Filmy eutanazja, choroba

Anne (Emmanuelle Riva) i Georges (Jean-Louis Trintignant) są małżeństwem po osiemdziesiątce. Niegdyś uczyli muzyki w szkole, obecnie mieszkają samotnie. Ich córka, która również jest muzykiem, mieszka wraz z rodziną za granicą. Pewnego dnia Anne dostaje wylewu i zostaje sparaliżowana. Miłość starszych ludzi zostaje poddana ogromnej próbie.

Życie Robina było jak marzenie. Przystojny, błyskotliwy, odnoszący sukcesy młody mężczyzna, przykuwający uwagę kobiet, stojący u progu życiowego sukcesu. Aż trudno uwierzyć, że to wszystko przekreślić może jedna diagnoza brzmiąca jak wyrok: polio. Wyniszczająca choroba przykuwa Robina do szpitalnego łóżka, a w końcu doprowadza do para­liżu. Jak w takiej sytuacji odnaleźć siłę do walki? Gdzie szukać nadziei?

Historia oparta na biografii malarza Kurta Barnerta. Mały Kurt jest bardzo przywiązany do swojej młodej i niezwykłej ciotki Elisabeth. Jej choroba i jej los wywrą duży wpływ na jego późniejsze, powojenne życie. Jako młody malarz Kurt zakochuje się w pięknej Ellie. Okazuje się, że jej rodzina skrywa pewną mroczną tajemnicę, związaną z losami głównego bohatera… Dodatkowo artystę wciąż dręczą wspomnienia z dzieciństwa, które przypadło na czasy rządów nazistów, a uwielbiany początkowo socrealizm przynosi gorzkie rozczarowanie. Czy ucieczka na Zachód przyniesie mu ukojenie?

Trzy generacje rodziny spędzają wspólny weekend. Stare konflikty dają o sobie znać, gddy matka (Ghita Nørby) oznajmia, że chce umrzeć nim jej choroba się pogorszy.

"Upadek Amerykańskiego Imperium" scenarzysty i reżysera Denysa Arcand’a z roku 1986 przedstawił nam grupę 30 - letnich przyjaciół, niezwykle elokwentnych intelektualistów, których liberalne idee zaczęły tracić na znaczeniu, kiedy znudzeni zaczęli szukać ucieczki w nienasyconym seksie. Siedemnaście lat później Inwazja barbarzyńców łączy ponownie erudytów z arcydzieła Arcand’a w filmie, który jest skazany na równy poprzednikowi sukces. Spotykamy ponownie błyskotliwego Remy’ego (Remy Girard), w trudnych dla niego chwilach. Jego ex-żona Louise (Dorothee Berryman) wzywa z Londynu wspólnego syna Sebastien’a (Stephane Rousseau), wziętego finansistę. Ojciec i syn ledwo się tolerują, więc Sebastien niechętnie przystaje na prośbę matki, ale od momentu swojego przyjadu porusza dla ojca niebo i ziemię. Odświeża stare znajomości i kontakty. Zwołuje wesołą bandę ludzi, których w przeszłości spotkał na swej drodze Remy: krewnych, przyjaciół, byłe kochanki…

Dokument poruszający temat eutanazji.

Rok 2012 był rokiem przełomowym dla ludzi nieuleczalnie chorych bowiem właśnie wtedy otworzyła się pierwsza na świecie klinika eutanazji.

Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję to historia postępowania nieuleczalnej choroby nowotworowej, która zmienia diametralnie życie całej rodziny chorego. To także opowieść o bezradności wobec cierpienia i mocny głos rozliczający się z instytucjami państwa, służbą zdrowia oraz Kościołem, które zostawiają chorych i ich najbliższych samych sobie. Ojciec głównego bohatera prosi syna o pomoc w odejściu. Chce umrzeć na swoich zasadach. Mateusz Pakuła opisuje „współumieranie” i jednocześnie zaprasza widzów do rozmowy na temat eutanazji. Momenty dramatyczne splatają się w spektaklu ze sprawami codziennymi, przyziemnymi, często zabawnymi.