Filmy mediolan

Hollywoodzki gwiazdor Johnny Marco (Dorff) mieszka w dekadenckim hotelu Chateau Marmont. Jeździ czarnym ferrari, ma nieograniczony dostęp do wszelkich używek, a wokół niego kręci się pełno dziewczyn gotowych spełniać jego kaprysy. Nieoczekiwanie w życie tabloidowego celebryty wkracza jedenastoletnia Cleo (Fanning) – córka Johnny'ego z małżeństwa, które dawno się rozpadło. To dzięki niej Johnny odkrywa, jak pusty i nieciekawy jest świat, w którym się obraca. Czy znajdzie w sobie siłę, by to zmienić?

Emma (nagrodzona Oscarem Tilda Swinton) jest od wielu lat żoną Tancrediego Recchi, głowy potężnej rodziny z Mediolanu. Piękna, otoczona bogactwem kobieta, żyje w świecie konwenansów, rytuałów i codziennych obowiązków. Przypadkowe spotkanie z młodym, charyzmatycznym przyjacielem syna przypomni jej o głęboko skrywanych żądzach i stanie się początkiem erotycznego przebudzenia. Pełen namiętności potajemny romans na zawsze odmieni oblicze rodziny.

12 grudnia 1969 r. bomba podłożona w banku w Mediolanie zabiła 17 osób. O tę szokującą zbrodnię włoska policja najpierw obwiniała anarchistów.

Nakręcony z rozmachem obraz historyczno-przygodowy, ukazujący dzieje walk cesarza Fryderyka Rudobrodego, zwanego Barbarossą (Rutger Hauer), z miastami Ligi Lombardzkiej. Wyzwanie cesarzowi rzuca Alberto da Giussano (Raz Degan), gromadząc kilka setek straceńców i zawiązując Kompanię Śmierci. Musi pogodzić obowiązek wobec ojczyzny z miłością do pięknej Eleonory (Kasia Smutniak).

Mediolan rok 1640. Bracia Ferrante i Ippolito zakochują się w tej samej kobiecie, pięknej Livii Cornero. Pewnego dnia dochodzi do tragedii. Wskutek fatalnego zbiegu okoliczności Livia zostaje zabita przez Ippolito. Po tym wydarzeniu bracia opuszczają Mediolan. Ferrante zostaje sławnym piratem, natomiast Ippolito francuskim szpiegiem.

Sophia Loren gra w trzech zupełnie nie połączonych ze sobą epizodach. Trzy typy kobiet - Adelina, Anna i Mara - w zasadzie bardzo różnią się między sobą, jednak mają coś co łączy je wszystkie - sposób w jaki osiągają wyznaczony przez siebie cel.

„Cud w Mediolanie” zrealizowany trzy lata po “Złodziejach rowerów” przez duet Vittorio De Sica – Cesare Zavattini świadczy o odwrocie włoskiego reżysera od czystego neorealizmu. Jest tym dla De Sici, co „Noce Cabirii” dla Federico Felliniego – problemy społeczne powojennych Włoch ustępują rzeczywistości sacrum i profanum, pobożności instytucjonalnej i ludowej, mieszance pogaństwa i religii. To, co w „Złodziejach rowerów” de Sica jedynie zaznaczył na marginesie poprzez wprowadzenie postaci wróżbitki, w “Cudzie w Mediolanie” wybucha z pełną, prostoduszną siłą. Mały Totò znaleziony w zagonie kapusty, a obdarzony łaską czynienia cudów, ratuje swych przyjaciół z opresji i sprawia, że ulatują na miotłach do nieba, zostawiając za sobą pałace bogaczy, lepianki żebraków i przepych Duomo. Nakręcony w 1951 roku film de Sici został nagrodzony Złotą Palmą wraz ze szwedzkim filmem „Fröken Julie”, ekranizacją dramatu Strindberga, w którym panna z arystokratycznych sfer zakochuje się w służącym. Tym żyła Europa początku lat 50.

Amerykański ochotnik na froncie I wojny światowej zakochuje się w sanitariuszce.

Piętnastoletni Domenico, syn robotnika z małej mieściny, skończył właśnie gimnazjum. Ma szansę ubiegać się o posadę urzędnika w pobliskim Mediolanie. Stała, choćby skromna, ale do końca życia zagwarantowana pensja, to prawdziwy uśmiech losu. Tak przynajmniej sądzi ojciec Domenica, i chłopiec z tym przeświadczeniem wkracza w dorosłe życie. Jedzie więc do Mediolanu, do instytucji, która organizuje właśnie egzamin dla kandydatów na pracowników, i z wieloma sobie podobnymi zasiada do rozwiązywania zadań matematycznych. Koło południa, podczas przerwy w egzaminach, Domenico zawiera znajomość z dziewczyną imieniem Antonietta, również ubiegającą się o pracę w tym samym urzędzie. We dwójkę jedzą śniadanie w barze i spacerują po oszałamiających ruchem i wystawami sklepów ulicach metropolii. Wracają na drugą część egzaminu (próby psychotechniczne) i rozstają się w nadziei rychłego spotkania, już jako koledzy biurowi.

Po śmierci męża, Rosaria Parondi z czterema synami - Simone, Rocco, Ciro i najmniejszym Lucą - wyrusza do Mediolanu. Jeszcze za życia ojca wyjechał tam najstarszy syn - Vincenzo, i on teraz musi się zatroszczyć o przyszłość reszty rodziny. Vincenzo zdobywa tanie lokum dla rodziny, ale utrzymać wszystkich nie jest w stanie. Pierwszy zarobek, który trafia się braciom, to uprzątanie śniegu, oglądanego przez nich po raz pierwszy w życiu. Wkrótce Simone angażuje się jako bokser. Talent bokserski ma też Rocco, ale nie lubi walki. Próbuje pracować w farbiarni, lecz wkrótce zostaje wzięty do wojska. On jeden wie, że Simone ma już na sumieniu kradzież.