Filmy ukraina, rosja

Wowa i Vika to ukraińscy uchodźcy wojenni w Rosji. On stracił nogę, ona nienarodzone dziecko. Takich uchodźców dotarło do Rosji około 1 mln 300 tys. Państwo rosyjskie nic nie robi dla tych ludzi. Pomagają im rosyjscy woluntariusze, których jest około 8 tysięcy. Pomagają, choć grozi im za to niebezpieczeństwo. Taką osobą jest Diana, która osobiście zajmuje się ukraińską parą do czasu ich wyjazdu za granicę.

Kiedy prezydent Rosji nagle umiera, władzę po nim przejmuje człowiek, którego cele polityczne są nieznane. Zmiana politycznych przywódców wywołuje paranoję wśród wysoko postawionych urzędników CIA, więc dyrektor tej agencji Bill Cabot zleca młodemu analitykowi zbadanie sytuacji. Wtedy zachodzą nieprzewidziane okoliczności: w amerykańskim mieście wybucha bomba nuklearna. Stany Zjednoczone podejrzewają, że odpowiedzialni są za to Sowieci.

Film opowiada historię żydów zamieszkałych w 1905 roku w niewielkiej wsi ukraińskiej Anatewka. Główny bohater Tewje jest wiejskim mleczarzem, dla którego tradycja jest sprawą najistotniejszą (mawia często: "bez niej życie wyglądałoby tak chwiejnie, jak skrzypek na dachu"). W domu Tewje, każdy jest zajęty przygotowywaniem się do szabasu. Jego kłótliwa żona, Golde, bez przerwy instruuje i poucza pięć córek, Tzeitel, Hodel, Chava, Shprintze i Bielke o ich zadaniach. Trzy najstarsze dorosły już do małżeństwa. Wiejska swatka Jente przybywa z wiadomościami dla Golde: bogaty rzeźnik Łazarz Wolf, wdowiec w wieku Tewje, chce poślubić Tzeitel, ich najstarszą córkę. Córki Tewjego zaś marzą o bardziej atrakcyjnych narzeczonych, Tzeitel jest już zakochana w krawcu, Motelu Kamzoil. Tewje dostrzega nieszczęście córek i wytyka Jehowie, że nie uczynił zeń bogacza, musi teraz wybrać czy życie zgodnie z tradycją jest ważniejsze nad szczęście córek…

Józef (Polívka) oraz jego żona, Maria (Šišková), wiodą swój żywot pod reżimem Nazistów, podczas gdy ich żydowski sąsiad (Kassai) pojawia się w mieście po ucieczce z obozu. Para niechętnie zgadza się ukrywać młodego człowieka w małym ciasnym pokoju, niewygodna umowa pomiędzy nimi trwa przez kilka lat, cała trójka uczy się żyć w codziennym strachu przed odkryciem i skazaniem.

Terrorysta Jaffad Ben Zayidi (Rony Kramer), kradnie cztery bomby atomowe z zatopionego amerykańskiego okrętu podwodnego i ukrywa je w czterech dużych miastach na całym świecie. Ładunki mogą być aktywowane tylko przez wprowadzenie 11-cyfrowego kodu. Zayidi umiera, a jego wspólnik o pseudonimie "Egzekutor", ma zamiar zdetonować bomby. Jest on ścigany przez Federalną Służbę Bezpieczeństwa i agentkę Mari (Anastasiya Zavorotnyuk), która infiltrowała zespół Zayidi'a.

"Czy odzyskanie Krymu jest w ogóle możliwe?" - to pytanie stawiają twórcy dokumentu. Wątpliwości nie mają Ukraińcy i Tatarzy krymscy, którzy walczą z inwazją wojsk rosyjskich, ale także administracja ukraińska przygotowująca rzeszę urzędników gotowych do obsadzenia stanowisk z chwilą wyzwolenia Krymu.

Nikt nie chciałby uciekać do kraju wroga ale czasami jest to jedyna droga ucieczki. Rodzina Kulikowów znalazła się w takiej sytuacji. Z Mariupola do Rostowa. Z tamtąd wywieziono ich pociągiem w nieznanym im kierunku. W Rosji pomagali im wolontariusze (Igor, Irina i Albert), którzy tutaj nie mają łatwego życia. Są szykanowani i zastraszani, ale muszą być twardzi, ktoś powinien pomóc Ukraińcom przedostać się do Estonii.

Czym jest tożsamość w dzisiejszym świecie? Dla mieszkańców byłych republik radzieckich to problem bardziej skomplikowany. ZSRR zapoczątkował ten chaos: z jednej strony zawierał w sobie ponad sto grup etnicznych, z drugiej próbował im narzucić sztuczną tożsamość radziecką. W obliczu wojny rosyjsko-ukraińskiej pytanie o tożsamość nabiera znów znaczenia wśród obywateli dawnych republik ZSRR. Kazachska artystka, modelka z Transnistrii o ukraińskich korzeniach, rosyjskojęzyczni Estończycy i Niemcy pochodzący z ZSRR próbują zgłębić problem tożsamości.

Fershampenuaz to zapadła mieścina na Uralu. Znana jest w świecie z powodu klęski Napoleona. Mieszkańcy żyją swoim życiem i niezbyt interesują się polityką. Nie żyje im się najlepiej i na pomoc władz nie mogą liczyć, tym bardziej że miejscowy ratusz to dosłownie ruina. W wojnę z Ukrainą nie wierzą. Gdy jednak anonimowi reporterzy odwiedzą ich ponownie tuż po wybuchu wojny, ich spojrzenie nieco ulegnie zmianom. Choć większość wierzy oficjalnej propagandzie, są i tacy, którzy nie mają złudzeń co do przyszłości Rosji, zwłaszcza że okoliczni mężczyźni zaczynają wracać z frontu odziani w trumny.