Młodzi chłopcy bawią się bronią w brudnych zaułkach dzielnicy zwanej Cidade de Deus, starając się w ten sposób dorównać parę lat starszym przestępcom z ulicznych gangów. Każdy, kto urodził się w miejscowych fawelach, tutaj również umrze i stanie się to najpewniej szybciej niż można by się spodziewać, a śmierć będzie gwałtowna. Buscapé dorasta w tym brutalnym otoczeniu i dopóki nie zobaczy swoich kolegów przez szkło obiektywu, nie ma pojęcia, że może go to ocalić. Fotografia staje się narzędziem ewolucji chłopca. Z uczestnika wydarzeń, zmienia się on w obserwatora - przerażonego i współodczuwającego, jednak nie zasłaniającego oczu przed światem, w którym nadzieja jest abstrakcją.