Ciekawostki filmowe

Gadacz mówi do Oli: „Ja w twoim wieku nie jadłem”. Jest to nawiązanie do filmu Miś.

Taśma filmowa mierzyła 4000 metrów.

Jeff Daniels przez cały film chodzi boso.

Taśma filmowa mierzyła 189 metrów.

Taśma filmowa mierzyła 274 metry.

Film zawiera cytat z następujących produkcji: Robert i Bertrand, Niedorajda, Dwanaście krzeseł, ABC miłości, Sportowiec mimo woli, Dodek na froncie, Antek policmajster, Każdemu wolno kochać, Paweł i Gaweł, Wacuś.

Film został nakręcony w okresie od 30 maja do 12 lipca 1950 roku.

Annie została zatrudniona jako kucharka i została zabita przez Pamelę Voorhees, która dwie dekady wcześniej była kucharką w obozie.

Najwcześniejsze udokumentowane emisje filmu miały miejsce w Los Angeles we wtorek 10 stycznia 1950 r. na kanale KTLA (kanał 5) oraz w Nowym Jorku we wtorek 26 września 1950 r. na kanale WPIX (kanał 11).

Produkcja filmu trwała od 28 lutego do 23 lipca 1936 roku.

David Edelstein w magazynie „Slate” nazwał film „Masakrą piłą mechaniczną Jezusa".

Film wyemitowano pierwotnie w Altoona w Pensylwanii we wtorek 20 sierpnia 1957 r., następnie w Chicago w piątek 23 sierpnia 1957 r. na kanale WBBM oraz w Los Angeles w czwartek 29 sierpnia 1957 r. na kanale KTTV (kanał 11); Po raz pierwszy wyemitowano go w Baltimore 9 września 1957 na kanale WJZ (kanał 13), w Indianapolis 7 listopada 1957 na kanale WLW-I (kanał 13), w Filadelfii 8 grudnia 1957 na kanale WFIL (kanał 6), w Honolulu 26 grudnia 1957 na kanale KHVH (kanał 13), w Norfolk VA 27 grudnia 1957 na kanale WTAR (kanał 3), w Cleveland 17 lutego 1958 na kanale KYW (kanał 3), w San Francisco 26 lutego 1958 na kanale KGO (kanał 7), w Nowym Jorku 3 marca 1958 na kanale WCBS (kanał 2) i w Cincinnati 4 kwietnia 1958 na kanale WLW-T (kanał 5). Vanessa w końcu dotarła do Seattle 13 listopada 1960 r. na kanale KING (kanał 5).

Taśma filmowa mierzyła 4 593 metry.

Zdjęcia do filmu trwały od 18 czerwca do 17 lipca 1934 roku.

J.M. Barrie napisał szczegółowy scenariusz do tej pierwszej filmowej wersji swojej sztuki i osobiście nadzorował produkcję. Barrie dostrzegł jej potencjał, stwierdzając, że „film może zrobić dla Piotrusia Pana rzeczy, których zwykła scena nie potrafi”. W swoim entuzjazmie chciał uwzględnić wysoce wyrafinowane efekty specjalne, których niestety nie udało się wówczas zrealizować. Jednym z nich był ślub wróżek z jego kolejnej powieści „Piotruś Pan w Ogrodach Kensington”, który ostatecznie został zrealizowany w Piotrusiu Panu (2003). Inne propozycje odrzucone przez studio obejmowały przelot Piotrusia, Wendy i jej braci nad dachami Londynu, Tamizą i Izbą Gmin, nad Oceanem Atlantyckim do Nowego Jorku. Wylądowaliby na odpoczynek na Statule Wolności, która kołysałaby ich jak matka, a następnie polecieliby nad Wodospadem Niagara, nad Oceanem Spokojnym do Nibylandii. Część lotu nad Londynem została przeniesiona na ekran w filmie Disneya Piotruś Pan (1953).