Filmy pub, bar

Dokument zajmuje się praktyką picia alkoholu w Australii. Właściciele pubów i barów, politycy, naukowcy i muzycy dyskutują o tym, w jaki sposób regulacje dotyczące używania alkoholu oraz historyczna praktyka picia kształtują część australijskiej kultury społecznej.

Matt Murdock stracił wzrok, ale jego pozostałe zmysły zyskały nadludzką wrażliwość. Za dnia Matt pracuje jako adwokat i stoi po stronie prawa, nocami zaś przemienia się w Daredevila, superbohatera, który na własną rękę wymierza sprawiedliwość przestępcom. Dla Daredevila sprawiedliwość jest ślepa, a dla złoczyńców nadszedł czas, by zapłacili za swe zbrodnie.

David (Dustin Hoffman) wraca w rodzinne strony wraz ze swoją żoną. Pewnego dnia na kobietę napada jeden z mieszkańców i ją gwałci. Czy skromny naukowiec poradzi sobie z tą sytuacją?

Marzeniem Maxa jest otwarcie własnej myjni samochodowej. Marzeniem Lionela jest zobaczyć wreszcie swoje dziecko, które przyszło na świat w trakcie jego nieobecności w rodzinnym miasteczku. Razem bohaterowie tego wzruszającego filmu tworzą nietypową parę i próbują uczyć się od siebie spojrzenia na świat.

Maurice i Ian to dwaj starzejący się aktorzy. Niegdyś wielkie postacie londyńskich teatrów i kina, dzisiaj pozostały im tylko wspomnienia i czekanie na śmierć. Chociaż starają się do tego podejść z dystansem, rutyna wdarła się już do ich życia. Przerywa ją pojawienie się młodej siostrzenicy Iana, Jessie. Zamknięta i opryskliwa z początku dziewczyna wywraca ich życie do góry nogami.

Nicholas Angel (Simon Pegg) to policjant idealny, zdeterminowany, podporządkowany pracy, zawsze na służbie. Zostaje przeniesiony na wieś, gdyż jest… za dobry. Zesłany do jednej z najspokojniejszych wsi w Wielkiej Brytanii, dostaje za partnera życiowego nieudacznika Danny'ego Buttermana (Nick Frost). W wiosce mieszkańcy kierując się zasadą „mniejsze zło” zezwalają na małe przewinienia, np. wolą, aby podlotki siedziały w barze niż „psuły się” na ulicy. Angelowi, dla którego nie istnieje żadne usprawiedliwienie dla przestępstwa, będzie to bardzo trudno zaakceptować… Pozostaje pytanie, czy system się sprawdza i dzięki niemu wioska jest taka spokojna, czy to przewrażliwiony Angel widzi wszędzie czyhające zło?

Steve Rogers postanawia zaciągnąć się do wojska, jednak jest do tego zbyt słaby. Zostaje poddany eksperymentowi, który czyni z niego siłacza zdolnego pokonać wszelakich wrogów.

101 to kod pocztowy Reykjaviku, gdzie jest wiele barów, kafejek i spelunek,w których toczy się nocne życie. Tam właśnie Hlynur spędza swoje ostatnie dni i podrywa dziewczyny, jeśli akurat nie awanturuje się w mieszkaniu swojej matki i nie czeka na darmowe posiłki. Hlynur ma 25 lat i żadnego celu w życiu. Ale gdy pewnej zimy matka zaprasza na święta Lolę, swoją hiszpańską nauczycielkę flamenco (w tej roli Victoria Abril), wszystko się zmienia. Żyjąc z zasiłku, bezpieczny w domu swojej matki, Hlynur nigdy nie czuł pragnienia wyjścia poza granice tego mikrokosmosu, któremu na imię 101 Reykjavik. Zdecydowany za wszelką cenę opierać się dorosłości, szybko odkrywa, że życie ma wobec niego własne plany.

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".