Filmy pasażer, prl

Statkiem podróżuje pasażer „na gapę”. Zostaje uznany za instruktora kulturalno-oświatowego.

Noc sylwestrowa 1978/1979. Zima stulecia. Pasażerowie w wieczorowych strojach oczekują na przyjazd pociągu. Tymczasem niedaleko dworca w Koluszkach pociąg utknął w śnieżnych zaspach. Dobrze bawiący się w nim pasażerowie, w końcu zniecierpliwieni długim postojem, ruszają w kierunku dworca. Wszyscy pragną dotrzeć do celu podróży, aby powitać Nowy Rok w gronie zaprzyjaźnionych osób. Widząc, że szybko to nie nastąpi, urządzają bal na dworcu…

Reżyser filmowy Kozłowski i literat Narożny poznają się w pociągu jadącym do Zakopanego. Po niedługiej konwersacji dochodzą do wniosku, że należy wspólnie nakręcić film. Następnego dnia wybierają się na narty. Stamtąd trafiają do szpitala, gdzie przez czas pobytu dopracowują scenariusz. Po wyjściu zaczynają rozglądać się za odtwórczynią głównej roli.

Profesor medycyny Nowak wraca Batorym do Polski po wykładach w Ameryce. Towarzyszy mu Magda. Profesor spotyka na pokładzie mężczyznę, któremu przed laty zwichnął karierę. Nowak usilnie zabiega o jego towarzystwo. Toczy się między nimi gra pełna niedomówień, rosnącego zagrożenia, sytuacja staje się coraz bardziej napięta.

Trwa licytacja rzeczy znalezionych w warszawskich autobusach i tramwajach: parasolek, ale są też torby i walizki z ubraniami, damskie torebki, a nawet zegarki. Oglądamy tłum warszawiaków zgromadzony w niewielkiej Sali. Mała przestrzeń podnosi jeszcze temperaturę sytuacji. Oglądamy różne zachowania i reakcje uczestników. Niektórzy podchodzą do tego z dystansem i traktują bardziej jako ciekawe doświadczenie, inni się kłócą i krzyczą. Dla Mariana Marzyńskiego licytacja jest pretekstem do pokazania galerii osobowości z bardzo różnych grup społecznych: żartownisiów, cwaniaków czy awanturników. „Podzieliliby się, każdy by wziął po jednej rzeczy i poszedł do domu” – słyszymy z offu jednego z uczestników licytacji.

Film jest luźna rejestracją rozmów pasażerów dalekobieżnego pociągu, w przedziałach wagonu, na korytarzu. Jawi się nam obraz Polski końcówki lat PRL, stan świadomości i zainteresowań polskiego społeczeństwa żyjącego w tych czasach.