Filmy mięso, krew

W Anglii trwa właśnie kolejna edycja Big Brothera. Kiedy następny uczestnik ma opuścić dom Wielkiego Brata, w miejsce kręcenia programu zjeżdżają się tłumy fanów. Wszyscy pracownicy produkcji oraz mieszkańcy domu, żyją tylko tym wydarzeniem. Nie zwracają uwagi na dopływające z zewnątrz informacje o kryzysie i chorobie, która rozprzestrzenia się w kraju. Okazuje się, że wszyscy zaczynają zamieniać się w zombie, a jedynymi zdrowymi ludźmi są mieszkańcy domu Wielkiego Brata.

Młoda kobieta zostaje sama na boi. Między nią a brzegiem krąży rekin, z którym musi stoczyć walkę o przeżycie.

Hipnotyzujący debiut fabularny Nicolette Krebitz. Powrót do natury nie zawsze jest lekarstwem dla duszy. Niekiedy może być destrukcyjnym wydarzeniem. Taki był dla Ani – młodej, zagubionej dziewczyny próbującej normalnie funkcjonować. Ma jakąś bliżej nieokreśloną pracę, mieszkanie w nienazwanym mieście. Stara się być jak inni, ale jej nie wychodzi. Z nikim nie lubi spędzać czasu. W końcu Ania spotyka kogoś dla siebie – dzikiego wilka. Nie wiadomo, czy jest to jednostronna fascynacja, czy początek międzygatunkowej miłości od pierwszego wejrzenia. Ania podstępem przyciąga bestię do swojego mieszkania i – jak gdyby nigdy nic – rozpoczyna wspólne życie.

Oddział komandosów dowiaduje się o wolnej od zombie wyspie Plum, położonej u brzegów Ameryki. Z pomocą jednego z jej byłych mieszkańców udaje im się tam dotrzeć. Wraz z powrotem Patricka O'Flynna wojna między Muldoonami a O'Flynnami rozpoczyna się na nowo, a oni zostają wciągnięci w jej środek. Co gorsza wszędzie wokoło pełno jest wygłodniałych zombie, które tylko czekają na uwolnienie.

Młodego Jeana Berlot nieustannie prześladują koszmary, w których ktoś zamyka go w wariatkowie. Wracając z pogrzebu matki otrzymuje od Markiza zaproszenie, by spędził noc w jego zamku. Tam Berlot będzie świadkiem dzikiej orgii i terapeutycznego pogrzebu.

Pewien diler narkotykowy, wykrada z laboratorium eksperymentalną substancję i dodaje ją do nowych działek prochów. Zażywający je ludzie zaczynają przemieniać się w krwiożercze zombie. Wszystko rozgrywa się w pobliżu klubu ze striptizem, którego tancerki i ochrona zostają wkrótce otoczeni przez chordy żywych trupów.

Wydawało się, że to, co pozostało z obsady FEAST II: Sloppy SECONDS zostało pożarte przez bandę jurnych potworów. Ale jak się okazuje, nasi bohaterowie zostają uratowani w ostatniej chwili przez tajemniczego Shot Autobus Gusa, który najwyraźniej ma możliwość kontrolowania potworów. Gus ma sposób na ucieczkę do wielkiego miasta za pośrednictwem kanałów. Tam spotykają kolejnego z ocalałych, eksperta od sztuk walki - Jean-Claude Seagala. Postanawiają zrobić z bestiami to co należało zrobić od początku. Końcówka filmu jest bardzo zaskakująca...

Film przedstawia nam kilka dni z życia miasteczka. Lokalny palacz wpada w szał, zaczyna zabijać ludzi i palić ich zwłokami w piecu. Gdy zostaje wyrzucony z pracy, zatrudnia się u rzeźnika, gdzie kontynuuje mordowanie, a części ciał sprzedaje w sklepie. Wynalazca amator tworzy coraz dziwniejsze wynalazki, aż w końcu odlatuje latającym samochodem. Jakby tego było mało miasteczko odwiedzają kosmici, a rzeźnik próbuje nauczyć mieszkańców nowego języka.

Ziemia w krótkim czasie, od pojawienia się pierwszych zombie, zostaje niemal cała przez nie opanowana. Ocaleli ludzie żyją w odseparowanej wyspie, bronionej przez wodę, ogrodzenia pod napięciem i dobrze wyszkolonych żołnierzy. Poza mury wyjeżdżają jedynie ciężko uzbrojone oddziały zbieraczy. Zaopatrują oni ludzi we wszystkie niezbędne artykuły. Bezmyślne zombie nie są więc dużym zagrożeniem dla ocalałych ludzi. Sielanka ocalałych mieszkańców nie trwa jednak wiecznie. Po wizycie konwoju z miasta w małym miasteczku, kreatury ocalałe z napaści zaczynają współpracować i korzystać z różnych narzędzi. Zbierając się w coraz większy tłum ruszają w kierunku miasta szukać zemsty.

Grupa komandosów walczy z chordami zombie. W jednym z nocnych ataków, bestie porywają kilku członków grupy. Chcąc ich odbić pozostali muszą zaatakować farmę, gdzie zombie hodują ludzi by mieć stałe źródło pokarmu.