Historyczny 2009

W maju 1942 roku do warszawskiego getta przybyła ekipa filmowa Urzędu Propagandy III Rzeszy. Operatorzy pracowali przez miesiąc, rejestrując sceny z życia ulicy, pokazując skrajną nędzę i świat dobrze odżywionych, wchodząc do zabiedzonych podwórek i wykwintnych restauracji, kreując świat kontrastów i pracując nad "uchwyceniem żydowskiego charakteru". Zapis odnaleziono zaraz po wojnie, w archiwach filmowych nazistów. Przez lata uważano go za prawdziwy portret życia w warszawskim getcie. Reżyserka Yael Hersonski postanowiła zbadać okoliczności powstania filmu. 50-minutowy zapis przestudiowała ujęcie po ujęciu, przejrzała archiwa, prywatne zapiski na temat obecności ekipy w getcie, dotarła do materiałów z przesłuchań niemieckiego operatora filmowego, Willy'ego Wista. Mozolna analiza pokazuje, że dokument to jeszcze jedna mistyfikacja propagandy nazistów, a "normalne" życie od początku do końca zaaranżowano, pod bacznym okiem pilnujących porządku esesmanów. Na film składają się wspomnienia i komentarze ocalonych, fragmenty niesławnego filmu, sylwetki uchwyconych w kadrze niemieckich operatorów i przerażone spojrzenia filmowanych mieszkańców getta. Wychwycone przez reżyserkę niuanse przenoszą film na poziom uniwersalny, każą zastanowić się nad naturą i uwarunkowaniami każdego zapisu archiwalnego.

Film opowiada krwawą historię krewnej Stefana Batorego. Ręce węgierskiej hrabiny Elżbiety Batory splamione są krwią niewinnych dziewic gdyż wierzy ona, że ich krew pomoże jej być zawsze piękną i młodą.

Historia rodzącego się miasta jest także opowieścią o ludziach, ich życiu, przyjaźni i miłości. Główny bohater, Krzysztof Grabień, w którego rolę wcieli się (Jakub Strzelecki), przyjeżdża ze wsi pod Przeworskiem, aby - razem ze swoim przyjacielem Wołodią Jazowieckim (Paweł Domagała) - uczestniczyć w budowie gdyńskiego portu. Na miejscu poznaje Kaszubkę, Łuckę Konkę (Julia Pietrucha). Młodzi zakochują się w sobie, a na swojej drodze spotykają Panią Helenę (Małgorzata Foremniak), wdowę po oficerze Legionów, która po przyjeździe z Warszawy próbuje prowadzić nad morzem restaurację i rozpocząć swoje życie na nowo.

Oparta na faktach historia angielskiej królowej Wiktorii (Emily Blunt) – najdłużej panującej monarchini w dziejach Wielkiej Brytanii – oraz pełnego intryg i fałszu świata wysokich sfer, w jakim przyszło jej żyć. Rok 1836. Niepełnoletnia jeszcze księżna Wiktoria nie dopuszcza do regencji, która skończyłaby się całkowitym odsunięciem jej od rządów. Po śmierci swego wuja – króla Williama (Jim Broadbent), wbrew oczekiwaniom wielu, zostaje koronowana na królową angielską. Choć początkowo niedoświadczona i ślepo zapatrzona w manipulującego nią Lorda Melbourne’a (Paul Bettany), dzięki swojemu uporowi oraz inspirującej miłości do księcia Alberta (Rupert Friend), staje się królową, podczas panowania której Anglia rośnie w potęgę i otrzymuje status jednego z ówcześnie najpotężniejszych imperiów. Okres rządów królowej Wiktorii przeszedł do historii jako „epoka wiktoriańska”.

Akcja filmu rozgrywa się w IV wieku naszej ery w Egipcie. Są czasy wzmożonej chrystianizacji społeczeństwa. Niewolnik Davus (Max Minghella) jest szaleńczo zakochany w swej pięknej pani - Hypatii (Rachel Weisz) - mistrzyni astrologii oraz filozofii z Aleksandrii. Podczas, gdy ona walczy o zachowanie starożytnych religii, on jest rozdarty pomiędzy miłością, a wolnością, którą może dać mu chrześcijaństwo.

Megaprodukcja filmowa zrealizowana z wielkim rozmachem i dbałością o szczegóły kostiumów i scenografii. XVI-wieczna, pogrążona w chaosie Rosja. Iwan Groźny, jest dogłębnie przekonany, iż posiada dar interpretacji boskich znaków oraz, że widzi zbliżający się dzień Sądu Ostatecznego. Wprowadza rządy absolutne, bezlitośnie niszcząc każdego ze swoich oponentów. Gdy kraj ogarnia terror, Filip- zwierzchnik Klasztoru Sołowieckiego, naukowiec a jednocześnie bliski przyjaciel Iwana, postanawia sprzeciwić się i położyć kres jego bezwzględnej tyranii...

Sulina to niewielkie rumuńskie miasteczko w delcie Dunaju. Nie ma do niego żadnego dostępu lądowego. Według Andrzeja Stasiuka to miejsce, gdzie „kończy się kontynent i dobiegają kresu zdarzenia”. Jeszcze na początku XX wieku Sulina była dobrze prosperującym portem, trzecim pod względem ważności w Europie - stolicą europejskiej rzecznej żeglugi. Dzisiaj to odizolowane od reszty świata miejsce powoli zamiera. W 1933 roku Eugeniu Botez, inżynier i komendant portu w Sulinie, wydał pod pseudonimem Jean Bart powieść „Europolis”. Przedstawia w niej pesymistyczną wizję przyszłości – twierdzi, że pewnego dnia z jego miasteczka nic nie zostanie. W czasach Boteza Sulina tętniła jeszcze życiem, do portu codziennie przybijały statki z całego świata. Okazało się jednak, że jego wizja była prorocza.

XIX wiek był czasem wynalazków i badań. Wtedy też były początki filmu. Thomas Edison szczególnie wyróżnił się w tej dziedzinie - skonstruował kinetoskop, za pomocą którego po raz pierwszy można było oglądać ruchome obrazy. Miał on jednak jedną podstawową wadę: jednocześnie tylko jedna osoba mogła z niego korzystać. Historia skupia się na braciach Lumière, młodych wynalazcach, których marzeniem było pokazać film całemu światu.