Dramat 1978

Uciekającemu mordercy udziela schronienia mała dziewczynka. Kiedy jej matka odkrywa obecność bandyty, postanawia wykorzystać go do pozbycia się chorego męża.

Młody przedstawiciel handlowy firmy sprzedającej buty nie wie, że jest wykorzystywany przez właścicieli biznesu do przewożenia narkotyków ukrytych w obcasach butów.

Między małżonkami przeżywającymi kryzys małżeński dochodzi do konfrontacji i wzajemnego rozliczania z niezrealizowanych pragnień oraz porzuconych idei.

Don Raffaele, przywódca neapolitańskiej mafii, staje do walki o terytorium z konkurencyjnym gangiem z Marsylii.

Libertad Leblanc tym razem wciela się w rolę Lili, kobiety sprzedającej bilety na transport łodzią, która jest własnością jej wuja. Jako atrakcyjna, dojrzała kobieta jest oblegana przez pożądliwe spojrzenia mężczyzn.

Jest październik 1977 roku. W Zachodnich Niemczech porwano i zamordowano przewodniczącego krajowego związku pracodawców Hannsa Martina Schleyera, uprowadzono samolot „Landshut” Lufthansy, a terroryści z więzienia w Stammheim prawdopodobnie popełnili samobójstwo. Wydarzenia te, związane z działaniami Frakcji Czerwonej Armii, doprowadziły do jednego z najpoważniejszych kryzysów we współczesnej historii Niemiec, stając się kanwą historii opowiedzianych przez jedenastu reżyserów, między innymi Schlöndorffa i Fassbindera, w filmowym kolażu Niemcy jesienią, w którym twórcy pochylają się zarówno nad samymi zdarzeniami, jak i ich politycznymi i społecznymi konsekwencjami. Schlöndorff w pracy nad swoją nowelą współpracował z wybitnym niemieckim pisarzem, laureatem Nobla, Heinrichem Böllem, który napisał scenariusz. Satyryczny szkic z wykorzystaniem klasycznego dramatu Sofoklesa, Antygony, jest aluzją do problemu przemocy. Opowiada o radzie programowej niemieckiej telewizji publicznej, która nie chce dopuścić do emisji nowej adaptacji Antygony ze względu na jej zbyt aktualny charakter.

Porzucony kochanek przyjeżdża do Paryża, miasta, gdzie przeprowadziła się jego była dziewczyna, aby poznać przyczyny jej nagłego odejścia.

„Jubileusz” to artystyczna krytyka Wielkiej Brytanii A. D. 1978. Jarman przedstawia królową Elżbietę I, która swoimi rządami sprawiła, że Wielka Brytania stała się najsilniejszym mocarstwem na ziemi. Królowa po 20 latach panowania, dzięki aniołowi Arielowi, wraz ze swym astrologiem Johnem Dee przenosi się o 400 lat w przyszłość, by zobaczyć jak potoczą się losy jej kraju. Ku swojemu przerażeniu odkrywa, że w roku 1978 na Wyspach Brytyjskich panuje chaos, przemoc oraz anarchia, które przybrały twarz subkultury punku, producenta muzycznego Borgia Ginza oraz sobowtóra samej Królowej – przywódczyni anarchistycznego gangu, Bod.

W odległym kraju Ameryki Południowej grupa bojowniczek o wolność kobiet jest schwytana i wysłana do więzienia. Tam poddawane są straszliwym torturom z rąk sadystycznego dr Costy. Czterem kobietom udaje się uciec, po tym jak uwodzą strażnika.

Akcja rozgrywa się w XIX wieku we Włoszech. Zakonnice zamknięte za murami klasztoru przeżywają erotyczne fantazje i dają upust swym najskrytszym pragnieniom. Formy tego są bardzo różnorodne - pisanie do siebie listów miłosnych, uprawianie nago ćwiczeń jogi, handel pornograficznymi obrazkami, fetyszyzm, czy nawet erotyczne kontakty z rzeźnikiem dostarczającym mięso do klasztoru. Scenariusz został oparty na powieści Stendhala - "Promenades dans Rome".