Filmy praca, lata 80., solidarność

W czasie wydarzeń sierpniowych w 1980 roku autor scenariusza Aleksander Ścibor-Rylski przebywał za granicą. W ciągu sześciu dni na podstawie dokumentów, relacji świadków, zapisów magnetofonowych napisał scenariusz Człowieka z żelaza. Wyjaśniając tytuł filmu powiedział: Birkut przyjechał ze wsi na budowę Nowej Huty twardy i takim pozostał. Narasta w nim świadomość, ale jako charakter pozostaje monolitem od początku do końca. Jego syn najpierw prezentuje się jako młody człowiek, dość nieufny i zamknięty w sobie. Jest dopiero takim kawałkiem żelaza, który trzeba wykuć. I wykuwa go życie - śmierć ojca, rok 1976, działalność w wolnych związkach zawodowych i wreszcie sam strajk. Fabuła filmu jest kontynuacją losów rodziny Birkutów. Syn Mateusza Birkuta, Maciek Tomczyk, jest robotnikiem w stoczni gdańskiej. Jest także aktywnym działaczem komitetu strajkowego. Dziennikarz radiowy Winkel otrzymuje polecenie zrealizowania reportażu kompromitującego Tomczyka. Winkel przyjeżdża do Trójmiasta, składa wizytę Badeckiemu, przedstawicielowi lokalnych władz.

Akcja filmu rozgrywa się w ciągu kilku dni listopada 1981 roku, na trzy tygodnie przed wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego. Kilkunastoosobowa załoga fabryki „Metalpol” w jednym z polskich miast jest świadkiem i uczestnikiem ostrego konfliktu społeczno-politycznego. W kraju lawinowo narastają zjawiska kryzysowe. Trwa napór na partię, administrację i tzw. związki branżowe ze strony „Solidarności”, bezwzględnie umacniającej swoją władzę. Konflikt dzieli nie tylko załogę, ale wdziera się również do rodzin. Jednią z nich jest kilku pokoleniowa rodzina Szostaków, pracująca od wielu lat w „Metalpolu”.