Komedia 1972

"Dziewczyny do wzięcia" to opowieść o jednodniowej przygodzie młodych dziewcząt, pragnących przerwać monotonię wiejskiego życia. Trzy panny z podwarszawskiej miejscowości przybywają do stolicy po odrobinę wielkomiejskiego blichtru, z nadzieją na rozrywkę, poznanie mężczyzny, może – w perspektywie – trwały związek. Wpadają w oko dwóm młodzieńcom, równie skrępowanym jak one. Gdy wydaje się, że przyjdzie skończyć dobrze rozpoczęty wieczór, sytuację i męski honor ratuje znajomy kelner światowiec, który zaprasza całe towarzystwo do siebie.

Stanisław Maria Rochowicz, historyk sztuki, zostaje oskarżony o kradzież dzieła sztuki pędzla Bogdana Adamca. Rochowicz postanawia odtworzyć obraz i zwrócić go galerii, ale do tego czasu musi się ukrywać. W kobiecym przebraniu Marysia (Stanisław) podejmuje pracę jako pomoc domowa. Na początku Marysi nie jest łatwo w nowym zawodzie – często zmienia pracodawców. Jednak dzięki temu możemy podglądać peerelowską rzeczywistość – chlebodawcy Marysi to doskonałe przykłady na to, jakich ludzi tworzyła Polska Ludowa. Pomimo początkowych trudności w nowym zawodzie Marysia zaczyna odkrywać uroki swojej pracy, okazuje się bowiem, że zarabia więcej niż jako magister historii sztuki…

Linda ulega frustracji, ponieważ jej życie bujne erotyczne nie przynosi oczekiwanej satysfakcji. Szuka fachowej pomocy i kieruje swe kroki do lekarza. Doktor informuje ją, że jest pewien poważny problem. Otóż łechtaczka Lindy znajduje się... w gardle. Jednak pociesza ją, że temu przecież można jakoś zaradzić...

Serial przedstawia losy mieszkańców małej serbskiej wioski i ich życie codzienne w latach siedemdziesiątych w Jugosławii.

M*A*S*H (skrót oznaczający Mobile Army Surgical Hospital, czyli mobilny wojskowy szpital chirurgiczny) to amerykański telewizyjny serial wojenny emitowany na kanale CBS w latach 1972–1983. Pokazuje on losy kluczowego personelu szpitala polowego podczas wojny koreańskiej (1950–1953). Chociaż serial jest tradycyjnie postrzegany jako komediowy, wiele odcinków było utrzymanych w poważniejszym tonie – z odcinka na odcinek śmiech bardzo szybko ustępował miejsca łzom, a widzowie mogli obserwować napięcie często narastające pomiędzy wcielonymi do jednostki 4077 cywilami – Sokolim Okiem, Traperem czy B.J. Hunnicuttem, którzy musieli opuścić swoje domy, aby nieść pomoc rannym i umierającym żołnierzom, a „regularsami” armii, tj. Margaret Houlihan czy pułkownik Sherman T. Potter, których cechuje patriotyzm i poczucie obowiązku.

Pewne małżeństwo opuszcza swą wioskę, położoną nad brzegiem pięknej ałtajskiej rzeki i udaje się do miejscowości odpoczynkowej na urlop. Wioska i życie jej mieszkańców – żniwa, pijatyki i śpiewy zostały ukazane w formie dokumentu. Podróż do Moskwy pełna jest zabawnych sytuacji, które wywołują u widza zarówno śmiech jak i wzruszenie. Para małżonków nawiązuje w pociągu znajomość, między innymi z czarującym złodziejem i z naukowcem – lingwistą, który oferuje im nocleg w swoim mieszkaniu w Moskwie. W końcowej części filmu małżonkowie docierają wreszcie nad upragnione morze.

Pisarz Miguel de Cervantes (O'Toole) uwięziony przez hiszpańską Inkwizycję za obrazę Kościoła zostaje zmuszony do odegrania jednego ze swoich dzieł ku rozrywce współwięźniów. Cervantes daje wspaniałe przedstawienie jako legendarny Don Kichot, rycerz, którego postrzeganie świata zawiodło do walki z wyimaginowanym wrogiem - czyli wiatrakami, a miłość do pięknej Dulcynei (Loren) przeszła do legendy.

Młody lekarz Paul (Jean-Paul Belmondo) żeni się z kaleką i brzydką córką Christine (Mia Farrow) właściciela świetnie prosperującej kliniki, ale prawdziwym uczuciem obdarza piękną szwagierkę Martine (Laura Antonelli).

Film wyreżyserowany prze Herschella Gordona Lewisa, uważanego za prekursora gatunku gore. Abraham Centry razem z reporterką Nancy Weston próbuje rozwikłać zagadkę makabrycznych morderstw, których ofiarami padają tancerki klubu ze striptizem. Morderca w wyjątkowo chory i brutalny sposób znęca się nad ciałami swych pięknych ofiar.

Szef kontrwywiadu Toulouse (Jean Rochefort) postanawia ośmieszyć swego zbyt ambitnego podwładnego Bernarda Milana (Bernard Blier) sugerując mu, że przypadkowo spotkany roztargniony blondyn François Perrin (Pierre Richard) jest niebezpiecznym szpiegiem.