Filmy płacz, propaganda

Jest to opowieść o kilku młodych żołnierzach biorących udział w krwawej bitwie o japońską wyspę Iwo Jimę w trakcie drugiej wojny światowej. Podczas bitwy przypadkowo zostaje zrobione zdjęcie - kilku żołnierzy, dopełniając formalności, stawia amerykańską flagę na zdobytym wzgórzu. Drukowana na pierwszych stronach gazet fotografia obiega Amerykę. Dowództwo amerykańskich wojsk wpada na szatański plan - postanawia wykorzystać uwiecznionych na niej żołnierzy do zebrania większej ilości pieniędzy na wojnę...

Do nowo oddanego bloku, po latach oczekiwań, lokatorzy zaczynają wprowadzać się do swoich mieszkań (z wyjątkiem Balcerka, który robi to z przymusu). Wszystkim kieruje gospodarz bloku – Anioł. W kolejnych odcinkach oglądamy humorystyczne perypetie głównych bohaterów. Na koniec Anioł… awansuje na stanowisko kierownika osiedla.

Jest sierpień roku 1980. W stoczni Gdańskiej rozpoczyna się strajk. Jednym z jego organizatorów jest Maciek Tomczyk syn Mateusza Birkuta. Władze radiokomitetu wysyłają na Wybrzeże redaktora Winkla, aby zebrał materiały na temat Tomczyka. Mają one posłużyć do spreparowania reportażu oczerniającego przywódców strajku. Winkel wnika w środowisko opozycji. Poznaje prawdę o życiu Tomczyka, spotyka ludzi, nie boją się głośno mówić o zbrodniach władzy ludowej. Zaczyna rozumieć, że w Polsce rzeczywiście można coś zmienić. Ale czy starczy mu odwagi, by przejść na stronę barykady?

W hotelu gromadzą się miejscowe władze, aby uczcić zakończenie wojny. Wśród gości znajduje się komunista Szczuka. Podziemna organizacja wydała na niego wyrok śmierci. Zamachu ma dokonać Maciek Chełmicki, żołnierz AK. Pierwsza próba zabójstwa nie udaje się, więc Maciek również pojawia się w hotelu. Spotkanie z barmanką Krystyną rodzi w nim wątpliwości. Czy warto jeszcze zabijać, skoro wojna się skończyła? Powojenna rzeczywistość nie oferuje żadnej alternatywy.

Bohaterka filmu, pastor Becky Fisher należy do społeczności Ewangelików. Całą energię wkłada w organizowanie obozów wyznaniowych dla dzieci - „Kids on Fire”. Ewangelicy wkładają wiele starań w stworzenie „Armii Boga”, której „żołnierzy” rekrutuje się wśród najmłodszych Amerykanów. Dzieci są bowiem najbardziej podatne na indoktrynację. Becky Fisher ma na tym polu wielkie zasługi. Kamera z bliska rejestruje najbardziej emocjonujące momenty działania charyzmatycznej pastor. Gdy doprowadza podopiecznych do duchowej ekstazy i histerycznych drgawek, sprawia, że mówią językami i płaczą poruszeni obecnością Ducha Świętego ma się wrażenie wkraczania w czyjąś intymność. Jednak kościół ewangelicki ma to do siebie, że tam eksponuje się emocje a chwalić Boga można na wiele sposobów. Podczas jednego z występów członkowie „Kids on fire” w kamuflażach, uzbrojeni w kije, tańczą wojenne tańce w rytm chrześcijańskiego heavy – metalu. To wszystko za przyzwoleniem rodziców, którzy często, zamiast posyłać dzieci do szkoły, uczą je w domu. Ewolucjonizm zastępują teorią stworzenia. Choć Becky proces indoktrynacji ma doskonale zaplanowany, czasem pojawiają się zabawne niekonsekwencje. Fisher przestrzega przed Harrym Potterem jako wrogiem Boga, lecz stworzenie człowieka inscenizuje już za pomocą Barbie i Kena.

Carla, miejscowego rybaka, znaleziono martwego, zaplątanego we własne sieci. Na jego głowie jednak widać było wyraźnie poważne obrażenia. Ludzie z wioski zaczęli snuć podejrzenia, że został on zamordowany. W spokojnym dotąd San Piedro rozpoczyna się proces o popełnienie morderstwa, który zakłóca spokój. Anty japońskie, powojenne uczucia nadal głęboko tkwią w tej społeczności. Podejrzenie o zbrodnię pada na innego rybaka Kazuo (Rick Yune), który chował uraz do rodziny Carla. Ishmael Chambers (Ethan Hawke), lokalny reporter, być może zna informacje, które oczyściłyby z zarzutów Kazuo. Czy jednak zdobędzie się na odwagę, by zdradzić przed sądem swoją kochankę zamieszaną w incydent? Kiedy Chambers potwierdza dokonanie zbrodni, ślady prowadzą go do wstrząsającego odkrycia.

Film opowiada historię czwórki czarnoskórych żołnierzy, którym udaje się przeżyć przekraczanie rzeki Serchio w Toscanii i docierają do małej, górskiej wioski Colognora. Tam, czekając na wsparcie swoich oddziałów, opiekują się małym chłopcem, którego zabrali po drodze i pomagają mieszkańcom miasteczka. Sami na obcym terenie czują się opuszczeni i osaczeni, ponieważ wiedzą, że Niemcy mogą nadejść w każdej chwili.

Członkini Parlamentu, Laine Hanson (Joan Allen) wyrastała w „seraju” i renoma osiągnięta w ciągu 20 lat błyskotliwej kariery i solidnego doświadczenia miała wartość fotela senatorskiego. Prezydent Demokratów, Jackie Evans (Jeff Bridges) myśli, że Laine ma wszystkie cechy, aby zostać pierwszą kobietą vice-prezydent w USA; i postanawia jej w tym pomóc. Główny przeciwnik Evansa, senator Shelly Runyon (Gary Oldman) bez zwłoki staje w szranki o fotel vice-prezydenta. Przede wszystkim, aby zdyskredytować Laine i przeszkodzić w jej (zaprzysiężeniu) przez Kongres, przeszukuje przeszłość Kandydatki i wyciąga na światło dzienne jej wybryki młodości, nadające się do złamania jej kariery. Odizolowana od świata w swoim obozie w konfrontacji z uprzedzeniami starej gwardii, ambicjami młodych wilków i skrytymi marzeniami? wielu z deklarowanych „zwolenników” Laine musi bić się na wszystkich polach, aby obronić swe prywatne życie i swoją przyszłość polityczną.

W okupowanym przez nazistów Paryżu, młoda akompaniatorka Sophie Vasseur dostaje pracę u słynnej piosenkarki Ireny Brice. Gdy mąż Ireny, Charles, biznesmen współpracujący z nazistami, walczy z własnym sumieniem, Irena staje się obsesją Sophie...