Filmy architektura

Zdruzgotana po niespodziewanej śmierci męża, Beth (Rebecca Hall) zostaje sama w domu nad jeziorem, który dla niej zbudował. Stara się najlepiej jak potrafi, ale dopadają ją koszmary. Na miejscu ma niepokojące wizje, wbrew radom przyjaciół zaczyna grzebać w dobytku męża, chcąc odpowiedzi. To, co znajduje, to tajemnice zarówno dziwne, jak i niepokojące, kobieta postanawia jest rozwiązać.

Émilie (Marion Barbeau), młoda studentka, pracuje nocami jako cam-girl, aby związać koniec z końcem. Pewnego wieczoru tajemniczy dron pojawia się w oknie jej mieszkania. Od tej pory, kiedykolwiek Emilie jest sama, dron pojawia się i podąża za nią.

Podczas jednego z wystawnych bali, Pan Neville - młody rysownik, zgadza się podpisać kontrakt z Panią Herbert na namalowanie posiadłości jej męża. Ma na to dwanaście dni, ponieważ w tym czasie, pan domu wyjeżdża do Southampton. Wszystko wydaje się układać znakomicie, do momentu, gdy córka Pani Herbert, Pani Talmann, zasugeruje Panu Neville'owi, że jest jedynym świadkiem zabójstwa Pana Herberta.

Życie Jo Mitchell (Meaghan Martin) to ciągłe przeprowadzki z ojcem, a co za tym idzie - systematyczne zmiany szkoły. To jej ostatni rok w szkole średniej. Jej marzeniem jest dostanie się na uczelnię, gdzie studiowała jej zmarła matka. Niestety, w nowej szkole zdobywa rywalkę w postaci Mandi Weatherly (Maiara Walsh), która przewodzi popularnej grupce dziewcząt, zwanych Plastikami.

Bohaterowie filmu to ludzie w różnym wieku, o różnych poglądach i stylu życia. Wszyscy oni: nieznajomi, kochankowie, rodzina, zmieniają się pod wpływem serii niespodziewanych wydarzeń, które pokazują jak ulotna, złożona i często cudowna może być miłość.

Biznesmen z Nowego Jorku wpada na trop afery szpiegowskiej i zostaje oskarżony o morderstwo, którego nie popełnił, a ściga go policja i agenci obcego wywiadu.

Wypadek powodujący wiele ofiar - runięcie starej, czynszowej kamienicy zamieszkanej gęsto przez najbiedniejszych - zwraca uwagę na działalność wielkiego przedsiębiorstwa budowlanego, którego właścicielem i dyrektorem jest niejaki Nottola. Wykop pod fundamenty budowanych przezeń wieżowców był, jak się okazuje, bezpośrednią przyczyną osunięcia się gruntu i zawalenia stojących w pobliżu starych domów. Nottola, szermując hasłem modernizacji miasta i cywilizacyjnego postępu, uzyskuje zezwolenie Rady Miejskiej na kontynuowanie robót. Śledztwo zostaje umorzone. Z kolejnych domów przeznaczonych do rozbiórki wysiedla się lokatorów. Tylko lewicowym członkom Rady, którzy na własną rękę kontynuują dochodzenie, wychodzi na jaw, że tereny, na których mają stanąć luksusowe wieżowce, przeznaczone były pod tanie budownictwo komunalne, a Nottola wszedł w posiadanie tych terenów drogą korupcji.

Awangardowy malarz Leonardo Ferri (Franco Nero), zmęczony bezwzględnością handlarzy eksploatujących jego talent, popada w obłęd. Jest jednak zbyt cennym źródłem zysku, aby mu pozwolono egzystować w spokojnym wiejskim ustroniu.

Zmęczony wędrowiec staje przed okazałą, wielką budowlą, która prawdopodobnie jest katedrą. Wchodzi do środka i zasypia na stojąco, zupełnie nieświadom tego, co ma stać się za chwilę. Nagrodzona na festiwalu Siddgraph alegoryczna opowieść Tomka Bagińskiego o człowieku jako nieodłącznej części świata.

Val (Regina Casé) już trzynaście lat pracuje jako opiekunka Fabinho (Michel Joelsas) u państwa w Sao Paulo. Ma stałą pracę, by utrzymać swoją córkę Jessicę (Camila Márdila), która mieszka w Pernambuco, w północnej Brazylii. Jessica właśnie chce studiować w Sao Paulo i przyjeżdża do matki. Zakłóci całkowicie spokojną codzienność w tym domu.