Filmy zespół, gitara

Chris Cole jest zwykłym chłopakiem. Mieszka wraz z rodzicami w Seattle i ma ciągłe zatargi ze starszym bratem, policjantem. Pracuje jako konserwator kserokopiarek, ale jego prawdziwą pasją jest muzyka hardrockowa. Jest wielbicielem Stalowego Smoka - najpopularniejszej na swiecie grupy heavy-metalowej. Naśladuje ich we wszystkim. Niespodziewanie dostaje szansę wstąpienia do zespołu na miejsce swojego idola i z dnia na dzień staje się wielką gwiazdą.

Indie, lata 60. XX wieku. Archie i jego koledzy muszą sobie radzić z miłością, przyjaźnią i przyszłością Riverdale, gdy deweloperzy chcą zniszczyć ich ukochany park.

Nastolatka z pomocą przyjaciół walczy z wampirami, demonami i innymi piekielnymi stworzeniami.

Film opowiada historię ich rocznego związku w retrospektywie. Matt, zafascynowany Antarktydą, odwiedza „biały kontynent”, gdzie wspomina swój romans z Lisą. Porównuje pobyt na Antarktydzie do pobytu „dwojga ludzi w łóżku – klaustrofobia i agorafobia w jednym miejscu”. Obrazy wiecznych lodów płynnie przechodzą w ujęcia koncertów: Primal Scream, Super Furry Animals, Elbow, The Von Bondies, Franz Ferdinand, Black Rebel Motorcycle Club, The Dandy Warhols, a także Michael Nyman.

Last Days to film, który przybliża nam niespokojną osobowość genialnego muzyka, dożywającego swych ostatnich dni. Michael Pitt (Marzyciele, Cal do szczęścia) gra Blake’a, artystę, który wspiął się na szczyty sukcesu i teraz samotnie dźwiga na swoich barkach ciężar utrzymania kilku rodzin, a starzy przyjaciele odzywają się tylko, gdy czegoś potrzebują. Zwłaszcza pieniędzy. Last Days przedstawia kilka godzin z życia Blake’a, które spędza w drewnianym domku na odludziu, uciekając od własnego życia.

Opowieść o grupie studentów prestiżowej nowojorskiej akademii sztuki, których życie wypełnia przemożne pragnienie, by odmienić los i zrobić prawdziwą karierę. Morderczy trening, ulotne marzenia, miłość i pasja stanowią tło dla popisów muzycznych i tanecznych. Ile nasi bohaterowie są w stanie poświęcić dla tytułowej sławy? Jak wysoką cenę są gotowi zapłacić? Sława jest współczesną wersją legendarnego, nagrodzonego dwoma Oskarami, klasycznego już musicalu Alana Parkera z 1980 roku, który wskazał zapomnianemu nieco gatunkowi nowe drogi. Wiele późniejszych filmów muzycznych odwoływało się właśnie do utworu Parkera.

Carl Allen to przygnębiony, lekceważący przyjaciół mężczyzna, którego odpowiedzią na wszystkie pytania jest „nie”. Pewnego dnia, niespodziewanie spotyka dawnego kolegę. Ten, zachęca go do pójścia na grupowe spotkanie osób, wierzących w wielką siłę słowa „tak”. Bohater decyduje się na to, po czym jego życie zupełnie się odmienia. Carl staje się spontanicznym wesołym i przyjacielskim facetem. Jednak czy nagminne i nieprzemyślane godzenie się na wszystko przyniesie mu same pozytywne skutki?

Joe i Jerry to dwaj przyjaciele, którzy zatrudnili się do orkiestry grającej na stypach. Niestety, podczas jednej z takich imprez został zorganizowany nalot policji, a jak się okazało – alkohol lał się strumieniami. W ten sposób lokal został zamknięty (czasy prohibicji), a dwaj przyjaciele stracili pracę. Na dodatek zostali świadkami jednego z gangsterskich rozrachunków. Aby uciec przed Getrami i jego bandą, zatrudniają się w grupie muzycznej jadącej na Florydę. Co z tego, że to zespół kobiecy? Tutaj chodzi o ocalenie własnej skóry! Od tej pory Daphne i Josephine muszą strzec swojej tajemnicy, a to nie będzie proste, gdy razem z nimi podróżuje piękna Sugar.

Film opowiada niecodzienną sytuację z życia fotografa Mody. Thomas nie mając lepszych perspektyw na spędzenie wolnego czasu wyrusza w miasto z celem zrobienia zdjęć. Po wywołaniu okazuje się że przypadkiem uchwycił scenę morderstwa.

Filmu "Do ciebie, człowieku" nie da się streścić ani opowiedzieć. Trzeba go obejrzeć. Zobaczyć staruszka poruszającego się za pomocą balkonika, który ciągnie za sobą skrępowanego smyczą psa. Zobaczyć, jak nikogo wokół to nie dziwi. Smutne? Tak. Komiczne? Bardzo. Takich scen jest wiele. Bo "Do ciebie, człowieku" jest specyficznym, brawurowo pomyślanym rejestrem przeróżnych stron ludzkiej egzystencji, ilustracją starego skandynawskiego przysłowia: „Człowiek jest radością dla drugiego człowieka, ale też może być źródłem bólu”. Burząc przyzwyczajenia widza, odchodząc od chronologii i spoglądania na rzeczywistość jako ciąg przyczyn prowadzących do określonych skutków Andersson uzyskał przejmujący efekt – wrażenie, że oglądamy własne życie, nad którym ktoś z uwagą się pochylił.