Filmy śmierć, stambuł

Russell Crowe jako Joshua Connor, australijski farmer, który spełniając ostatnią wolę niedawno zmarłej żony przybywa do Turcji, by odszukać ciała swych synów poległych w bitwie pod Gallipoli. Connor jest człowiekiem twardym i doświadczonym przez życie, jednak kraj, w którym się znajduje zaskakuje go odmiennością, a brytyjscy okupanci odrzucają prośby o wydanie ciał poległych. Z pomocą Connorowi przyjdzie piękna Turczynka (Olga Kurylenko), która stanie się dla niego kimś znacznie więcej niż tylko przewodniczką w tej niezwykłej podróży. Gdy okaże się, że jeden z synów być może żyje, Connor poruszy niebo i ziemię, by odkryć prawdę o losie swego dziecka.

Film, który w powszechnej świadomości zapoczątkował nową falę w kinie tureckim. Nakręcony w stylu „guerilla” – niemal bez budżetu, z minimalną ekipą oraz naturalnymi sceneriami i aktorami. Poświęcony wykluczonym ze społeczeństwa: bezdomnym, pijakom, onanistom, heroinistkom. Wchodzący pod powierzchnię rzeczy. Piękne nabrzeża Stambułu pokazują tu inną twarz – miejsca przeklętego i niegościnnego, od którego otwartych przestrzeni nie ma ucieczki. Jednocześnie Salto w trumnie to film w wielu momentach zaskakujący humorem i eksperymentem. Pełno tu zbyt bliskich kadrów, nagłych cięć, oryginalnego dźwięku oraz klimatycznej muzyki Baba Zuli. Główny bohater (Mahsun) nie ma domu i marznie zimą na ulicach. Ratuje go jednak pasja, która polega na włamywaniu się w nocy do samochodów. Mimo surowych kar, nie potrafi oprzeć się pokusie kradzieży ambulansu czy autobusu, ale i rozmaitym szaleństwom na ulicy. Mahsun wydaje się ograniczony umysłowo, być może nie rozumie świata, albo też żyje w swoim własnym? W jednej z najpiękniejszych sekwencji filmu wykrada z twierdzy Rumeli pawia – symbol bogactwa, płodności, ochrony przed złem – i razem podróżują przez miasto w surrealistycznej ucieczce donikąd.

Mehmet jest nowym zdobywcą Stambułu. Pracuje w wodociągach, ma młodą narzeczoną. Podczas burdy po meczu zaprzyjaźnia się z Berzanem, ulicznym sprzedawcą i kurdyjskim aktywistą. Pewnego razu podczas kontroli autobusu policja odnajduje obok Mehmeta porzuconą torbę z bronią. Przesłuchanie staje się brutalne i długie, gdyż zatrzymany wygląda podejrzanie kurdyjsko (ma ciemne włosy i ostre rysy twarzy). To zdarzenie niesie za sobą przykre konsekwencje: krąg znajomych Mehmeta stopniowo się przerzedza, w pracy pojawiają się problemy, spotyka się z szykanami ze strony sąsiadów, jego dziewczyna się załamuje. Jedyną osobą, która w pełni go rozumie jest Berzan, jednak i on nieustannie ściera się z policją. Gdy wydarza się tragedia, Mehmet wyrusza w długą podróż na Wschód (do ojczyzny Kurdów) i przechodzi tam powolną, lecz nieodwracalną metamorfozę. Dramatyczna przypowieść o tożsamości, przyjaźni, lojalności.

Nejat stanowczo nie pochwala wyboru owdowiałego ojca, Alego, który związał się z prostytutką Yeter. Jednak bohater zmienia zdanie na temat kobiety, gdy odkrywa, że wysyła ona pieniądze swej mieszkającej w Turcji córce, by dziewczyna mogła opłacić studia. Nagła śmierć Yeter rozdziela ojca i syna. Nejat decyduje się na podróż do Stambułu, by odnaleźć córkę Yeter, Ayten. Tymczasem polityczna aktywistka, Ayten uciekła przed turecką policją i schroniła się w Berlinie. Zaprzyjaźniła się tutaj z młodą kobietą, Lotte, która proponuje tureckiej rewolucjonistce, by zamieszkała w jej rodzinnym domu. Zaproszenie bardzo nie podoba się konserwatywnej matce Lotte, Susanne. Po aresztowaniu Ayten traci swój azyl; zostaje deportowana z powrotem do Turcji i osadzona w tamtejszym więzieniu. Lotte wyjeżdża do Turcji, ale na miejscu orientuje się, że sytuacja Ayten wygląda na beznadziejną...

Louis Salinger (Clive Owen), agent Interpolu, prowadzi śledztwo, które ma na celu aresztowanie nielegalnych handlarzy bronią. Odkrywa, że stoją za tym władze jednego z największych banków świata. Działając na własną rękę, Salinger postanawia doprowadzić przestępców przed oblicze sprawiedliwości. Jednak nie będzie to takie proste, gdyż chciwi zarządcy banku tak łatwo nie składają broni.

Film Alana Parkera rozpoczyna się od obławy na tureckim lotnisku, podczas której grany przez Davisa bohater zostaje przyłapany na posiadaniu narkotyków. Trafia do więzienia, w którym skazani i oczekujący na rozprawy są traktowani w nieludzki, wręcz zbrodniczy sposób. Tytuł Midnight Express oznaczał w slangu umysłowy „odlot”, jakiego doznawali wszyscy przebywający dłużej w więziennych murach...

Prywatny detektyw z San Francisco, Sam Spade, zajmuje się sprawą trzech ekscentrycznych przestępców.

Semih Kaplanoğlu opowiada historię młodej dziewczyny, mieszkającej z apodyktycznym ojcem na obrzeżach Stambułu. Reżysera zainspirowało minimalistyczne kino Tsai Ming-Lianga, zrezygnował jednak z charakterystycznego dla twórcy z Tajwanu czarnego humoru. Meleğin düşüşü rozpoczyna się symbolicznym obrazem – rozwijana ze szpuli żółta nić, którą Zeynep przywiązała do płotu, ciągle się rwie, ostatecznie doprowadza jednak bohaterkę na skraj przepaści. Dziewczyna jest zamknięta w swoim życiu jak w klatce. Każdego dnia kursuje między domem, gdzie pełni rolę służącej, a hotelem, w którym sprząta. Nieśmiało oczekuje zmiany, choć nic jej nie zapowiada. Zeynep chyba nawet nie próbuje wyobrazić sobie wolności. Do dramatycznego zwrotu popchnie ją przypadek o metafizycznym podłożu – do jej rąk trafi walizka z rzeczami zmarłej w wypadku samochodowym kobiety.