Filmy filozof

Początek XVI wieku. Leonardo da Vinci zostaje oskarżony o zamordowanie swojej muzy, Caterine da Cremony. Podczas przesłuchania snuje opowieść, w której ujawnia historie stojące za swoimi kolejnymi dziełami.

Film Jarmuscha jest opowiedzianą w konwencji westernu przejmującą opowieścią o umieraniu. Młody nieśmiały mężczyzna – William Blake – przybywa do odległego miasteczka, ponieważ otrzymał w nim pracę. Chce rozpocząć nowe życie po śmierci rodziców i odejściu narzeczonej. Jednak po przyjeździe okazuje się, iż jego posada jest już zajęta. Zrezygnowany Blake spędza noc z przypadkowo spotkaną kobietą. Wydawać by się mogło niepozorna przygoda przeradza się jednak w podwójne morderstwo, o które nasz bohater zostaje oskarżony.

Kostiumowy film przygodowy, baśń fantastyczna czy może typowy film „płaszcza i szpady” z elementami komedii? Tak czy inaczej (albo i wszystko w jednym) to jeden z najbardziej znanych polskich filmów na Zachodzie. Źródłem adaptacji jest tu bowiem powieść szkatułkowa (taka, gdzie każda kolejna historia wywodzi się z poprzedniej) poety, żołnierza, filozofa i podróżnika Jana Potockiego, a która dopiero 34 lata po ukazaniu się we Francji doczekała się polskiego wydania. Powieść to równie niezwykła, jak niezwykły był jej autor. A opowiada o losach młodego hiszpańskiego kapitana, Alfonsa van Wordena, który jako potomek potężnego rodu ma się wykazać odwagą i honorem, a w zamian dowie się, do jak wielkich rzeczy został wybrany. Opowieść to mistyczna, z wieloznacznymi pytaniami o celu ludzkiej egzystencji, filozofią, ale i z racjonalną interpretacją humanistyczną. Zarówno nasz bohater, jak i widz, zostają zmuszeni do myślenia, do opowiedzenia się za którąś z interpretacji. W całej tej fantastyczno-mistycznej otoczce opowieść ta dotyczy bowiem rzeczy bardzo ważnych dla każdego człowieka.

"Na rauszu" opowiada historię grupy przyjaciół, nauczycieli szkoły średniej, zainspirowanych teorią, że skromna dawka alkoholu pozwala otworzyć się na świat i lepiej w nim funkcjonować. Nie przewidują jednak skutków, jakie pociągnie za sobą długotrwałe utrzymywanie stałego poziomu promili we krwi – przez cały dzień, również w pracy...

Ekranizacja pełnej zagadek, paradoksów i zmartwień powieści Czechowa, którą z powodzeniem można nazwać zarówno najbardziej pesymistyczną, jak i optymistyczną ze wszystkich jego powieści. W centrum fabuły – opartej na prawdziwych wydarzeniach – znajduje się historia ordynatora szpila psychiatrycznego, który zostaje jego pacjentem. Lekarz Andriej Jefimowicz Ragin ze swoją samotnością, dystansem, refleksją staje się tym samym jedną z kluczowych postaci, nie tylko twórczości Czechowa, ale i całej literatury światowej XX wieku. Scenariusz filmu napisany według powieści zachowuje trzon oryginalnej fabuły, jednak autorzy świadomie przenieśli jej akcję we współczesne czasy. Zdjęcia do filmu w nowatorski paradokumentalny sposób nakręcone zostały w prawdziwym szpitalu dla chorych psychicznie.

Rok 1914. Pierwszy dzień i pierwsza noc I wojny światowej. Przy drodze do małego galicyjskiego miasteczka stoi karczma, tytułowa Austeria, prowadzona przez starego, mądrego Żyda Taga. Znajdują w niej schronienie pierwsi uciekinierzy zagrożeni kozackim pogromem. Są wśród nich bogaci, wyemancypowani Żydzi z miasteczka. Są chasydzi - mistycy i fanatycy religii, nie zdający sobie sprawy z tego, co się wokół dzieje. Na tle tej barwnej zbiorowości rysuje się wyrazista postać Taga, filozofa i wolnomyśliciela, mającego świadomość nadciągającej katastrofy. Pełen trzeźwego sceptycyzmu otacza wszakże ciepłem i serdecznością wszystkich, których jego Austeria przygarnęła na tę noc. Przeczuwa, że z nadejściem dnia nadejdzie także zagłada.

Cała fabuła filmu opiera się na luźno połączonych ze sobą rozmowach różnych ludzi, znajomych bądź też nie, na praktycznie każdy temat. Slackerzy rozmawiają o życiu, miłości, książkach, anarchii, świecie, który ich otacza i który, teoretycznie, ich nie potrzebuje. Slacker jest to bowiem amerykańskie określenie na dorosłego człowieka, który nic nie robi, ale zachowuje się jakby wiedział wszystko.

Iris Murdoch kochała zarówno mężczyzn jak i kobiety. Była bezpośrednia, szczera, otwarta, pełna pasji, pewna siebie indywidualistka głodna doświadczania jakie niesie życie. Kiedy młody Bayley spotyka ją w Oxfordzie w 1954, jest oszołomiony jej żywiołowością. Kiedy pytają go "Jesteś z Iris?" On odpowiada "Mam nadzieję". Mimo niezwykle bystrego umysłu, Bayley jest nieśmiały, nie wierzy we własne siły, nie ma doświadczeń seksualnych. I choć na pierwszy rzut oka to nie jest para idealna, życie pokaże, że tak właśnie było . . . [opis dystrybutora]

Wenecja, osiemnasty wiek. Giacomo Casanova, słynny uwodziciel, awanturnik i pisarz, spotyka Francescę Bruni, pierwszą kobietę, która skutecznie opiera się jego zalotom. Nie chce się przyznać sam przed sobą, że zakochał się od pierwszego wejrzenia w nieprzystępnej dziewczynie. Musi jednak stawić czoło nie tylko niespodziewanemu uczuciu, ale też wysłannikowi Inkwizycji, biskupowi Pucciemu, którego ambicją jest oczyszczenie Wenecji z siejących zgorszenie wolnomyślicieli – takich jak Casanova.

Tytyłowy całkowiecie niepoprawny człowiek to Victor Vauthier (Jean-Paul Belmondo) - inteligentny oszust, wcielający się w fikcyjne osoby, aby wyłudzić od swoich bezbronnych ofiar pokaźne sumy pieniędzy. Jest przystojny, czarujący, dowcipny i błyskotliwy, czuje się więc w swoim fachu jak ryba w wodzie. Dlatego kiedy wychodzi z więzienia, bez wahania postanawia powrócić do nielegalnej profesji. Wszystko idzie gładko, jak poprzednio - bohater zmienia wcielenia niczym kameleon - jednej chwili jest ogrodnikiem, by za moment zostać prawnikiem czy prywatnym detektywem. Życie naciągacza jednak zmienia się diametralnie, kiedy poznaje urokliwą policjantkę, Marie-Charlotte (Geneviève Bujold). Na domiar złego dla naszego bohatera jej ojcem jest kustoszem miejscowego muzeum. Muzeum, z którego Victor z kumplami po fachu ma zamiar wykraść bezcenny tryptyk El Greka. Film jest zgrabnym połączeniem klasycznej komedii oraz kryminału z wartką akcją, dużą dawką humoru i doskonałymi dialogami.