Komedia 2001

Skandynawska wersja absurdalnego serialu wszech czasów, znanym wszystkim jako Latający Cyrk Monty Pythona. Komedia rozgrywa się w końcu osiemnastego wieku gdzieś w krajach nordyckich. Film odważnie pokazuje, jak dziedzictwo z czasów feudalnych odbija się czkawką w świecie współczesnym.

Dwóch agentów pracujących dla bułgarskiego wywiadu, zostaje wysłanych do Warszawy w celu odzyskania materiałów, które kompromitują ich wywiad. Muszą stawic czoła wielu niebezpieczeństwom, jakie czają się za rogiem.

To cykl miniatur Joanny Szczepkowskiej, która wprowadza widza w niezwykły klimat teatralnych kulis. Bohaterki serialu to pięć aktorek w różnym wieku. Najstarsza z nich Zofia reprezentuje zanikającą już kulturę i sposób bycia, stąd często popada w konflikt z najmłodszą z nich – Anką, naw skroś kobietą nowoczesną. Dorota to aktorka komediowa, uwielbiana przez publiczność, której pogoda ducha pozwala przetrwać niejeden kryzys. Beata jest typową artystką, zaś Magda to gwiazda popularnego serialu. Różni je też temperament, sposób życia, stan majątkowy. Łączy teatr i garderoba, w której spotykają się co wieczór.

W 1943 roku naziści rozpoczynają eksperymenty mające stworzyć superżołnierza. Gdy testy na ludziach okazują się fiaskiem, beczka z chemikaliami zostaje oddana dwóm żołnierzom mającym ją ukryć. W wyniku walki obaj giną, ale jeden zostaje oblany eksperymentalną substancją. Po latach uderzenie pioruna budzi go do życia.

Historia rozgrywa się w prowincjonalnej mieścinie. Główny bohater to znany powszechnie weterynarz Józef Struziak. Jego żoną jest Anna, niegdyś dobrze się zapowiadająca baletnica. Niestety czas biegnie nieubłaganie i teraz musi znosić małomiasteczkową bezczynność i życie u boku nudnego męża. Józef natomiast szuka pociechy u młodej kochanki, z którą spotyka się w swoim gabinecie. Tymczasem pewnego dnia do miasteczka przyjeżdża student weterynarii na praktykę i zamieszkuje w domu Struziaków...

Komedia Aleksandra Fredry w reżyserii Wojciecha Pszoniaka z 2001 roku. Prof. Ignacy Chrzanowski, pisał o „Dożywociu”, że jego osnowa „nie jest jedwabna, tylko z pajęczyny, niewiele więcej warta, tak w swoich pomysłach konwencjonalnych słaba, wiotka, mało prawdopodobna. Tak, ale w tej pajęczynie zawisł wspaniały okaz pająka, któremu na imię Łatka”. Rzeczywiście, od tej postaci zależy sukces każdej inscenizacji „Dożywocia”, toteż w dziejach teatru grywali rolę Łatki najwięksi – Wincenty Rapacki, Ludwik Solski, Jacek Woszczerowicz, Tadeusz Łomnicki. Wojciech Pszoniak, odtwórca głównej roli w tym spektaklu, zarazem reżyser i autor adaptacji telewizyjnej, stworzył wizerunek zadziwiająco współczesnego małego człowieka do małych interesów, goniącego za pieniądzem nieustannie i… pechowo.

Kontynuacja komediowych perypetii rodziny Graczyków i ich sąsiada Buły, czyli dalszy ciąg zabawnego polskiego serialu Graczykowie. Tym razem twórcy większy nacisk postawili na tytułowego Romana "Bułę" Bułkowskiego, którego znakomicie odgrywał Paweł Wawrzecki.

Dokument przedstawiający tworzenie Planety małp z 2001 roku. Skupia uwagę na charakteryzacji, projektowaniu kostiumów oraz scenografii.

Tucker Burns (Chad Willett) to młody i wykwalifikowany reporter, który od dłuższego czasu nie może znaleźć pracy. Zniechęcony nieustannymi niepowodzeniami pojawia się w najgorszej dzielnicy Nowego Jorku, gdzie w jednym z budynków na dziesiątym piętrze mieści się nowocześnie urządzone biuro "Kroniki nie z tej ziemi". Pracownicy gazety to ludzie, którzy na co dzień obcują z duchami, kosmitami i innymi supernaturalnymi zjawiskami, które trudno racjonalnie wytłumaczyć. Tucker dołącza do ich zespołu.