Dramat 2018

W zamachu terrorystycznym w Bilbao ginie siedem osób. Wywołuje on też kryzys zaufania i zmienia w koszmar życie głównego podejrzanego oraz wszystkich bliskich mu osób.

Po wypadku samochodowym Sang Tai nie jest w stanie pracować. By nie stracić zleceń i zarobków, prosi swojego brata bliźniaka, Sang Nuea, by zastąpił go jako makijażystę Wenny. Sang Nuea zaczyna być zauroczony dziewczyną. Jest jednak pewien problem - nie może się przyznać, kim naprawdę jest, a Sang Tai otwarcie przyznał się do bycia homoseksualistą.

Złożony z trzech części, ośmiu odcinków, sześciu opowiadań, trwający prawie 14 godzin, epicki i absurdalnie ambitny La flor. Monumentalny i kinofilski, histerycznie śmieszny, poruszający się po obszarze zarezerwowanym dla kina klasy B. Mariano Llinás odmienia gatunki przez przypadki – horrory, musicale, melodramaty, szpiegowskie thrillery z czasów zimnej wojny, kanadyjskie filmy górskie i inne. Tworzy dowcipny i erudycyjny komentarz do współczesnej kultury nałogowego pochłaniania seriali. Daje przewrotną alternatywę wobec binge-watchingu, używając serialowej logiki narracyjnej w kinie. W każdym z sześciu epizodów grają te same cztery charyzmatyczne aktorki, które wcielają się w coraz to nowe postaci i wędrują poprzez kolejne opowieści i meandry fabuły. Historie rozwidlają się w surrealistyczne dygresje poprzecinane poetyckimi interludiami, pojawiają się nagłe zwroty akcji i meta-wątki. „La flor" jest też filmem o robieniu i o oglądaniu filmów: pochwałą fikcji i konfabulacji. Jak sugeruje tytuł, przypomina roślinny ornament, rozwidlający się niczym proza wielkich argentyńskich pisarzy: Borgesa i Cortázara.

Rodzina lewicowych aktywistów po latach życia na wygnaniu w Paryżu, wraca do Brazylii, gdzie dyktatura Ernesto Geisela ogłosiła amnestię. Najmniej z przeprowadzki cieszy się nastoletnia Joana, dla której sensem życia i ucieczką od niego jest literatura i muzyka rockowa. Początkowa niechęć do ojczyzny przeradza się w ciekawość – dziewczyna otwiera się na nowe doświadczenia. Pociąga ją też przeszłość, szczególnie los ojca, jednego z wielu „niewidocznych” obywateli Brazylii.

Afrykański emigrant zostaje wybrańcem pewnej Hrabiny, która pragnie czarnego chłopca „uczynić człowiekiem”. Angelo ma świecić przykładem: udowodnić, że wychowanie pod okiem „oświeconych Europejczyków” skutkuje ogładą i podporządkowaniem „dzikiego”. Wiele lat później wybielony kulturowo Afrykańczyk wiąże się z białą kobietą.

Bogata i znudzona architektka krajobrazu Evi Müller-Todt (Katja Riemann) mieszka ze swoim mężem Clausem - chirurgiem plastycznym (Oliver Masucci) w wygodnej willi. Pewnego dnia po kilku kieliszkach mężczyzna puszcza w świat ogłoszenie o pracę dla nowej osoby sprzątającej o treści: “niewolnik poszukiwany”. W domu państwa Müller-Todt pojawia się wiele osób, które wzięły jego ogłoszenie zbyt literalnie. Evi jest w szoku, a zmieszany mąż odsyła wszystkich z kwitkiem. W końcu kontaktuje się z nimi zadbany i wykształcony Bartos (Samuel Finzi), który sygnalizuje swoją gotowość do nawiązania bardziej tradycyjnej relacji mistrz-sługa. Sytuacja jednak szybko wymyka się spod kontroli.

Rozpadająca się rodzina wchodzi w posiadanie nowoczesnego robota, którego szuka pewna korporacja, detektywi z wydziału zabójstw oraz terroryści.

Szwedzka reżyserka i artystka wizualna, Anna Odell, postanawia przeprowadzić eksperyment społeczny, w którym stara się rzucić wyzwanie stereotypom dotyczących płci w dzisiejszym społeczeństwie. W specjalnie zaprojektowanej przestrzeni konfrontuje się ze szwedzkim aktorem i męską ikoną – Mikaelem Persbrandtem. Do projektu zaprasza również szóstkę innych czołowych skandynawskich aktorek i aktorów. Mają oni zamieszkać z nią i z Persbrandtem oraz działać jako ich alter ego. Grupa rozpoczyna grę, w której nie ma reguł. Prowadzi to do prawdziwych konfliktów oraz zabawnych, czasami też absurdalnych i emocjonalnych sytuacji. Każdy z uczestników – Trine Dyrholm, Jens Albinus, Vera Vitali, Shanti Roney, Sofie Gråbøl i Thure Lindhardt – przez wiele tygodni będzie musiał cały czas „pozostać w swojej roli".

Miłość nigdy nie jest zła. Dwóch młodych chłopców wyrusza w podróż na wyspę Czedżu, jednocześnie zaglądając w głąb siebie. Mimo pewnych oporów, chłopcy nie są w stanie dalej walczyć z ogarniającymi ich uczuciami.

Flora jest słoniem cyrkowym, który nie może już wykonywać swoich sztuczek. Bezwzględny zarząd cyrku postanawia pozbyć się zwierzęcia. 14-letnia córka kierownika cyrku, Dawn, wykrada Florę i razem wyruszają w drogę do rezerwatu słoni. Od bezpiecznego azylu dzielą ich setki kilometrów lasów i rwąca rzeka. Czyha na nich dwójka łowców słoni i towarzyszy im nieustanny strach przed porażką. Film odpowiada na pytanie, do czego jesteśmy zdolni w imię prawdziwej przyjaźni.