Filmy Max

Lahore. Haider i jego żona mieszkają razem z całą rodziną brata. W tym domu, w którym wszyscy żyją pod okiem innych, Haider zostaje poproszony o znalezienie pracy i zostanie ojcem. W dniu, w którym znajduje małą pracę w kabarecie, ulega urokowi Biba, zmysłowej i magnetycznej tancerce. Podczas gdy rodzą się uczucia, Haider jest rozdarty między ciążącymi na nim nakazami a nieodpartym wołaniem o wolność.

Ambitny prokurator Emre przyjeżdża do małego miasteczka objąć urząd po swoim poprzedniku, który zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Mieszkańcy początkowo wydają się otwarci na nowego przybysza, ale okazuje się, że Emre nie ma zamiaru grać według od dawna ustalonych reguł. Lokalna hierarchia, na czele z burmistrzem trzymającym rękę na dostawach wody (która jest w okolicy cennym towarem), nie ma dla niego znaczenia. Ale zanim mężczyzna zacznie rozpracowywać korupcyjne układy, zdąży narobić sobie wpływowych wrogów, stanie się celem homofobicznych ataków, wreszcie zostanie wplątany w sprawę brutalnego gwałtu popełnionego na młodej dziewczynie. Polityczny thriller Emina Alpera jest metaforą opresyjnych rządów Erdoğana, lecz jego gorzka wymowa i duszna atmosfera będą czytelne wszędzie, gdzie władzę sprawują prawica i konserwatyści. To film o społeczeństwie zdominowanym przez mężczyzn i o ich wewnętrznych konfliktach – mówił reżyser przy okazji canneńskiej premiery Gorących dni.

W Japonii w niedalekiej przyszłości przyśpiesza starzenie się populacji. Rząd uważa, że ​​od pewnego wieku seniorzy stają się bezużytecznym obciążeniem dla społeczeństwa i tworzy program „Plan 75”, który oferuje wsparcie logistyczne i finansowe w celu zakończenia ich życia. Kandydatka do Planu 75, Michi (Chieko Baishô), rekruterka rządowa Hiromu (Hayato Isomura) i młoda filipińska pielęgniarka Maria (Stefanie Arianne), muszą zmierzyć się ze śmiertelnym paktem.

Zmęczona pandemią, kwarantanną, wieściami o katastrofach ekologicznych, zaniepokojona własną niepewną przyszłością i losami świata grupa licealistów zostaje zaproszona przez syna milionera Kamila na imprezę w nadmorskiej posiadłości ojca. Już w drodze każdy z bohaterów przeżywa dziwne przygody, a sama impreza jest kulminacją narastających obaw o to, co może się stać z Ziemią, jeśli nie przestaniemy jej zanieczyszczać. Z minuty na minutę wszystko zaczyna wymykać się spod kontroli… APOKAWIXA to opowieść o tym, jak Matka Ziemia mści się na ludziach, którzy po kontakcie z zanieczyszczeniami w Bałtyku zamieniają się w eko-zombie. Film jest ekologiczno-apokaliptyczną opowieścią o dojrzewaniu.

Sophie kontempluje chwile wspólnej radości i intymnej nostalgii po wakacjach spędzonych z tatą dwadzieścia lat wcześniej. Wspomnienia, prawdziwe i wyimaginowane, wypełniają luki między nagraniami z jej miniDV, gdy próbuje pogodzić ojca, którego znała, z mężczyzną, którego nie znała.

Antoine (Denis Ménochet) i Olga (Marina Foïs), francuskie małżeństwo w średnim wieku przeprowadza się do wioski w Galicji, aby znaleźć spokojne życie. Mają farmę i odnawiają opuszczone domy, aby ułatwić ponowne zaludnienie. Wszystko powinno być sielankowe, ale poważny konflikt z dwoma miejscowymi sąsiadami doprowadza do otwartej wrogości i szokującej przemocy.

Halim jest krawcem zajmującym się szyciem tradycyjnych marokańskich kaftanów, których stworzenie wymaga niezwykłej pieczołowitości, wyczucia piękna, umiejętności i czasu. Wraz z żoną Miną prowadzą swój zakład i wiodą spokojne, pozornie szczęśliwe życie. Oboje jednak starają się odrzucić prawdę i żyć jak do tej pory. A prawda jest taka, że Halim jest gejem, a Mina powoli umiera na nowotwór. Sytuacja zmienia się wraz z pojawieniem się Youssefa, praktykanta, którego zatrudniają i którego zaczyna łączyć z Halimem coraz silniejsza więź uczuciowa. Maryam Touzani w niezwykły sposób pokazała wyjątkowo piękną więź między małżonkami, proces dojrzewania w małżeństwie oraz odkrywania swoich prawdziwych uczuć. A wszystko to pośród zjawiskowych tkanin, czarownych haftów i tradycyjnego rzemiosła, które niestety powoli odchodzi.

Adrien był świetnie zapowiadającym się tancerzem, którego karierę zaprzepaścił wypadek na motorze. Teraz mężczyzna zabija czas, wygrzewając się na Riwierze Francuskiej, gdzie opiekuje się nim starsza od niego Martha, niegdyś światowej sławy gwiazda filmowa. Z codziennego marazmu wyrywa go poznanie pięknej i seksownej Margot, żyjącej dla dreszczu emocji, które dają jej oszustwa i przypadkowe romanse. Fantazjując wspólnie o lepszej przyszłości, wymyślają perfidny plan, który bezpowrotnie zmieni życie czwórki osób.

13-letni Bastien (Joseph Engel) zostaje zaproszony wraz z rodziną do spędzenia lata nad brzegiem jeziora Quebec, z Louise (Karine Gonthier-Hyndman), przyjaciółką jego matki Violette (Monia Chokri). Tam poznaje córkę Louise, 16-letnią Chloé (Sara Montpetit), z którą będzie dzielić pokój. Nad brzegiem jeziora młodzi ludzie przywołują legendę, według której w wyniku utonięcia zmarło dziecko, a jego duch będzie nawiedzał jezioro. Bastien jest jedynym, który nie chce tam pływać: dowiadujemy się, że boi się wody, ponieważ prawie utonął, gdy był mały. Bastien zakochuje się w Chloé, a ona nakłania go do kąpieli.

Zapomnijcie o problemach bohaterów Joachima Triera. To w nowym filmie Kristoffera Borgliego spotkacie dwoje spośród najgorszych ludzi na świecie: Thomas jest pretensjonalnym artystą tworzącym instalacje z kradzionych mebli (przy okazji kradnie też inne rzeczy, np. najdroższe wino z restauracji); jego dziewczyna Signe pracuje zaś jako baristka i marzy, by ktoś ją dostrzegł. Oboje są znudzeni życiem i sobą nawzajem, ich rozmowy często zamieniają się w wymianę drobnych złośliwości. Nagle coś jednak się zmienia. Gdy Thomas odnosi sukces, Signe decyduje się wreszcie wyjść z jego cienia. Udawanie alergii na orzechy okazuje się niezbyt skutecznym pomysłem, więc dziewczyna sięga po znacznie bardziej radykalne środki.