Filmy miłość, nastolatek, park

Film opowiada o historii Brendana Frye’a który po znalezieniu zwłok swej byłej dziewczyny (Emily) rozpoczyna własne śledztwo. Angażując swego bliskiego kolegę ze szkoły, zagłębia się w niebezpieczną i zawiłą „grę” z okolicznym gangiem handlującym narkotykami. Stawką jest prawda o śmierci Emily która dla samego Brendana może być bardzo dziwna...

Jimmy, Dave i Sean dorastali wspólnie w ubogiej dzielnicy Bostonu. Spędzali całe dnie na ulicy. W ich okolicy niewiele się działo. Do czasu, kiedy Dave został zmuszony do przejażdżki, która na zawsze zmieniła życie trójki przyjaciół. Przestali się spotykać, aby nie przypominać sobie o przeżytych cierpieniach.

Główna bohaterka telenoweli, Violetta, to nastolatka obdarzona niezwykłym talentem wokalnym, z czego początkowo nie zdaje sobie sprawy. Zdolności odziedziczyła po matce, słynnej piosenkarce, która zginęła w wypadku, kiedy Violetta była jeszcze małą dziewczynką. Jej ojciec, Germán, jest odnoszącym sukcesy inżynierem. Bardzo kocha swoją córkę lecz bywa surowy i nadopiekuńczy. Z troski o Violettę zataja przed nią prawdę o matce i nie chce, by dziewczyna obrała tę samą drogę kariery. Po tragicznej śmierci żony zabiera córkę do Madrytu i wychowuje z dala od rówieśników. Jest świadomy wielkiego talentu dziewczyny i pozwala jej na kontakt z muzyką poprzez naukę gry na fortepianie, jednak trzyma ją z daleka od mikrofonu czy lekcji aktorstwa. Wszystko się zmienia, gdy powracają do rodzinnego Buenos Aires. Violetta rozpoczyna naukę gry na fortepianie w prestiżowej szkole muzycznej Studio 21. Tu poznaje swoją ciotkę Angie, nauczycielkę śpiewu, która uświadamia dziewczynie, jak wielki potencjał w niej drzemie. Violetta stopniowo rozwija swój talentwokalny, ciężko pracuje, by osiągnąć sukces, zawiera nowe przyjaźnie i przeżywa pierwsze miłosne rozterki.

To historia Lolity Cassard, dwudziestolatki, która jest wściekła na cały świat, ponieważ nie wygląda jak dziewczyny z pism kolorowych, ani jak jej szczupła macocha. Tak strasznie chciałaby być piękna, przynajmniej w oczach swego ojca; pragnie skłonić go, żeby w ogóle chociaż na nią spojrzał. Jest to również historia mężczyzny, Etienne'a Cassarda, który nie za bardzo ogląda się na innych, ponieważ zbyt wiele czasu zajmuje mu przyglądanie się sobie - czuje, że się starzeje, wie także, co to znaczy być niekochanym, a obecną pozycję musiał sobie wywalczyć.[...] To historia ludzi, którzy wiedzą doskonale, co zrobiliby na czyimś miejscu, ale niezbyt dobrze radzą sobie na własnym.

Separację Bernarda i Joan boleśnie odczuwają ich dzieci, dwójka nastoletnich synów, Walt i Frank.

Drugi film w dorobku Stephena Frearsa jest próbą ukazania historii angielskiego dramaturga Joe Ortona, który stał się legendą w latach 60. Reżyser skupia się na relacjach, które łączyły Ortona z Kennethem Halliwellem. Halliwell dla głównego bohatera był nie tylko mentorem i nauczycielem, ale także kochankiem, który w pewnym momencie staje się zazdrosny o dobrze zapowiadającą się karierę swojego ucznia.

50-letni dr Stephen Fleming ma wszystko, co trzeba, aby być szczęśliwym - wspaniałą żonę Ingrid, dwoje udanych dzieci, wysokie stanowisko. Jest członkiem parlamentu. Ma zostać mianowany przez premiera ministrem. Na przyjęciu w ambasadzie poznaje Annę Barton, 20-letnią dziewczynę swego syna Martyna. Błysk w oczach Stephena i Anny oznacza, że od tej chwili ich życie zupełnie się zmieni. Świat dostojnego dżentelmena Fleminga legnie w gruzach. Fascynacja dziewczyną jest tak ogromna, że nie potrafi zapanować nad uczuciem. Anna nie chce jednak rezygnować z Martyna. Spotyka się z obydwoma mężczyznami.

Osiemnastoletni młodzieniec wraca do parku, gdzie dwanaście lat wcześniej, jeszcze jako małe dziecko, jeździł na hulajnodze, przyglądał się dumnym pawiom, a spotkanym staruszkom zadawał pytania na temat życia, śmierci, miłości, samotności… Pytania głębokie, przenikliwe, często poważne, a często zabawne w swej dziecięcej prostocie odbierania świata. Czy były one tylko chwilą ulotnej fantazji i z czasem wypłowiały, rozmyły się i odeszły do przeszłości tak, jak odchodzi do niej dzieciństwo? Czy też może dotykały spraw wiecznych, uniwersalnych, eschatologicznych? Młody człowiek w tym samym parku, po którym już zapewne wędrują tylko cienie jego dawnych rozmówców, powraca pamięcią do tamtego letniego dnia. A to, co z tej pamięci wskrzesi, zabiera w swe dalsze życie, jak najcenniejszą wskazówkę i ponadczasową mądrość… Film był jednym z ośmiu najlepszych światowych dokumentów, ubiegających się o nominację do Oskara.

Rodzina Barańskich mieszka na przedmieściu. Matka całkowicie poświęca się roli pani domu, co jest źródłem jej nieustającej frustracji. Ojciec utrzymuje rodzinę, ale to nie jego zdanie jest w domu najważniejsze. Model życia Leszczyńskich jest zupełnie inny. Matka jest rozwódką. Ze swojego pierwszego związku ma dorastającą córkę, a z obecnego małżeństwa kilkuletniego syna. Spełnia się zawodowo, podczas gdy jej mąż zmaga się nie tylko z wychowaniem dzieci, ale również z własną niemocą w kwestii ponownego wyboru ścieżki kariery zawodowej. Jest bezrobotny. Choć Barańscy hołdują wartościom konserwatywnym, a Leszczyńscy wydają się być postępowymi intelektualistami, okazuje się, że tak naprawdę więcej ich łączy niż dzieli. Dobre chęci rodziców przynoszą często opłakane, choć zabawne rezultaty.