Filmy sen

Warszawska stacja pomp, zwana „Grubą Kaśką”, nie ma dobrej reputacji. Jej załoga niespecjalnie rwie się do pracy, a raczej niechętny stosunek do obowiązków skutkuje wiecznymi awariami, na które uskarżają się mieszkańcy miasta. Dyrektor przedsiębiorstwa wpada na zaskakujący sposób na uzdrowienie sytuacji i podniesienie morale załogi. Otóż… zatrudnia młodego poetę, Leopolda Górskiego, by ten swoimi piosenkami ożywiał senną atmosferę i pobudzał do pracy załogę. Czy żwawy i zawsze uśmiechnięty Leopold poradzi sobie z najgorszą w przedsiębiorstwie brygadą majstra Wierzchowskiego?

Opowieść o czwórce bohaterów, którzy w zatęchłej przestrzeni wynajmowanego w bloku mieszkania zajmują się kręceniem filmów pornograficznych. Rickard jest reżyserem, Geko i Tess jego ostatnimi gwiazdami, które z pasją filmuje w najróżniejszych pozach i konfiguracjach. Dopełnieniem trójki „filmowców” jest Eric, niepełnosprawny syn Rickarda, który ze swojego pokoju, poprzez uchylone drzwi, przypatruje się ekscesom ojca.

Kaczor Donald ma koszmarny sen, że mieszka w Niemczech poddanych nazistowskiemu reżimowi. Od świtu ulice miasteczka udekorowanego drzewami w kształcie swastyk przemierza orkiestra wojskowa grająca głośno i z przytupem wojskowe marsze. Donald pragnie spać, ale nie dość, że przeszkadza mu donośne rzępolenie zbliżającego się zespołu, to jeszcze specjalny automat musztrujący wyrzuca go z łóżka. Otwiera oczy i co widzi? Na stoliku obok widzi portret Fuhrera oraz statuetkę salutującą w geście „sieg-hail”, następnie zegar z kukułką, która zamiast wyśpiewywać kuranty wyskakuje salutując na baczność, a na podwórku pręży się kogut w pozie oddającego honory wodzowi. Donald próbuje wrócić do łóżka, ale czujna maszyna nakierowuje go do garderoby, gdzie kaczor niechętnie zakłada czarny mundur z czerwoną opaską na przedramieniu, gdzie widnieje na białym tle znak III Rzeszy. Rzucając jednym okiem za okno, jak daleko znajduje się wojskowa czujka, Donald otwiera skrytkę za portretem wodza i wyjmuje amerykańską kawę oraz aromat jaj na bekonie w spray’u, którym spryskuje sobie podniebienie dla kurażu. Szybko umieszcza cenne przedmioty w schowku i mozolnie odpiłowuje kromkę z przydziałowego chleba, który próbuje jeść popijając kawą. Za chwilę automat przypomina o porannym czytaniu biblii, i „Mein Kampf” wjeżdża na stół przerywając kaczorowi konsumpcję. Następnie Donald jest odprowadzony pod eskortą do fabryki amunicji, gdzie obsługuje taśmę z nabojami, na której co jakiś czas pojawiają się portrety fuhrera, któremu musi salutować. W przerwie na ścianie za plecami kaczora pojawia się dekoracja z uroczym górskim widoczkiem. Teraz jest czas na gimnastykę polegającej na ćwiczeniu salutowania. Kaczor wraca do pracy, ale nie nadąża za taśmą, na której pojawiają się naboje coraz większego kalibru, i przeżywa załamanie nerwowe, w którym ma wizje pląsających i śpiewających pocisków. Donald budzi się we własnym łóżku, w piżamce w gwiazdki i paski z amerykańskiej flagi. Portret na stoliku obok przedstawia prezydenta USA, a statuetka prezentuje się w dumnym geście, symbolu amerykańskiej wolności i niepodległości.

Młody, utalentowany architekt odzyskuje przytomność po straszliwym wypadku i odkrywa, że przebywa w dziwnym, dystopijnym świecie. Świat wypełniają wspomnienia leżących obok pacjentów w stanie śpiączki. I tak jak ludzka pamięć, ten świat jest fragmentaryczny, chaotyczny i niestabilny. Oto COMA: wieczna zmarzlina, rzeki i miasta istnieją w przestrzeni jednego pokoju. a prawa fizyki nie są już prawami, ponieważ można je dowolnie naginać.

