Jedna z największych indyjskich projektantek kostiumów. Pracowała w ponad 100 filmach ze znaczącymi filmowcami, m.in. Guru Duttą, Yashem Chopra, Rajem Kapoorem, Ashutoshem Gowarikerem, oraz międzynarodowymi reżyserami – Conradem Rooksem i Richardem Attenborough. Była trzecim z siedmiorga dzieci Annasaheba i Shantabai Rajopadhye. Ojciec zmarł, gdy miała dziewięć lat. Kształcenie w sztuce zaczęła młodo, nauczyciel uczył ją rysunku w domu. Po skończeniu szkoły kontynuowała naukę w Sir JJ School of Art w Bombaju, gdzie sztuki plastyczne ukończyła z najwyższym wyróżnieniem, zdobywając złoty medal, stypendium oraz nominację na członka Grupy Progresywnych Artystów, założonej przez Francisa Newtona Souzę, do której należeli m.in. słynni M.F. Husain i S.H. Raza. Karierę rozpoczęła jako niezależny ilustrator mody w różnych bombajskich czasopismach kobiecych, w tym „Eve's Weekly”. Później, gdy jego redaktor otworzył butik, zaproponował Bhanu projektowanie sukienek. Dzięki temu odkryła swój wielki talent. Jej sukces jako projektantki szybko doprowadził do zmiany ścieżki kariery. Guru Dutt poprosił ją o zaprojektowanie kostiumów do filmu „CID” w 1956 roku. Odtąd na stałe weszła do jego zespołu. Stała się niezwykle cenioną i znaną projektantką. Poślubiła Satyendrę Athaiya, poetę i autora tekstów do filmów hindi. Małżeństwo zakończyło się separacją. Bhanu nigdy nie wyszła ponownie za mąż. Mają jedną córkę. W swojej karierze trwającej około 50 lat otrzymała wiele nagród, w tym Nagrodę Akademii za najlepsze kostiumy do filmu „Gandhi” (1982). Była pierwszym indyjskim laureatem Oskara. Otrzymała także dwie Narodowe Nagrody Filmowe – w 1991 i 2002 roku. W 2012 roku przekazała oscarową statuetkę Akademii. Bhanu miała obawy, iż po swojej śmierci jej rodzina nie potraktuje w odpowiedni sposób tej nagrody. Zmarła 15 października 2020 roku w Mumbaju z powodu powikłań powiązanych z rakiem mózgu.