Filmy 1994

Młody dramaturg, François Roussel (Vincent Lindon), odniósł swój pierwszy sukces w wieku 35 lat, utworem „Irresolute”, który inspiruje jego osobistym doświadczeniem. Ale on jest archetypem nieodpowiedzialności, typem niezdolnym do dokonania wyboru. Trzy kobiety w jego życiu cierpią na różne sposoby. Christine (Thiam Aïssatou)chce dzieci, Gaëlle (Sandrine Kiberlain) wymaga jego stałej obecności, a Marianne (Barbara Schulz) chce go fizycznie. Jak Francis powinien działać, aby spełnić ich oczekiwania?

Film oparty na faktach. Jedenastolatek zostaje w domu sam. Podczas nieobecności rodziny zabija dwóch obcych w obronie własnej. Po zdarzeniu sprawca próbuje poradzić sobie z wyrzutami sumienia i przyjaciółmi ofiar, którzy pragną zemsty...

W Indiach, podobnie jak w wielu innych regionach, mniejszości religijne służą za kozły ofiarne przy wszelkich katastrofach - naród dzieli się tu na grupy religijne i etniczne, z których każda jest jednakowo chętna zniszczyć pozostałe lub złożyć siebie na ołtarzu męczeństwa.

Lizbona, w zimowy dzień w 1994 roku. Między godziną szóstą a czternastą. Ciężarna (Teresa Roby), czterdziestoletnia kobieta rozpacza w ciągu ostatnich ośmiu godzin poprzedzających narodziny jej pierwszego dziecka.

Lizbona, Portugalia, połowa lat 90. Trzej bracia, młoda kobieta i dwóch młodych mężczyzn, żyją razem, nie dbając o przyszłość, a nawet teraźniejszość. Maria (Maria de Medeiros) to spokojna, wrażliwa dziewczyna. Pracuje w dzień, a wieczorami uczy się w szkole średniej. W pracy Maria jest wykorzystywana. Dziewczyna coraz bardziej zamyka się w sobie i żyje na skraju załamania nerwowego. Maria potrzebuje pomocy. Bracia chcą jej pomóc, ale trochę za późno.

Alex (Michel Serrault), rok temu pracował w domu towarowym na paryskich bulwarach. W rezultacie jego żona odeszła, musiał opuścić mieszkanie i znaleźć pracę jako przewodnik po kanałach Paryża. Bezdomny, dzięki wsparciu konsjerża, który go lubi, ma się gdzie przespać. Powoli Alex przyzwyczaił się do takiego życia. Ale wszystko się zmienia, gdy poznaje lesbijkę Caroline (Claude Jade).

Konstabl Laurie Gordon (Zoe Carides) przenosi się z wydziału narkotykowego do elitarnego oddziału policji w Sydney. Powodem tej decyzji jest zabójstwo jej partnera i jednocześnie kochanka. Gordon jest także oskarżona o korupcję, więc robi wszystko żeby zdobyć zaufanie współpracowników.

Główną bohaterką jest Keri Finnegan, która jako prywatny detektyw próbuje rozwiązać sprawę seryjnych morderstw kobiet w Pittsburghu. Keri udając staruszkę, włóczy się wieczorami po zaułkach chcąc zwabić mordercę. Którejś nocy dochodzi do ataku a agresorem okazuje się być policjant. Niestety lokalna policja nie wierzy w jej doniesienie. W tej sytuacji musi sama stawić czoła zabójcy, a na domiar złego ma przeciwko sobie kapitana policji Giarusso...

Bohaterką Domu z lawy jest młoda pielęgniarka, która odwozi na wyspę „zombie” (Isaach de Bankolé), tkwiącego w śpiączce kabowerdyńskiego robotnika, który spadł z rusztowania w Lizbonie. Mariana (Inês de Medeiros) zostaje z jego bezwładnym ciałem, nie mając komu go przekazać. Wokół panuje pustka jak po zarazie. Nikt się do niego nie przyznaje, jakby wszystkie związki były przysypane warstwą pyłu. Zanim Mariana czegoś się dowie, będzie musiała zejść z głównej drogi, porzucić swoją pewność siebie i siłę. Ale to nie dziewczyna w czerwonej sukience wywoła prawdziwą rewolucję.

Harlin Garret lepiej czuł się w obliczu śmierci niż życia. Zabijał zarówno rękoma jak i przy pomocy broni. Był wysłannikiem śmierci pracującym dla gangsterów. Wpadł w pułapkę policyjną i został poparzony. Wydawało się, że nie przeżyje, stracił pamięć i nie miał pojęcia, że kiedykolwiek był płatnym mordercą. Rząd miał jednak swoje plany wobec Garreta i dlatego uratowali jego życie, dali mu nową twarz, nową tożsamość i nową pracę. Miał zabijać dla nich.