Filmy sztuka, malarka

Kronika życia rewolucjonistki politycznej, artystycznej i obyczajowej - Fridy Kahlo (Salma Hayek) oraz jej długiego i pełnego konfliktów związku z artystycznym mentorem, a potem mężem Diego Riverą (Alfred Molina (I)). To opowieść o dwojgu bezkompromisowych artystów i ich lawinowym ataku na świat sztuki lat 30.

Kuratorka galerii ponownie odkrywa swoją pasję do sztuki (i nie tylko), gdy przyjeżdża do rodzinnego miasta na święta i spotyka dawną miłość z liceum.

Wielkie oczy to film oparty na prawdziwej historii malarki Margaret Keane w reżyserii jednego z największych wizjonerów współczesnego kina – Tima Burtona. W latach sześćdziesiątych XX wieku świat zachwyca się intrygującymi portretami kobiet i dzieci o tajemniczych, wielkich oczach. Autorstwo obrazów przypisuje sobie niezwykle ambitny Walter Keane. Jednak za genialnymi pracami stoi żyjąca w jego cieniu żona Margaret. Kobieta walczy o prawdę, uznanie i wyzwolenie się spod wpływu bezwzględnego despoty oraz z roli, którą narzuca jej społeczeństwo.

Jest to biografia amerykańskiego malarza – Jacksona Pollocka, jednego z największych twórców XX w., wyjątkowego człowieka, którego ktoś kiedyś określił jako "artystę hołubiącego tajemnicę, znaną postać, której nikt nie znał".

Ten film biograficzny przedstawia życie malarza, litografa i ojca współczesnego plakatu. W epoce Montmartre pod koniec XIX wieku, kiedy francuskie śmietanki towarzyskie trafiały do ​​slumsów w paryskich kabaretach i burdelach, młody Henri de Toulouse-Lautrec (Régis Royer) poświęcił się malarstwu i obcował z prostytutkami, by zapomnieć o swojej deformacji.

Motyw kobiety fatalnej przewijający się w zachodniej kulturze od mitu Salome poprzez męskich malarzy okresu symbolizmu aż po czasy współczesne. Wizerunek kobiety w sztuce malarskiej kształtowany głównie przez mężczyzn zmieniał się wraz z prawami, jakie płeć piękna uzyskiwała w społeczeństwie. Jak wygląda on dziś, gdy kobiety doszły do głosu i same mogą wyrazić się poprzez sztukę?

Monodram Doroty Landowskiej na motywach książki Angeliki Kuźniak „Stryjeńska. Diabli nadali”. Scenariusz spektaklu napisała Anna Duda. Zasadnicza oś akcji w spektaklu „Stryjeńska. Let's dance Zofia”, została oparta na dramatycznych losach Zofii Stryjeńskiej, najbardziej znanej – obok Tamary Łempickiej – polskiej plastyczki dwudziestolecia międzywojennego, przedstawicielki art deco. Dorota Landowska buduje portret artystki, zmagającej się z rzeczywistością, w której nie istniała możliwości rozwoju artystycznego i zawodowego dla kobiety. Landowska przenosi na scenę historia życia Stryjeńskiej, podejmując szereg aktualnych tematów – feminizm, przemijanie, łączenie życia prywatnego z niezależnością twórczą, nieszczęśliwą miłością, schizofrenią, stratą. Ale przede wszystkim buduje portret kobiety niezależnej, której pragnieniem jest żyć i tworzyć.