Filmy alienacja, obsesja, strach

Głównym bohaterem American Beauty i narratorem zarazem jest 42-letni Lester Burnham (Kevin Spacey). Oto facet, który po dwudziestu latach letargu budzi się do prawdziwego życia. Impulsem do zmian staje się koleżanka córki, w typie lolitki, rozbudzająca jego zmysły. Pod jej wpływem przewartościowuje swoje życie – ćwiczy i powraca do formy fizycznej, rzuca pracę, staje się szczery i bezkompromisowy. Powraca do marzeń z młodości, które okazują się złudzeniami, bo czy palenie trawki, jeżdżenie sportowym wozem, albo beztroska „Mc-praca” uczyni go wolnym i młodym?

Alicia (Juno Temple) przybywa do Ameryki Południowej na wakacje, które ma spędzić z kuzynką Sarą (Emily Browning). Gdy Sarah musi ją nagle opuścić, Alicia znajduje się na małej chilijskiej wyspie wraz z trójką przyjaciół Sary, wśród których są Barbara (Catalina Sandino Moreno) i Brink (Michael Cera), Amerykanin na studenckiej wymianie, który ma niepokojące, sadystyczne skłonności. Zdezorientowana i przerażona Alicia nie może spać a rzeczywistość staje się dla niej koszmarem, z którego nie może się obudzić. Starożytne rytuały, niepokojące zwierzęce zachowanie i urzekające hipnotyczne stany dotykające najmroczniejszych zakątków... gdy gra wymyka się spod kontroli, konsekwencje są zadziwiające i śmiertelnie niebezpieczne.

Polański wciela się w postać Trelkovskiego, cichego i niepozornego urzędnika, którego szare życie wypełnia się strachem i grozą, kiedy wprowadza się do nowego mieszkania. Do narastającej paranoi przyczyniają się inni lokatorzy, którzy nie zrobią niczego, by pomóc mu opanować obsesję na tle tragicznego losu poprzedniej lokatorki. Czy lęki Trelkovskiego są istotnie uzasadnione czy też są po prostu wynikiem jego prawdopodobnego załamania nerwowego?

Błyskotliwa i jednocześnie przenikliwa opowieść o wielodzietnej rodzinie, w której jeden z synów odkrywa swe homoseksualne skłonności. Nie homoseksualizm jest tu jednak najważnieszy, to tylko punkt wyjścia do refleksji o tym, jaką drogą przez mękę potrafi być dorastanie jednostki nadwrażliwej i o tym, że tzw. normalna rodzina w tym bolesnym procesie wcale nie pomaga.