas tego zadania spotyka go wiele przeszkód i zabawnych zdarzeń, aż w końcu, lądują razem z kobietą na pięknej wyspie.

"Szaleństwo Majki Skowron" opowiada o konflikcie pokoleniowym między rodzicami i dziećmi. Stanisław Jędryka pokazał go w dwu wariantach. Między córką i ojcem - dyrektorem Zakładu Chemicznego, oraz synem i ojcem - komendantem posterunku MO. Przyczyny konfliktów są różne.

Na początku lat siedemdziesiątych, w scenerii polskiego wybrzeża, splatają się losy dwóch takich, co niejeden księżyc ukradli. „Synek” wyszedł z więzienia i za wszelką cenę chce się dobrze w życiu urządzić. Starszy, Eryk, wytrawny hochsztapler, musi się odegrać na kumplu, który go wykiwał w pokerze. Ale do tego jest potrzebna duża kasa. Obaj więc wyruszają w Polskę, siejąc spustoszenie… w portfelach dewizowych turystów. Jeszcze tylko rozprawa z „Gruchą”, czyli finałowy sztos, a potem – żyć nie umierać, trwoniąc łatwo zarobiony szmal. Plan jest przedni tyle, że na każdym planie można się przejechać.

Noc, mgła, deszcz. Wąska mazurska droga. Rozpędzone tiry. Samotny mężczyzna za kierownicą starego samochodu spieszy do domu na koncert córki. Wyprzedza tiry, zdążając ku swemu przeznaczeniu. Tym przeznaczeniem jest zaćpana dziewczyna, tańcząca na drodze i wymachująca płonącą kurtką jak pochodnią. Cudem omijają ją ciężarówki. Mężczyzna jest komendantem miejscowego posterunku policji, dziewczyna narkomanką z pobliskiego schroniska odwykowego. Ona zginie pod kołami, a on zrobi wszystko, żeby wyjaśnić, co robiła w nocy na drodze. Podejmie heroiczne próby, aby nie upodobnić się do otoczenia: skorumpowanej władzy i policji, dealerów narkotyków sprzedających towar nawet pod oknem burmistrza. Nazywa się Leon Kamelski, lecz wszyscy nazywają go Kameleon.