Dramat 1971

Pewnej majowej nocy w niezamieszkanym domu w Prowansji, wokół którego nieustannie koncertują słowiki i gdzie spotykają się dziwne postacie, dzień już nie wstaje. To także opera dokumentalna o słowikach, małej sowie, edredonie i innych zwierzętach.

Françoise Legrand (Marina Vlady), lepiej znana jako „Safona”, atrakcyjna młoda kobieta z paryskiej burżuazji, trzepocze od mężczyzny do mężczyzny z aprobatą Maurice'a Duran-Viora (José Luis de Vilallonga), jej bogatego opiekuna, znanego finansisty. Na spotkaniu towarzyskim poznaje Lionela de Lanceya (Renaud Verley), młodszego od niej, nowo narodzonego dyplomatę i jak zwykle spędza z nim noc. Ale po raz pierwszy Safona głęboko zakochuje się w Lionelu, a ich przygoda zmienia się w namiętny romans. Jednak los trapi kochanków: ojciec Lionela prosi go o poślubienie córki przemysłowca w celach finansowych. Safona, rozdarta między ogniem swojej namiętności a szczęściem kochanka, w końcu ze śmiercią w duszy postanawia położyć kres ich romansowi, aby nie utrudniać kariery Lionela.

Zakochani w sobie Mohan (Amitabh Bachchan) i Asha (Mala Sinha) biorą ślub w prywatnej świątyni. Zły los wkrótce ich jednak rozdziela. Mohan po jakimś czasie ponownie żeni się z Seemą (Aruna Irani). Po 10 latach do miasteczka przybywa nowy zarządca, którym okazuje się być Asha. Zostaje też jednocześnie szefem Mohana, który pracuje w gminie. Od czasu pojawienia się kobiety w wiosce, krążą plotki o byłej parze. Jak Seema poradzi sobie z bolesną prawdą?

Historia śpiewaka z nocnego klubu, który dla kariery zrobi wszystko. Razem ze swoją dziewczyną obmyśla plan zainteresowania sobą żony pewnego producenta. Rozpoczyna się spirala cudzołóstwa i morderstw.

Rocco Papaleo (Marcello Mastroianni), optymistyczny i miły człowiek z górniczego miasteczka na Alasce, ucieka ze swojej firmy podczas podróży do Chicago. Coraz bardziej rozczarowuje się wrogością miasta.

Tom Coupar (Rufus), sekretarz pokojowej organizacji zajmującej się uwalnianiem więźniów politycznych, postanawia pewnego dnia podjąć działania. Wraz z Alexandrą (Alexandra Stewart) udaje mu się zamordować dyktatora Antona Carasa (Jean Gaven). Uwięziony w twierdzy, w której są więźniowie, których próbował uwolnić, przygotowuje ucieczkę. Jednak tylko jeden człowiek zgadza się uciec z nim, inni wolą zostać, aby zeznawać przed sądem.

Uczniowie średniej szkoły przebywają na letnim obozie wakacyjnym. W programie wyjazdu przewidziane były różne zajęcia związane z pracą. Jednakże organizacja obozu nie idzie zgodnie z oczekiwaniami. Nastolatki z powodu braku zajęcia wymykają się z obozu.

Philip (Frank Langella), młody matematyk i jego żona Jill (Faye Dunaway), mają dwoje uroczych dzieci. Dwa lata wcześniej opuścili Stany Zjednoczone i zamieszkali w Paryżu. Jill jest doskonałą matką, która wydaje się mieć problemy z pamięcią. Młoda para ma pewne trudności w życiu małżeńskim. Ich dwoje dzieci są ofiarami uprowadzenia. Komisarz Charmeille (Raymond Gérôme), który prowadzi dochodzenie, podejrzewa, że ​​Jill zabiła swoje dzieci podczas załamania nerwowego. Philip kontaktuje się z organizacją, która wymaga od niego szpiegostwa przemysłowego. Okazuje się iż, Cynthia (Barbara Parkins), ich najlepsza przyjaciółka była motorem porwania ich dzieci. Zostaje zdemaskowana, ale kiedy przychodzi czas wyznać prawdę, zostaje zabita. Z pomocą rodziców komisarz odnajduje dzieci całe i zdrowe.

Urocza Paola zostaje znaleziona obok ciała swojego męża Giorgio z wciąż dymiącym pistoletem.

Podczas wakacji trzy młode dziewczyny uciekają od paryskich zmartwień i spędzają wrzesień w Orouët na Wybrzeżu Wandei. Mały dom, długa opuszczona plaża, a pośrodku Joëlle (Danièle Croisy), Karine (Françoise Guégan) i Caroline (Caroline Cartier) przepełnione entuzjazmem i witalnością. Każdy dzień ma swój udział w prostych radościach i psotnym śmiechu. Również w emocjonalnych spotkaniach, jak z Gilbertem (Bernard Ménez), nieco głupim kierownikiem biura.