Filmy artysta, sztuka

Helsinki, 1945. Wojna się skończyła i dla malarki Tove Jansson życie zaczyna się od nowa. Kobieta zakochuje się w reżyserce Vivicę Bandler, a jej kreatywność zaczyna obierać nieoczekiwane ścieżki, kiedy postanawia spisać historię Muminków.

Wielkie oczy to film oparty na prawdziwej historii malarki Margaret Keane w reżyserii jednego z największych wizjonerów współczesnego kina – Tima Burtona. W latach sześćdziesiątych XX wieku świat zachwyca się intrygującymi portretami kobiet i dzieci o tajemniczych, wielkich oczach. Autorstwo obrazów przypisuje sobie niezwykle ambitny Walter Keane. Jednak za genialnymi pracami stoi żyjąca w jego cieniu żona Margaret. Kobieta walczy o prawdę, uznanie i wyzwolenie się spod wpływu bezwzględnego despoty oraz z roli, którą narzuca jej społeczeństwo.

W centrum akcji znajdują się handlarze dziełami sztuki, Theo van Gogh i jego brat Vincent, uparty malarz. Theo pomaga swemu bratu finansowo, jeszcze bardziej jednak dodawaniem otuchy, głęboko bowiem wierzy w talent Vincenta. Na geniuszu artysty jednak w jego czasach się nie poznano.

Wiedeń, 1902 rok. Alma Schindler (Sarah Wynter) jest córką znanego malarza, Emila Schindlera. Młodej Almy nie pociąga jednak malarstwo, a komponowanie i doskonalenie swojej sztuki pianistycznej. Dziewczyna coraz szybciej zyskuje uznanie jednej z bardziej utalentowanych pianistek. Dzięki licznym protekcjom udaje jej się spotkać z jednym z najbardziej cenionych wiedeńskich kompozytorów, Gustavem Mahlerem (Jonathan Pryce). Choć Alma jest krytycznie nastawiona wobec kompozycji Mahlera, ulega jego osobowości. Oboje zakochują się w sobie i podejmują decyzję o małżeństwie - nie przeszkadza im fakt, że kompozytor jest o dwadzieścia lat starszy od dziewczyny i jest Żydem...

Historia słynnego japońskiego drzeworyciarza - Hokusai Katsushika.

Zarówno prawdziwa, jak i wyimaginowana autobiograficzna artystka zajmująca się sztuką ciała, Marina Abramovic. Film komponuje estetykę życia kobiety swoich czasów, której osobista historia jest silnie naznaczona Jugosławią, zwyczajną przemocą, doświadczeniem ograniczeń fizycznych i psychicznych. Wyjątkowa podróż kobiety. Dobrowolne przywołanie przeszłości wydobywa coś bardziej tajemniczego, bardziej intymnego: nieznaną przyszłość, która ucieleśnia się w fikcjach odbieranych jako autentyczne fragmenty prawdy.

Praca dyplomowa brytyjskiego reżysera zrealizowana pod opieką Stanisława Różewicza, pierwsza zachowana rejestracja treningu wokalnego i fizycznego aktorów, prowadzonego przez Jerzego Grotowskiego, obrazująca jego ówczesne badania nad działaniami rezonatorów. Materiał powstał w okresie przygotowań Teatru 13 Rzędów do spektaklu „Tragiczne dzieje doktora Fausta” wg Christophera Marlowa (premiera, zarazem polska prapremiera dramatu, 23 kwietnia 1963 roku). Zawiera ponad sześciominutowe fragmenty tego spektaklu, przedstawiające przede wszystkim Zbigniewa Cynkutisa w roli tytułowej, ale także Renę Mirecką (Mefista). Grotowski udzielił też wywiadu do filmu, został nagrany przy kościoła „na górce” w Opolu. Artysta był związany z miastem od 1959 do 1964 roku, kiedy kierował Teatrem 13 Rzędów, przekształconym z czasem w Teatr Laboratorium 13 Rzędów, działającym przy Rynku w klubie Maska. Film otrzymał Nagrodę DKF „Zygzakiem” na Festiwalu Filmów PWSTiF, Warszawa, 1964 rok.