Filmy miłość, kremacja

Hiszpania, drugi wiek przed naszą erą. Skromny pasterz Viriato wiedzie proste życie w niewielkiej wiosce. Wszystko się zmienia kiedy do Hiszpanii wkraczają wojska Imperium Rzymskiego pod wodzą pretora Galby. Virtario postanawia walczyć z najeźdźcami i zostaje przywódcą rebeliantów.

Kilka arystokratycznych rodzin walczy o kontrolę nad krainą o nazwie Westeros.

Niewielka ziemska posiadłość gdzieś na Nizinie Padańskiej, stary zagracony dom, a w nim niezwykła rodzina: ślepa matka i jej czworo dzieci - córka (Giulia) oraz trzech synów, z których jeden (Leone) jest upośledzony umysłowo, drugi (Alessandro) cierpi na epilepsję i tylko najstarszy (Augusto) jest dostatecznie normalny i przedsiębiorczy, żeby utrzymać całą rodzinę, prowadząc interesy w pobliskim miasteczku. Pod pozorami normalnego rodzinnego życia (rytuał wspólnych posiłków poprzedzonych modlitwą, wyprawy na cmentarz, gdzie znajduje się grób ojca) kłębią się wrogie instynkty, podłość i nienawiść, wybuchając od czasu do czasu gwałtownymi scenami. Ich prawdziwy sens nie dochodzi tylko do świadomości matki, potulnej bardziej z głupoty, niż dobroci. W głowie Alessandra rodzi się zbrodniczy plan "uzdrowienia" rodziny przez wyeliminowanie tych jej członków, którzy są jedynie ciężarem.

To wstrząsająca opowieść o domowej idylli w cieniu krematoriów, czyli życiu rodzinnym komendanta Auschwitz, Rudolfa Hössa.

Nagła śmierć króla Uthera (Sebastian Koch) wywołuje walkę o sukcesję. Królestwem Brytanii zaczynają rządzić chaos i strach. Merlina (Joseph Fiennes), wpływowego maga, dręczy wizja mrocznej przyszłości. Postanawia osadzić na tronie młodego, trochę impulsywnego Artura (Jamie Campbell Bower). Chłopak jest nieślubnym synem zmarłego króla, wychowywanym od urodzenia przez przedstawicieli ludu. Niestety, jego ambitna przybrana siostra, Morgana (Eva Green), nie zawaha się przed niczym, żeby tylko odebrać mu władzę...

W pierwszej scenie, w przyprawiającej o dreszcze scenerii czegoś na kształt rybiej rzeźni, widzimy leżącą na blacie dużą rybę. Jest zmasakrowana i zakrwawiona. Z trudem łapie oddech. "Zostało mi niewiele czasu. Muszę wykorzystać swój ostatni oddech, by opowiedzieć wam historię, bardzo piękną historię..." - mówi ryba. I wiemy już, że to ona będzie narratorem tej opowieści. "To stara opowieść, która zaczyna się od czyjegoś odejścia. Młoda kobieta zaczyna długą podróż w stronę rzeczywistości." W kolejnej scenie widzimy piękną kobiecą twarz z niebieskimi oczami. Kobieta leży na stole ginekologicznym. Lekarz długim przezroczystym ssakiem wyciąga z niej fragmenty dziecka, którego ona nie chce. Za chwilę słyszymy wesołe "Good Morning Starshine" z musicalu "Hair"...

Ziemowit przyłącza się do grupy, która chce obalić rządy okrutnego Popiela.

Nieśmiały pisarz Jules, Austriak z pochodzenia, dzieli miłość do literatury, sztuki i kobiet z Francuzem Jimem. Mężczyźni żyją na modłę bohemy. W czasie wyprawy na jedną z wysp na Morzu Adriatyckim poznają żywiołową Catherine, w której obaj się zakochują. W przededniu wybuchu I Wojny Światowej Jules i Catherine decydują się wyjechać do Austrii i tam pobrać. Po zakończeniu konfliktu Catherine i Jules zapraszają Jima do swojego domku. Kiedy mężczyzna przybywa na miejsce, odkrywa, że para ma kilkuletnią córkę, ale ich małżeństwo nie układa się najlepiej. Ponowne spotkanie Catherine i Jima obudzi łączące ich niegdyś, ale nigdy niezrealizowane uczucie.

Ahmed Ibn Fahdlan zostaje posłem i musi opuścić Bagdad. W trakcie swojej wędrówki natyka się na wędrowne plemię wikingów. Nie mogąc odmówić swoim gospodarzom, zostaje trzynastym wojownikiem mającym uczestniczyć w wyprawie ratunkowej. Otoczony ludźmi których nie zna, w krainie która jest dla niego obca, musi pomóc swym sojuszników pokonać ich odwiecznego wroga.

Nominowany do Oscara kanadyjski film, wyreżyserowany przez urodzoną w Indiach reżyserkę Deepę Mehtę, porusza tematykę hinduskiej obyczajowości, a szczególnie życia wdów po śmierci mężów oraz aranżowanych małżeństw małych dziewczynek i starszych mężczyzn. Chociaż akcja filmu ulokowana została w 1938 roku, to właściwie do dzisiaj w Indiach takie śluby są normą. Co gorsza, gdy umiera małżonek, wdowa, niezależnie od wieku, zgodnie z zasadami religii i obyczajem winna spędzić resztę życia w aśramie dla wdów. W tej formie przytułku ma pokutować za swoje grzechy z poprzedniego życia, które – wg wierzeń – wpłynęły na śmierć męża.