Filmy Dania

Powróciwszy do Irlandii w 1939 roku, z piętnem socjalisty po udziale w wojnie domowej w Hiszpanii przeciwko Republikanom, William Franklin podejmuje pracę w zakładzie poprawczym dla chłopców w St. Jude. W szkole prowadzonej przez zakonników, jako jedyny świecki nauczyciel. Z miejsca wchodzi w konflikt z bratem Johnem, dla którego wszyscy wychowankowie są degeneratami, do których należy się zwracać tylko przez numer, jaki każdy z nich ma nadany.

Młody duchowny, Andreas osiedla się na przedmieściach Kopenhagi, gdzie ma zastąpić starego pastora. W tym samym czasie sprzedawczyni - Olimpia - sprzeciwia się ojcu i postanawia zrobić coś czego nigdy wcześniej nie robiła. Fryzjerka Karen nieoczekiwanie odkrywa największy sekret swojej matki. Jorgen Mortensen, recepcjonista w hotelu, rozpaczliwie próbuje zdobyć miłość pięknej, włoskiej kelnerki, w czym pomaga mu przyjaciel Halvfinn. Drogi tych ludzi krzyżują się niespodziewanie na wieczorowym kursie włoskiego dla początkujących.

Fran jest księgową, której dotychczasowe życie upływało na spokojnym zliczaniu kolumn cyferek. Teraz, po nagłej śmierci męża, zatrudniona zostaje przez mafię. Mimo jej braku pewności siebie i typowej dla księgowych skłonności do załamań nerwowych, nowy szef awansuje ją na stanowisko mordercy. Fran ma usuwać wrogów mafii, ale gdy okazuje się, że nie jest zdolna zabijać ludzi z zimną krwią... zaczyna ukywać ich w domu swojego brata.

101 to kod pocztowy Reykjaviku, gdzie jest wiele barów, kafejek i spelunek,w których toczy się nocne życie. Tam właśnie Hlynur spędza swoje ostatnie dni i podrywa dziewczyny, jeśli akurat nie awanturuje się w mieszkaniu swojej matki i nie czeka na darmowe posiłki. Hlynur ma 25 lat i żadnego celu w życiu. Ale gdy pewnej zimy matka zaprasza na święta Lolę, swoją hiszpańską nauczycielkę flamenco (w tej roli Victoria Abril), wszystko się zmienia. Żyjąc z zasiłku, bezpieczny w domu swojej matki, Hlynur nigdy nie czuł pragnienia wyjścia poza granice tego mikrokosmosu, któremu na imię 101 Reykjavik. Zdecydowany za wszelką cenę opierać się dorosłości, szybko odkrywa, że życie ma wobec niego własne plany.

Siedemnastoletni Nói (Tómas Lemarquis), razem ze swoją ekscentryczną babką (Anna Friðriksdóttir), mieszka na odległym fiordzie południowej Islandii. Zimą ten fiord jest całkowicie odcięty od świata zewnętrznego, otoczony złowieszczo wyglądającymi górami i zasypany całunem śniegu. Nói marzy żeby razem z Íris (Elín Hansdóttir) - dziewczyną pracującą na stacji benzynowej w pobliskim miasteczku – uciec z śnieżnobiałego więzienia. Jednak jego nieudane próby ucieczki wymykają się spod kontroli i kończą się kompletnym niepowodzeniem. Jedynie klęska naturalna może zatrząść wszechświatem Nói’a i otworzyć mu drzwi do lepszego świata.

Północna Norwegia, lata 60. XIX wieku. W pewnej posiadłości wraz z ojcem (Bjørn Floberg), matką (Pernilla August) i służbą, mieszka mała Dina (Maria Bonnevie). Niechcący powoduje straszliwy wypadek, w którym ginie jej matka. Zdruzgotany ojciec nie może znieść widoku córeczki i oddaje ją służbie. Dziewczynka, pozbawiona miłości i ciepła, zamyka się w sobie, przestaje mówić, bardzo szybko staje się krnąbrna i nieznośna. Jej jedynym przyjacielem jest spokojny Tom. Nie dorównuje on jednak dziewczynce w uporze i odwadze.

Młody Tom pomaga swojemu wujowi Charliemu który jest kierowcą opancerzonej furgonetki. W międzyczasie kryminalista Jim, lider czwórki rabusiów pragnie ukraść pieniądze z furgonetki, jednak zadanie jest utrudnione z powodu zalania miasta przez wodę. W tej sytuacji Tom ukrywa torby z pieniędzmi, jednak w kolejce po fortunę staje też lokalny szeryf, który pragnie ją zagarnąć dla siebie.

Susan (Anne Sofie Espersen) własnie wyszła z więzienia. Jej córka, Louise (Frederikke Dahl Hansen), jest w nią bezgranicznie wpatrzona i ślepo ją idealizuje. Louise porzuca wszystko, by być bliżej swojej matki i wchodzi w świat wiecznych imprez, narkotyków i mężczyzn. Zdaje się, że wszyscy zapomnieli, że dziewczyna jest jeszcze nastolatką...

Po 20 latach od nakręcenia kultowej Baraki Ron Fricke powraca na ekrany kin fenomenalnym obrazem Samsara. To poetycki film bez słów, zapierająca dech podróż przez 25 krajów i kultur z porywającą muzyką, nominowanej do Oscara za oprawę muzyczną do Gladiatora, Lisy Gerrard z Dead Can Dance w tle. Film kręcono przez 5 lat, wyłącznie na taśmie 70 mm, co wpłynęło na jego wyjątkową wartość estetyczną. Sam tytuł wywodzi się z sanskryckiego określenia nieustannego przepływu i powtarzającego się cyklu narodzin, życia, śmierci i odrodzenia. Samsara zabiera nas w miejsca piękne i dotąd nieznane, pokazując przy tym potęgę natury, wpływ cywilizacji na przyrodę i życie człowieka, diametralnie odmienne życie ludzi w różnych zakątkach świata i skłania do refleksji nad kierunkiem, w którym podąża współczesna cywilizacja. PRZYGOTUJ SIĘ NA NIESPOTYKANĄ UCZTĘ DLA ZMYSŁÓW.

Grupa nastolatków u progu dorosłości. Sara (Julie Andersen) jest wrażliwa i spokojna. Dobrze się uczy i jest chwalona, czego nie można powiedzieć o jej kolegach, których interesuje wszystko poza nauką. W domu opiekuje się młodszym bratem, bo zapracowana matka pojawia się dopiero późnym wieczorem. Pewnego dnia w szkole Sara zostaje sprowokowana przez Mikkela (Frederik Christian Johansen). Starcie kończy się udawanym gwałtem, który ktoś uwiecznia telefonem komórkowym. "Teraz jesteś gwiazdą porno" żartuje jeden z kolegów. Nagranie trafia do sieci i sytuacja wymyka się spod kontroli. Klasowy "żart" przeradza się w konflikt, którego tragiczne konsekwencje są tylko kwestią czasu.