Filmy 2009

Trinh (Thanh Van Ngo) staje przed obliczem bossa mafii, który obiecuje zwrócić jej porwaną córkę dopiero wówczas, gdy kobieta wykona kilka zleceń. Podczas ostatniej misji, Trinh poznaje i zakochuje się w Quanie (Johnny Nguyen). Wspólnie toczą bitwę za bitwą przeciw gangom i mafiosom, zaliczając kolejne zadania, niczym w grze komputerowej. W filmie po raz kolejny spotykają się mistrzowie wschodnich sztuk walki Johnny Tri Nguyen i Ngo Thanh Van.

Boogie - bohater argentyńskiego komiksu autorstwa wielkiego Roberto Fontanarossy. Jest weteranem wojny w Wietnamie i łowcą nagród. Gdzie tylko się zjawi, pozostawia po sobie kałuże krwi. Boogie jest seksistą, rasistą, brutalem oraz najgroźniejszym płatnym zabójcą w całym mieście. A przynajmniej tak mu się wydaje. Gdy szef lokalnej mafii musi pozbyć się kluczowego świadka, zatrudnia jednak innego zabójcę. Jest młody, wysportowany, przystojny i wygląda jak chirurg. Boogie musi udowodnić wszystkim, a zwłaszcza samemu sobie, że wciąż jest najlepszy.

Kronika rodzącego się ruchu muzułmańskiego punk rocka w Ameryce. Twórców dokumentu zainspirowała działalność Michaela Knighta, który w ramach buntu przeciw poglądom ojca, zwolennika teorii o supremacji białych, przeszedł na islam. Michael Muhammad Knight napisał powieść "The Taqwacores" (neologizm będący połączeniem określenia muzułmańskiej koncepcji świadomości Boga z punkowym słowem hardcore), która stała się manifestem rozczarowanej młodzieży muzułmańskiej. Pisarz towarzyszy młodym wywrotowcom podczas ich tournee, w którym zaskakują i szokują widzów w Stanach Zjednoczonych. Po drodze łamią wszystkie możliwe tabu i nieskrępowanie demonstrują swój sprzeciw wobec doktrynerstwa.

Jest sam środek zimy. Do małej miejscowości trafia tajemniczy przybysz, który obdarzony jest mocą leczenia i ratowania życia. Choć mieszkańcy doceniają jego talent i z uwagą słuchają osobliwych przemówień o miłości i Bogu, wkrótce orientują się, że obcy jest wyjątkowo aspołeczny i nie do końca spełnia ich rosnące oczekiwania. Bohater nawiązuje jednak intensywny kontakt z dwoma kobietami i chłopcem. Kars jawi się tu jako miasto apokaliptyczne, rządzone przez armię, zasypane śniegiem, przesiąknięte chorobą, fatalizmem i śmiercią (niech za przykład posłużą choćby często powtarzane sceny w rzeźni). W tle ciągle trwają manewry wojskowe. Odgłosy wybuchów i strzałów składają się na bardzo oryginalny i wszechogarniający pejzaż dźwiękowy. W obrazie widać analogie do Dürera i Tarra. Erdem często dynamizuje akcję długimi jazdami na Steadicamie, które dopełniają szaleństwa.

Jest rok 1982, mroczny okres komunistycznego reżimu. Tajny agent policji Rusnák i jego kolega dostają rozkaz, aby śledzić dysydenta Sýkorę. Od jego przyjaciela, zakazanego pisarza dowiadują się, że Sýkora ma kochankę. Banalna zdrada małżeńska staje się narzędziem szantażu. Jednak wszystko się komplikuje, kiedy Rusnák zakochuje się w kochance Sýkory.

Młoda para zaczyna się spotykać ze sobą, ale ich szczęśliwe dni zostają przerwane, gdyż Hiro (Kii Kitano) chce się ubiegać o miejsce w miejscowym uniwersytecie, a Shu (Masaki Okada) ma plany pójścia do collegu w Tokio. Dziewczyna nie chce zakańczać związku i prosi Shu, żeby zmienił swoje plany, ale chłopak zaczyna się zastanawiać nad priorytetami w swoim życiu.

