Filmy płacz, wydawca

Czworo dorosłych ludzi wpada w pułapkę własnych uczuć i tłumionych dotąd namiętności. Zmieniają się między sobą partnerami i poprzez to oszukują samych siebie. Film stara się odpowiedź na pytanie, jak poważne skutkach może być takie eksperymentowanie.

Dwie kobiety oddalone od siebie o tysiące kilometrów, po rozstaniu się ze swoimi chłopakami, zamieniają się domami na czas świąt.

Mathieu Amalric gra rolę redaktora "Elle France", Jean-Dominique Bauby, który w 1995 roku, w wieku 43 lat zostaje całkowicie sparaliżowany i może poruszać tylko lewym okiem. Używa go, by wspominać minione czasy. Bauby zapisuje aspekty swojego wewnętrznego świata, którym jest wewnętrzny psychiczny ból, spowodowany uwięzieniem we własnym ciele. Bezsilność zmusza go do podróży w głąb swojej wyobraźni, do świata stworzonego w jego umyśle.

Ostatni dzień wojny. Poranek pierwszego dnia pokoju. Pokazać tej szczególnej nocy losy młodego człowieka uwikłanego w okupacyjną przeszłość, zmęczonego bohaterstwem, przeczuwającego inne, lepsze życie. Cóż to za piękny temat do filmu. Tej szczególnej nocy spotyka się przeszłość z przyszłością – i zasiada do jednego stołu. Przy akompaniamencie tang i fokstrotów bohater filmu, Maciek Chełmicki, szuka odpowiedzi, jak żyć dalej – jak zrzucić dławiący bagaż przeszłości, rozwiązuje odwieczny dylemat żołnierza. Słuchać czy myśleć. A jednak Maciek zabije…

Jean i Marie są szczęśliwym, choć bezdzietnym małżeństwem z 25-letnim stażem. Podczas wakacji na południowym zachodzie Francji nasz bohater zostawia opalającą się na plaży Marie, by popływać w morzu. Już nigdy nie powraca, nikt nie znajduje również jego ciała... Zrozpaczona Marie zaczyna zadawać sobie pytania. Czy ją porzucił? Czy popełnił samobójstwo? Ciągła niepewność doprowadza ją do stworzenia własnego świata, w którym jej mąż jest ciągle przy niej...

Zagraniczny korespondent Jones zostaje wysłany przez swoja gazetę do Europy.

Austria, lata 30. Nazistowscy propagandziści konsekwentnie udowodniają, że nic nie oprze się sile prawdziwych aryjczyków. Kolejnym wyzwaniem dla „wyższej rasy” ma być rozwiązanie „ostatniego problemu w Alpach”, czyli wejście na niezdobyty do tej pory szczyt Eiger. Jego północna ściana, Nordwand, ze względu na tragiczne żniwo, jakie zbiera, zwana jest „Ścianą Śmierci”. Dwaj młodzi niemieccy śmiałkowie Toni Kurz (Benno Fürmann) i Andi Hinterstoisser (Florian Lukas) decydują się zaatakować skalistą górę. W ślad za nimi rusza konkurencyjna para austriackich alpinistów. Przedstawiciele niemieckich władz, mediów i śmietanki towarzyskiej przez specjalne lunety obserwują kolejne etapy ekstremalnej wspinaczki. Niestety, wkrótce to, co miało być kolejnym symbolem potęgi wielkich Niemiec zamieni się w tragiczną walkę o przeżycie...

Chuck Tatum jest upadłym dziennikarzem, który po pracy w Nowym Jorku, Denver, czy Filadelfii, trafia do Albuquerque i zaczyna pracę w małej, lokalnej gazecie. Wierzy, że w końcu trafi na jakiś wielki temat, który znowu wyniesie go na sam szczyt. Pewnego dnia, przypadkiem trafia na miejsce wypadku. Pewien mężczyzna, został uwięziony w opuszczonych jaskiniach. Chuck czuje, że ten temat będzie jego trampoliną na szczyt.

Vanzi (Franco Nero) jest pełnym ideałów architektem, który nie boi się walczyć o sprawiedliwość. Pewnego razu mężczyzna decyduje się zaprotestować przeciw projektowi, którego rozwój mógłby mieć negatywny wpływ na miejscową ludność. Niestety, jego działania nie podobają się wpływowym członkom mafii. Vanzi zostaje wkrótce oskarżony o przestępstwo, którego nie popełnił. Trafia do więzienia, gdzie przeżywa bardzo ciężkie chwile. Czy uda mu się wyjść cało z opresji?

To historia Lolity Cassard, dwudziestolatki, która jest wściekła na cały świat, ponieważ nie wygląda jak dziewczyny z pism kolorowych, ani jak jej szczupła macocha. Tak strasznie chciałaby być piękna, przynajmniej w oczach swego ojca; pragnie skłonić go, żeby w ogóle chociaż na nią spojrzał. Jest to również historia mężczyzny, Etienne'a Cassarda, który nie za bardzo ogląda się na innych, ponieważ zbyt wiele czasu zajmuje mu przyglądanie się sobie - czuje, że się starzeje, wie także, co to znaczy być niekochanym, a obecną pozycję musiał sobie wywalczyć.[...] To historia ludzi, którzy wiedzą doskonale, co zrobiliby na czyimś miejscu, ale niezbyt dobrze radzą sobie na własnym.