Filmy mikrobiografia

Adam Miauczyński został reżyserem, bo marzył o sławie i pieniądzach, ale minęła już czterdziestka, a Adam nie ma ani jednego, ani drugiego. Jest drugim reżyserem, ale z powodu swojej nieudolności często zmienia posadę.

Adaś Miauczyński, lat 44, leży w nadrannym półśnie, półjawie. Boi się wstać. Boi się dnia. Klnie i żegna się. Gimnastykuje się do siedmiu: jest numeromanem. Pociąga siedem łyków mineralnej. Twarz obmywa do siedmiu. Podciera tyłek - do siedmiu lub trzynastu bądź dwudziestu jeden. Podmywa się: trzy razy tyłek, cztery - krocze; razem - siedem. Wsypuje do miseczki siedem garstek płatków. Żeby nie jeść samotnie, je z telewizorem: cierpi przez niezgodę w Sejmie.

Starzejący się filmowiec, bez reszty oddany swojej sztuce, ale odczuwający już brzemię lat, jego żona aktorka, wierna I wyrozumiała towarzyszka życia i ta trzecia. Młoda, ponętna dziewczyna, fascynująca przeżywającego gorycz starzenia się mężczyznę. Osobliwy trójkąt, sportretyzowany na tle zmieniającego się wraz z porami roku pejzażu, czwartego bohatera filmu.

Ostatnia część osobistego tryptyku filmowego reżysera Andrzeja Kondratiuka, w którego skład wchodzą również wcześniejsze filmy Cztery pory roku z 1984 roku oraz Wrzeciono czasu z 1995 roku. Film opowiada o rodzinie Kondratiuków i filmowej pasjii reżysera.

Filozoficzna refleksja o przemijaniu, sensie życia i nieuchronności śmierci. Film nie ma spójnej i konkretnej fabuły. Obraz codziennych czynności, obowiązków, zwyczajnych rozmów i zdarzeń: budowa domku letniskowego, opieka nad ciężko chorym ojcem. Pies i kot, dzikie kaczki pływające po stawie. Bohaterowie z dala od wielkiej metropolii żyją w zgodzie z naturą.