Filmy satyra, unia

Jest to satyra na koncepcję tak zwanego rządów światowych i wszelkiego rodzaju unii międzynarodowych. W 2000 roku poszczególne kraje wybierają własne rządy, jednak muszą one uznawać wyższość Światowej Unii Globalnej. W Austrii zostaje wybrany nowy premier (Josef Meinrad). W swoim rządowym exposé ogłasza niezależność kraju od Unii. Do Austrii przylatują unijne oddziały specjalne, aby skończyć z rebelią.

Solange (Florence Vignon) i jej mąż prowadzą spokojne życie na prowincji. Mylène (Mathilde Seigner), przyjaciółka Solange z dzieciństwa, która została prezenterką pogody, wpada do niej, aby napisać jej biografię. Poświęca jej wieczór. Kolacja, drink, kilka tajemnic. Mylène odchodzi, Solange zdaje sobie sprawę, że przegapiła swoje marzenia. Wyobraziła sobie siebie jako piosenkarkę. Jej kostium sceniczny to mundur, jej publiczność, kierowcy, którzy ją obrażają. Jej codzienne życie nagle stało się zbyt nudne, mąż zbyt normalny, a praca zbyt upokarzająca. Zmiana swojego życia, czy jest to jeszcze możliwe?

Konflikty społeczne są w pełnym rozkwicie. Adrien Colbart (Bernard Blier), prezes potężnego CGI, uważany jest za przywódcę związkowego o radykalnych tendencjach. Jego siostrzeniec Benoît Lepape (Jean Yanne) jest cichym człowiekiem, który pracuje jako analityk finansowy w grupie przemysłowej. Wbrew temu, co myśli jego wujek, nie jest wrogo nastawiony do robotników. Z drugiej strony widzi demonstracje i transparenty jako „wybryki”. Po niefortunnym posunięciu Lepape zostaje zwolniony przez przykutego do wózka inwalidzkiego, Chourasa (Fernand Ledoux). Idzie do wuja i wyjaśnia mu swoją strategię: „przeciwko kapitalizmowi używaj kapitalizmu”. Przekonuje go do zainwestowania funduszy związkowych w odnoszący sukcesy biznes rowerowy. Mając te same fundusze i dochody z rowerów, Lepape wkrótce otworzył fabrykę modeli elektroniki.