Filmy Grecja

Ateńska wioska olimpijska, tętniąca życiem podczas Igrzysk Olimpijskich w 2004 roku, jest teraz symbolem upadku gospodarczego Grecji. W zdewastowanym parku, gdzie mieszkają już tylko co biedniejsi, spotykają się miejscowe dzieciaki. Wśród zniszczonych trybun, basenów treningowych wypełnionych zieloną wodą wyładowują swoją energię, wymyślając coraz to nowe "zabawy". Ich życie wydaje się pozbawione większego sensu, bez perspektyw. Najstarszy z dzieciaków, Dimitris i Anna, emerytowana atletka, odwiedzają tereny kurortów wypoczynkowych na obrzeżach miasta. Im dłużej są poza granicami opuszczonej wioski i im więcej czasu spędzają wśród beztroskich przaśnych turystów, tym większa złość na otaczający świat budzi się w chłopcu.

Tzanko jest odludkiem, szarym pracownikiem kolei, którego życie jest kolażem przygniatającej monotonii, marazmu i nijakości. Pewnego dnia znajduje na stacji dużą sumę pieniędzy, którą uczciwie postanawia oddać na komisariat. Nie przeczuwa jednak, że tym samym stanie się ofiarą korupcyjnej intrygi, za którą stoi młoda, bezwzględna i pozbawiona skrupułów pracownica rządowa o imieniu Julia. Kobieta wciąga Tzanko w misternie zaplanowaną aferę, która prawie zniszczy jego życie. Tzanko postanawia oczyścić się z nieswojej winy i staje do nierównej walki.

Filmowa adaptacja dzieła Homera. Główny bohater Odyseusz (Armand Assante), po podboju Troi pragnie powrócić do ojczystej Itaki, jednakże podróż morska znacznie się wydłuża. Spędza w podróży wiele lat, przeżywając rozmaite przygody i spotykając wiele mitologicznych stworów, Bogów czy postaci...

Adaptacja powieści Nikosa Kazantzakisa. Przybyły na Kretę angielski pisarz nieoczekiwanie zaprzyjaźnia się z żywiołowym, greckim wieśniakiem. Ten uczy go swej niezwykłej filozofii życiowej. Intelektualista pozbywa się frustracji i kompleksów, oddając sie radości życia.

Republika Południowej Afryki, Wolne Państwo, odcięty od reszty kraju bastion mniejszości etnicznej białych Afrykanerów. W tej konserwatywnej społeczności, obsesyjnie przywiązanej do siły i męskości żyje skryty, wrażliwy Janno. Pewnego dnia jego gorliwie wierząca matka przyprowadza do domu Pietera, sierotę z ulicy, którą chce uratować. Matka prosi Janno, by stał się bratem dla nieznajomego, doświadczonego życiem chłopaka. Rozpoczyna się rywalizacja o władzę, dziedzictwo i rodzicielską miłość.

Akcja nowego filmu jednego z najciekawszych aktualnie tureckich reżyserów Emina Alpera rozgrywa się w niewielkiej wiosce w środkowej Anatolii. Zgodnie z lokalną tradycją zwaną „besleme” każda z trzech tytułowych córek w nadziei na lepsze życie „zaadoptowana” zostaje przez zamożniejsze rodziny, stając się dla nich kimś w rodzaju służącej. Z uwagi na nieprzewidziane okoliczności Reyhan, Haava oraz Nurhan muszą jednak wrócić w rodzinne strony pod opiekę sędziwego ojca. Kiedy okazuje się, że ta pierwsza jest w ciąży, Şevket aranżuje szybki ślub z pasterzem z wioski. Havva zmuszona zostaje do powrotu po śmierci jej przybranego brata. Nurhan z kolei odwozi jej drugi „ojciec”, wyraźnie rozczarowany postawą dziewczyny. To pierwszy moment od lat, kiedy siostry ponownie się spotykają.

Tommaso walczy ze swoimi demonami, a przede wszystkim z potężnym ego. Chodzi na mityngi AA, medytuje, pracuje z młodymi aktorami, stara się być dobrym ojcem i partnerem, ale jego nastroje zmieniają się nieoczekiwanie i gwałtownie. Czułość ustępuje atakom złości, bliskość – potrzebie dominacji, późne ojcostwo frustruje.

Magiczny, czarujący, pełen ciepła i humoru film o ludziach, którzy znaleźli swój przepis na szczęście – od lat, w lasach włoskiego Piemontu, zbierają razem ze swoimi psami trufle i nie wyobrażają sobie, że mogliby robić cokolwiek innego.

Świat ogarnięty jest pandemią wirusa, który wywołuje u ludzi nagłą amnezję. Aris (Aris Servetalis), mężczyzna w średnim wieku, dołącza do programu, którego celem jest pomoc pacjentom w budowaniu nowej tożsamości. Dostaje on zadanie codziennego nagrywania się, aby mógł tworzyć nowe wspomnienia i dokumentować je przed kamerą. Powoli wraca do zwykłego życia i spotyka Annę (Sofia Georgovasili), która również jest w trakcie rekonwalescencji.Za pomocą surrealistycznych obrazów grecki scenarzysta i reżyser, Christos Nikou, snuje refleksyjną opowieść o pamięci, tożsamości i stracie, badając jednocześnie, jak społeczeństwo może poradzić sobie z nieodwracalną w skutkach epidemią. Czy gatunek ludzki jest jedynie sumą obrazów, które kompiluje i wyświetla, czy też jest czymś bogatszym i głębszym?