Filmy wanna, jazz, gitara

Fantastyczna i zabawna historia Serga Gainsbourga. Film w którym, mały żydowski chłopczyk przechadza się po okupowanym przez nazistów Paryżu i w którym nieśmiały młody poeta próbuje oczarować swingujące kabarety lat sześćdziesiątych. Na ekranie twory jego umysłu ucieleśniają się, a jego natchnienie idzie w parze z wywołującymi skandale historiami miłosnymi. Wszystko to złożyło się na wywrotowy film, którego główny obywatel wprawił w drżenie całą planetę.

Joe i Jerry to dwaj przyjaciele, którzy zatrudnili się do orkiestry grającej na stypach. Niestety, podczas jednej z takich imprez został zorganizowany nalot policji, a jak się okazało – alkohol lał się strumieniami. W ten sposób lokal został zamknięty (czasy prohibicji), a dwaj przyjaciele stracili pracę. Na dodatek zostali świadkami jednego z gangsterskich rozrachunków. Aby uciec przed Getrami i jego bandą, zatrudniają się w grupie muzycznej jadącej na Florydę. Co z tego, że to zespół kobiecy? Tutaj chodzi o ocalenie własnej skóry! Od tej pory Daphne i Josephine muszą strzec swojej tajemnicy, a to nie będzie proste, gdy razem z nimi podróżuje piękna Sugar.

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.