Filmy studio, relacja ojciec-syn

Reżyser Val Waxman (Woody Allen), chociaż jest laureatem dwóch Oscarów, to od dawna nie nakręcił żadnego filmu. W związku z tym z coraz większą frustracją szuka okazji powrotu do kariery. Gdy wreszcie nadarza się sposobność, staje przed trudnym wyborem: pracować ze swoją byłą żoną Ellie (Téa Leoni), która rzuciła go, by związać się z szefem studia filmowego (Treat Williams), i pogodzić się z tym, że to właśnie on ma finansować jego film, czy stracić być może ostatnią szansę powrotu.

Jan prowadzi na żywo nocny program "Radiotelefon". Odpowiada w nim na telefony ludzi zdesperowanych i zrozpaczonych. Nie widzi przy tym własnych problemów. Noce spędza z kochanką. Ma syna z pierwszego małżeństwa. Druga żona, Justyna jest o niego zazdrosna. Stara się zmusić właścicieli radia, do usunięcia programu z eteru.

Tuż przed śmiercią malarz Jean-Baptiste Emmerich zapowiada, że "ci, którzy go kochają, wsiądą do pociągu". Następnie umiera. Do pociągu na cmentarz Limoges wsiadają wszyscy jego przyjaciele, ci prawdziwi i fałszywi, spadkobiercy z prawego i nieprawego łoża, bliższa i dalsza rodzina - niektóre rodziny spotykają się wyłącznie na pogrzebach.

Skazany na bluesa opowiada o dzieciństwie Riedla w górniczym Chorzowie, o jego pierwszych fascynacjach, dziecięcej przyjaźni, a także o początku konfliktu z ojcem, który odcisnął się piętnem na życiu obu mężczyzn. Film pokazuje też dramatyczne próby zerwania z nałogiem, opowiada o konfliktach w zespole, rozpadzie więzi między Riedlem i jego żoną, o cierpieniu jego dzieci. A także o heroicznej próbie zmiany swego życia. Przejmujące słowa piosenek śpiewanych przez Riedla, uwypuklają emocje bohatera i jego spojrzenie na świat.