Nastoletni Mowgli (Sabu), który został wychowany przez wilki, pojawia się w indyjskiej wsi i zostaje zaadoptowany przez Messua (Rosemary DeCamp). Chłopak uczy się szybko języka i ludzkich zwyczajów, chociaż pamięta o dżungli. Wpływowy handlowiec Buldeo (Joseph Calleia) jest fanatycznym przeciwnikiem zwierząt, w tym Mowgli, w przeciwieństwie do swojej pięknej córki, z którą Mowgli podejmuje się zwiedzić dżunglę...

Biedny dentysta żeni się ze swoją pacjentką, która wygrywa los na loterii.

Trwa właśnie wojna. Na małej stacji kolejowej Kostomlaty, gdzieś w Czechach, znudzeni kolejarze czekają na kolejne pociągi, które nierzadko się spóźniają. Aby czas szybciej płynął, opowiadają sobie o swoich miłosnych przygodach. Główny bohater, młody aspirant Milos ma problemy ze zdobyciem pierwszej dziewczyny. Stara się to jednak osiągnąć za wszelką cenę.

Balto został szczęśliwym ojcem i wszystkie szczeniaczki trafiły w dobre ręce. Wszystkie, z wyjątkiem jednego – małej Szarki. Podczas polowania w lesie odkrywa, że nigdy nie zostanie zaakceptowana, tak jak jej bracia i siostry, ponieważ wygląda bardziej na wilka niż na psa. Załamana ucieka w poszukiwaniu swego miejsca w świecie i sensu życia. Zaniepokojony Balto, nawiedzany przez dziwne sny, w których występują tajemniczy biały wilk i kruk, wyrusza, by przyłączyć się do Szarki. I tak rozpoczyna się niezwykła przygoda pośród lodowatych, niegościnnych bezkresów Alaski.

W trakcie podróży statkiem po Morzu Śródziemnym sparaliżowany Amerykanin na wózku Oskar, i jego młoda, francuska żona Mimi, poznają parę Anglików: Fionę i Nigela, znudzonych sobą po siedmiu latach małżeństwa, ale nazbyt skrępowanych gorsetem konwenansów, by na chwilę dać się ponieść tłumionym namiętnościom. Przez kilka kolejnych wieczorów Oskar opowiada Nigelowi, z ekshibicjonistyczną wręcz szczerością, dzieje swojego związku z Mimi. Początkowo zgorszony, potem coraz bardziej zaintrygowany Anglik, nie potrafi sobie odmówić kolejnych wizyt w kajucie Oskara, ulegając zarazem coraz większej fascynacji jego ponętną żoną.

Jest 1992 rok. Na Litwie ustrój zmienia się z komunistycznego na kapitalistyczny. Zarządzane przez Irenę małe, znacjonalizowane gospodarstwo z hodowlą świń znalazło się w poważnych tarapatach. Farmie grozi zamknięcie, ale na horyzoncie pojawia się przystojny Amerykanin, Bernardas. Twierdzi on, że kiedyś należała do jego rodziców, którzy zostali zmuszeniu do jej opuszczania w czasie II wojny światowej. Bernardas wykupuje gospodarstwo i obiecuje nowy początek. Zapewnia też Irenę, że nie straci pracy. Amerykanin dotrzymuje słowa, a jego inwestycja kończy się pomyślnie, co przekłada się także na rozwój całej wsi. Popularność nowego inwestora sprawia, że mieszkańcy nie chcą już słuchać swojego poprzedniego zarządcy. Irena jest podejrzliwa wobec prawdziwych zamiarów Bernardasa i zaczyna go szpiegować. Przyłapuje go na nerwowym przekopywaniu fundamentów gospodarstwa. Mężczyzna, zapytany o powód swojego działania, zdradza jej rodzinną tajemnicę: przed wypędzeniem jego rodzice zakopali tu skarb. Ulegając czarowi Bernardasa, Irena decyduje się pomóc mu w rozbiórce gospodarstwa i poszukiwaniach ukrytego majątku. Jednak to, co odkrywają, okazuje się nie być złotem, a jedynie zbiorem bibelotów, fotografii i wspomnień. Wraz ze zniszczeniem gospodarstwa giną także marzenia Bernardasa o fortunie, ale w życiu Ireny los szykuje nowy zwrot.