Filmy spacer

Thor (Chris Hemsworth) jest potężnym wojownikiem mieszkającym w Asgardzie - siedzibie najwyższych bogów. Jednak jego arogancja przewyższa zalety, dlatego ojciec Thora - Odyn (Anthony Hopkins), za karę zsyła go na Ziemię, gdzie wkrótce niepokorny wojownik staje się obrońcą ludzkości.

Zanim Monika Milewska i Artur Sagowski się poznali, wiedzieli o życiu już całkiem sporo. Niestety głównie to, że nie zawsze jest łatwe… Monika miała „pod górkę”. Opuszczona jako dziecko przez matkę, wychowywała się w domu dziecka. Wie, że musi liczyć na siebie. Nikt za nią trudnych i ważnych decyzji nie podejmie. Jej codzienność to ciągła walka – dosłownie i w przenośni – Monika zarabia przecież na życie jako bokserka. Artur – wykształcony ekonomista z zamożnej warszawskiej rodziny. Od dziecka realizował swoje pasje. Z sukcesami brał udział w wyścigach samochodowych, a niedawno objął fotel prezesa w rodzinnej firmie. Nie ma w nim jednak cienia snobizmu, ani wywyższania się. Ceni sobie w ludziach dobro i tym też kieruje się w życiu. Ona - licząca każdy grosz i On – podpisujący milionowe kontrakty. Na dodatek, każde z nich z poukładanym już życiem osobistym… I jak teraz wrażliwy twardziel – Artur ma porzucić swoją piękną dziewczynę, a Monika zostawić chłopaka, z którym jest od lat? Jakby tego było mało: są miliony Artura, na które wielu, także członków rodziny, patrzy z zazdrością i myśli tylko o tym, jak się do nich dobrać. Jest też bokserski talent Moniki - ambicja jej chłopaka i bokserskich promotorów…

Bohater filmu, Marcus, młody muzyk z detektywistyczną pasją, usiłuje rozwikłać zagadkę tajemniczych morderstw dokonywanych tasakiem. Był w pobliżu, gdy zamordowano pierwszą ofiarę. Jest przekonany, że widział jakiś ważny szczegół, lecz nie jest w stanie go odtworzyć. Kolejne osoby, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia zagadki giną z ręki mordercy...

Christine „Lady Bird” McPherson (Saoirse Ronan) ze wszystkich swych młodzieńczych sił sprzeciwia się matce (Laurie Metcalf). Kobiecie silnej, wyrazistej o jasno sprecyzowanych poglądach, pracującej bez wytchnienia jako pielęgniarka po tym, jak jej mąż (Tracy Letts) stracił pracę.

Juliette Grant (Patricia Clarkson) przylatuje do Kairu, by spotkać się ze swym mężem Markiem, pracownikiem ONZ. Niestety ten zostaje zatrzymany w Strefie Gazy. Pod nieobecność męża towarzystwa Juliette dotrzymuje Tareq (Alexander Siddig), przyjaciel z pracy Marka, rodowity Egipcjanin. Podczas wspólnych spacerów po Kairze, poznawania i oswajania się z muzułmańską kulturą, pomiędzy tym dwojgiem tak różnych ludzi zaczyna rodzić się subtelna więź.

Pietro, producent filmowy, ratuje przed utonięciem kobietę. Po powrocie do domu dowiaduje się, że jego żona zginęła w wypadku. Zostaje jedynym opiekunem 10-letniej córeczki Claudii. Wszystko wskazuje na to, że Claudia zaakceptowała śmierć matki. Pietro nie może się z tym pogodzić. Czekając, aż córka zdradzi jakieś emocje, Pietro całe dnie spędza w parku obok szkoły córki. Staje się to jego nawykiem i wkrótce zaczyna kierować swoim życiem i pracą z ławki w parku, pobliskiej restauracji i samochodu.

Burt Farlander (John Krasinski) i Verona De Tessant (Maya Rudolph) spodziewają się dziecka. Ze względu na słabą sytuację materialną liczą na pomoc rodziców Burta w jego wychowywaniu. Ci jednak postanawiają przenieść się na dwa lata do Europy przed planowanym porodem. Osamotniona młoda para postanawia udać się w podróż po kraju w celu znalezienia miejsca, gdzie będą czuć się dobrze. Ich przygody dają im wiele przemyśleń odnośnie tego, co to znaczy być rodzicem.

Francuska studentka Celine i Amerykanin Jesse (Ethan Hawke) poznają się w pociągu jadącym do Wiednia. Wspólna rozmowa jest tak interesująca, że postanawiają wysiąść w Wiedniu i kontynuować rozpoczętą dyskusję. Początkowo błahe rozmowy przeradzają się w poważne dyskusje, a zauroczenie w głębsze uczucie.

Uznany muzyk zakochuje się w swoim wielbicielu. Na drodze do szczęścia stają mu opinia społeczna i niemieckie prawo.

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.