Filmy tancerz, stepowanie

Tancerz Don Hewes rozstaje się ze swoją partnerką Nadine Hale. Zrospaczony podejmuje zakład, że jest w stanie z miernej tancereczki uczynić artystkę wielkiego formatu.

Film, będący debiutem reżyserskim Deina Perry'ego opowiada opartą na jego własnych przeżyciach historię kariery poczynając od pracy w fabryce w Australii aż do zdobycia międzynarodowej sławy jako tancerz, choreograf i reżyser. Sean Okden (Adam Garcia) jest młodym człowiekiem rozczarowanym pracą w hucie. Ma jednak wspaniały dar, który otwiera mu drogę ucieczki od śmiertelnie nudnej i niesatysfakcjonującej pracy. Jako utalentowany tancerz dostaje szansę występowania w wielkim widowisku tanecznym w Sydney. Brat Seana - Mitch (Sam Worthington) jest także świetnym tancerzem. Marzy jednak o założeniu firmy przewozowej. Bliskie stosunki braci zostają poddane ciężkiej próbie, gdy obaj zakochują się w pięknej Lindzie (Sophie Lee), a Mitch na domiar złego popada w konflikt z prawem. Gorący temperament Seana sprawia, że wkrótce traci pracę w Sydney i wraca do rodzinnego Newcastle. Tam wraz z kilkoma kumplami zakłada swój własny zespół stepujących tancerzy i opracowuje zapierający dech program. Nie zważając na kpiny mieszkańców miasta i pomimo złamanego przez Lindę serca, Sean walczy o swoje marzenia, krok za krokiem wspinając się na sam szczyt.

Hélène (María Casares) cierpi z powodu opuszczenia jej przez kochanka Jeana (Paul Bernard). Udaje, że już go nie kocha, by zobaczyć jego reakcję. Z przerażeniem rozumie, że ulżyło mu to jej fałszywe objawienie. Rozdzielają się, ale Hélène, ranna, postanawia się zemścić...

Reżyser Rederico Fellini postanowił zdemaskować mechanizm działania telewizji, a czyni to pokazując od strony kulis powstawanie typowego, komercyjnego show, bliższego kiepskiemu cyrkowi niż sztuce. Demaskatorskim okiem prezentuje najróżniejsze typy ludzi starających się zarobić dzięki swoim dziwnym umiejętnością i ułomnością. Guliettcie Masinie i Marcello Mastroianniemu każe wcielić się w parę starych tancerzy, po wojnie znanych jako naśladowcy Freda Astaire'a i Ginger Rogers...

Federico Fellini przedstawia nam poetycką wizję Wiecznego Miasta. Według reżysera, Rzym ma klika wymiarów, w których mieszają się przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. Jest świetnym miejscem do oglądania widowiska życia. A także wielkiego widowiska końca świata. Wyobraża sobie, że koniec świata byłby w Rzymie spektaklem wysoko ocenionym i gorąco oklaskiwanym. Po czym wszystko można by zacząć od nowa, albo raczej odrodzić się. W filmie powracają liczne motywy i obsesje twórczości Felliniego.

Dokument rozpoczynający się bödälä - tradycyjnego tańca ze środkowej Szwajcarii. Ukazuje taniec, począwszy od stepowania, poprzez flamenco, aż po tańce irlandzkie. Film przedstawia tancerzy pełnych pasji - ludzi, którzy radość, namiętność i smutek wyrażają poprzez rytm.

Nieżyjący już, wielki impresario Florenz Ziegfeld Jr. spogląda z Nieba i zarządza nową rewię w swoim wielkim, starym stylu.

Mistrz stepu, ikona lat 50-tych Aleksiej Iwanowicz Biegłow, który przeżył już okres swojej sławy, pracuje w zespole estradowym jako repetytor, w którym błyszczą już inne „gwiazdy”. Nieoczekiwanie wszystko się zmienia: do starego artysty powraca bowiem młodość. Staje się tak za sprawą spotkania z nieco dziwnym młodym człowiekiem, który poprosi Biegowa, aby ten nauczył go stepować… Głównym tematem filmu są relacje między pokoleniami i samotność starzejącego się artysty. Osiągnął w życiu wszystko czego pragnął: sławę, uznanie i miłość, ale tylko raz w życiu czuł się naprawdę szczęśliwy i tylko jedną chwilę pragnie przeżywać w nieskończoność.. Zimowy wieczór w Gagrach… Sezon się skończył, widzów zaledwie garstka. Biegłow z córką tańczą na tle czarującego pejzażu. Głównym bohaterem nie kieruje pragnienie, żeby podobać się widzom, gdyż tym razem jego taniec wyrywa się z głębi duszy. To taniec dla… siebie. Tak oto artysta poczuł smak twórczości, która niespodziewanie objawiła nieznany dotąd smak wolności. Nagle dociera do niego, że tylko dla takich chwil warto żyć. Wszystko mija i wszystko się zmienia. Zostaje tylko to, co wieczne i uniwersalne zarazem. Reżyserowi myśl ta przyświeca do końca. Kiedy bohater grany przez Pankratowa - Cziornogo idzie do pustej sali po śmierci Biegłowa, raptem zaczyna tańczyć z nadludzkim zaangażowaniem…