Dramat 1941

Egoista za życia, teraz już stary człowiek postanawia szukać dzieci, które mógł mieć w młodości, w czterech różnych romansach.

Volpone (Harry Baur), stary wenecjanin, przy pomocy swego sługi chce wmówić swoim znajomym, że umiera, wiedząc, że każdy będzie starał się zdobyć przychylność niego, aby zostać jego spadkobiercą. Codziennie zalewany jest cennymi darami: m. in. lichwiarz wydziedzicza syna, zazdrosny mąż przynosi mu żonę do łóżka. Ale wkrótce odkrywa, że coraz bardziej sam się uwikłał w sieci kłamstw.

Na dziedzińcu miejscowej szkoły na przedmieściach Paryża, dzieci grają w piłkę nożną. Nicolas nagle tak kopnął, że wybił szybę w oknie. Dyrektor szkoły wzywa winnego i każe płacić za stłuczone szkło. Ale okazuje się, że wezwani rodzice są biedni i ciężko im będzie zapłacić. Solidarność jednak nie jest pustym słowem. Uczniowie zakładają klub. Będą zbierać pieniądze, wykorzystując całą gamę pomysłów, aby je zarobić.

Wdowa Thérèse Jaillon (Yvonne Printemps) jest kochana przez lekarza Henriego Maurey (Raymond Rouleau). Jego brat, duchowny Daniel Maurey (Pierre Fresnay), nieświadomie zakochany w młodej kobiecie, przekonuje ją, aby poszła do klasztoru. Jednak misjonarz po nawróceniu się na właściwą drogę, błogosławi małżeństwu brata.

Malarz, marzyciel i artysta, nie może zająć się córką. Oddaje ją pod opiekę dzielnych gospodarzy, którzy mają łagodny charakter. Lata mijają. Dziecko malarza jest już duże. Odmawia mu powrotu do niego, bo woli rodziców przybranych.

Czterech przyjaciół wspomina starość.

W starym pałacu w centrum Neapolu szlachcic na łożu śmierci powierza wiernemu stróżowi opiekę nad jego nieślubną córką. Mężczyzna znajduje dziewczynę i sprowadza do siebie, a tymczasem do pałacu wprowadza się rodzina przemysłowca. Młodszy syn nowej rodziny zakochuje się od pierwszego spotkania w dziewczynie.

Kapitan holownika "Cyclone", André Laurent, został zmuszony do opuszczenia pośpiesznie ślubu jednego ze swoich marynarzy, aby ratować statek handlowy "Mirva". Tam poznaje Catherine, żonę kapitana Lawrenca, i choć jest żonaty, to zakochuje się w niej.

Po stracie syna Edna sprzeciwia się niesprawiedliwym prawom dyskryminującym dzieci i otwiera sierociniec.

W 1792 roku, podczas, gdy rewolucjoniści szturmowali Tuileries, Catherine Hubscher (Arletty), która prowadzi pralnię, pomaga poszkodowanemu austriackiemu szlachcicowi, hrabiemu Neipperg (Maurice Escande). Wiele lat później, w 1810 roku, już po ślubie z sierżantem Lefebvre (Henri Nassiet), wielbicielem Napoleona, który stał marszałkiem Francji i księciem Gdańska, Catherine zamieszkuje w wiejskim dworku. Jej skromne początki i jej otwartość, dzięki którym zyskuje przydomek "Madame Sans-Gene", przynosi jej wrogość siostry cesarza Caroline (Jeanne Reinhardt) i księżnej Elisy (Madeleine Sylvain). Tak bardzo, że Napoleon (Albert Dieudonné) poprosi ją o rozwód z marszałkiem Lefebvre. W tym samym czasie, hrabia Neipperg, podejrzany o nielegalne stosunki z Marią-Luizą, nową cesarzową Austrii, zostaje wezwany przez policję Savary'ego, by opuścił Francję. W nocy udaje się potajemnie do pałacu, gdzie zostaje przechwycony przez strażników. Napoleon nakazuje jego wydalenie. Catherine znowu przychodzi z pomocą człowiekowi, któremu kiedyś pomogła.