Filmy 1958

Oparta o muzykę onomatopeiczną miniatura półfabularna. Dziesięcioletnia dziewczynka ze skrzypcami wędruje po zakamarkach Starego Miasta, odkrywając tym samym dla siebie – i dla widza – uroki tamtych miejsc.

Zaliczony do Złotej Setki Teatru Telewizji spektakl w reż. Adama Hanuszkiewicza. Sztuka Jeana Giraudoux była jednym z pierwszych zarejestrowanych przedstawień Teatru Telewizji. Premierę miała w 1958 roku. Nieśmiała, pełna zahamowań dziewczyna imieniem Agnieszka, którą zagrała Kalina Jędrusik, spotyka przypadkiem niejakiego pana de Bellac (Adam Hanuszkiewicz), który zdradza jej tajemnicę powodzenia u mężczyzn. By je zdobyć, wystarczy tylko mówić wszystkim, że są piękni. Agnieszka zaczyna stosować receptę nieznajomego w pracy. Umiejętnie łechtając próżność współpracowników i zwierzchników, sprawia, że nudne biurowe życie zmienia się nie do poznania…

Dokument opowiada o rabunku oraz dewastacji, jakiej dokonali hitlerowcy na Ołtarzu Wita Stwosza z Krakowa.

Historia drogi do kina, podczas której tytułowi bohaterowie doświadczą niesamowitych przygód, by na koniec sami okazali się postaciami z ekranu. Autotematyczna animacja na podstawie pierwowzoru literackiego autorstwa Czesława Janczarskiego.

Konstanty Ildefons Gałczyński myślał o przeniesieniu swojej twórczości na ekran filmowy. W 1949 roku na łamach „Przekroju” opublikował niekompletny scenariusz, który opowiada o wizycie w Nieborowie „ministra pełnomocnego Lampakistanu”. Tekst, który miały uzupełnić piosenki, zawiera zarówno wątki polityczno-kryminalne, jak i miłosne. Do tej historii sięgnął Jerzy Kotowski, kręcąc niemal dziesięć lat później, Wystawę abstrakcjonistów. Głównym wątkiem tej purnonsensowej animacji jest kradzież konia zagranicznego dyplomaty. Z filmu dowiadujemy się m.in., do kogo podobny jest maharadża bez konia i jak kończy się walka o nową sztukę.

Film animowany Witolda Giersza Przygoda marynarza z 1958 opowiada historię rozbitka, który trafia na bezludną wyspie. Tam spotyka kanibali chcących z niego przyrządzić smakowity posiłek. Dzięki sprytowi i niebanalnym pomysłom marynarzowi uda się uchronić przed pożarciem.

Ostatnie wspólne dzieło Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka, które otworzyło im drogę do kariery światowej. Autorzy nie kryli, że realizując ten film zapatrzeni byli we francuską awangardę filmową lat dwudziestych. W Domu konwencjonalna fabuła zastąpiona została ciągiem scen rozgrywających się w kilku pomieszczeniach secesyjnej kamienicy. W jednym ożywa peruka i wypija mleko z butelki, w innym toczą walkę dwaj szermierze ze starych fotografii, w jeszcze innym kobieta całuje głowę manekina.

Dwaj ludzie z szafą to jedna z pierwszych etiud Romana Polańskiego. Przedstawia tytułowych dwóch mężczyzn niosących przez centrum miasta brzemię codzienności reprezentowane tu przez szafę, niewygodny i całkowicie abstrakcyjny przedmiot na ulicach miasta. Staje się owa szafa powodem wielu kłopotów, niby przyziemnych ale jakże naturalnych. Polański w tejże groteskowej opowieści stara się przekonać widza, że każda odmienność, inność mogą być powodem do nietolerancyjnego zachowania się tak społeczeństwa jak i pojedyńczych osób.

Po burzy droga zostaje zasypana przez osuwisko, więc pewnien inżynier znajduje nocleg w pobliskiej willi. Na miejscu dostrzega na ścianie obraz, który wydaje się mu na tyle znajomy, że wywołuje wspomnienia z poprzedniego życia...

Zgodnie ze wstępem przedstawionym w samym filmie są to "sceny z życia człowieka", które widz powinien sobie sam ułożyć w głowie w pewną całość. Poszczególne sceny wprowadzają stopniowo kolejnych bohaterów na zasadzie sztafety, gdzie poznana przez nas postać zostaje zastąpiona coraz to nowym bohaterem niosącym problem dramatu, niczym w biegu sztafetowym. Film na podstawie sztuki "Rabies eller Lindras livets kval av likars jämmer?" (Wścieklizna czy agonia życia łagodzona zawodzeniem rówieśników?)