Film ten jest zapisem trasy koncertowej The White Stripes, która odbyła się w 2007 roku z okazji dziesięciolecia istnienia zespołu. Wraz Jackiem White’em i Meg White wyruszamy w podróż po Kanadzie, obserwujemy muzyków podczas wspólnego koncertowania z Inuitami czy w trakcie występów w kręgielni. Najważniejsza w tym filmie jest muzyka, grana na żywo, podglądana zza kulis. Fenomen duetu The White Stripes, kultowej już grupy, która wyróżnia się oryginalnym brzmieniem, będącym mieszanką folku, bluesa i rocka, tworzonym jedynie za pomocą perkusji i gitary, w pewnym sensie wypływa z relacji między członkami zespołu i z ich biegunowo odmiennych osobowości. Kamera dokumentuje ów twórczo-intymny związek. Tak więc, mimo iż obraz w dużej części jest długim (i udanym) teledyskiem, ważnym jego aspektem jest właśnie interakcja, jaka zachodzi między Jackiem i Meg podczas występów. Ich wypowiedzi czy ujęcia, które "łapią" muzyków w chwilach prywatności, choć dawkowane rzadko, stanowią kontrapunkt dla kanadyjskiej odysei. Dzięki temu jest możliwe, że film ten stanie się klasykiem gatunku, podobnie jak Gimme Shelter relacjonujący trasę koncertową Stonesów czy "Don’t Look Back" (1967) o Dylanie.

Dwóch braci (Francisco i Thomás) zakochuje się w sobie ze wzajemnością.

La Barra, mała wioska, zagubiona na granicy między brzegiem oceanu a ścianą dżungli. Przestrzeń wypełnia cisza, dla której kontrapunktem jest szum fal, śpiew ptaków i bzyczenie owadów. Jednak ta naturalna bariera nie jest w stanie odgrodzić wioski, zamieszkałej przez ciemnoskórych mieszkańców, od świata zewnętrznego, powoli wkraczającego w jej spokojne życie. Właśnie tu trafia Daniel, biały mężczyzna, uciekający przed światem i dotychczasowym życiem. Oscar Ruíz Navia opowiada o spotkaniu dwóch odrębnych rzeczywistości, tradycji i nowoczesności, o konfliktach rodzących się na gruncie braku porozumienia i otwartości na inność.

Młody Ah Fei żyje w małej rybackiej wiosce, utrzymując się z łapania i sprzedaży żab. Jego stary ojciec, rybak, mierzy się z chorobą i poczuciem żalu po zmarnowanej miłości. Gdy odwiedza kobietę, którą powinien był poślubić w młodości, jego syn staje wobec takiej samej decyzji jak ojciec kilkanaście lat wcześniej. Czy wybierze dziewczynę, którą kocha, czy też córkę szefa (w tej roli Jerrica Lai, znana widzom ENH z roli dziennikarki w $e11.ou7!), który dał mu nową pracę? Reżyser, jeden z obiecujących młodych twórców niezależnego malezyjskiego kina, pokazuje codzienne życie rybackiej społeczności, spokojne i wyciszone, a jednak dalekie od sielankowej koegzystencji z przyrodą. Powracające obrazy łowienia, czyszczenia, oprawiania ryb stapiają się z subtelnie zarysowaną miłosną historią. Ciężka praca związana z połowami, biologiczność ryb, rozpad i perspektywa śmierci są tak samo ważną częścią egzystencji, jak przeżywane przez bohaterów uczucia – miłości, zazdrości, smutku, frustracji. Tytuł filmu jest parafrazą buddyjskiego powiedzenia, które reżyser interpretuje jako wyraz podporządkowania i akceptacji własnego losu.