Animowany 1982

Cisza, spokój, jezioro, mężczyzna z wędką. Znajomy obrazek, wydawałoby się – nuda. Nic nie zapowiada zbliżającej się katastrofy. Wtem, niespodziewanie, z lasu wyłania się ogromna ryba uzbrojona w nogi, ohydny jęzor, i smakowicie się oblizuje – oczywiście na widok nic nie przeczuwającego rybaka. Wygląda na to, że tym razem to nie on będzie miał udany połów... Purnonsens to element rozpoznawczy autora tej animacji. Do tego charakterystyczna, prosta kreska, wyobraźnia pracująca na najwyższych obrotach i dowcip.

Animowany krótki metraż Jerzego Kuci, zrealizowany za pomocą charakterystycznych dla jego twórczości środków i wpisujący się w melancholijną poetykę artysty. Połączenie różnych technik, m.in. animacji wycinankowej z poklatkową oraz skąpane w czerni i bieli kadry, ukazujące (nie do końca) martwą naturę, spina w całość kompozycja muzyczna Marka Wilczyńskiego, kilkukrotnego współpracownika Kuci. Czym jest tytułowe źródło?

Erotyczny epizod z uprawy rolnej w świecie robotów. Sadzonki paluchów nie chcą poddać się mechanicznej stymulacji. Do ich natury przemówi dopiero odezwa inspektora z kosmosu.

Gdzieś daleko stąd jest zaczarowana kraina, do której małą Dorotkę przeniosła trąba powietrzna, która przeszła nad jej miastem. I tak rozpoczęła się Jej wielka zaczarowana przygoda. Dobra wróżka powiedziała Jej, że aby wrócić do domu musi dojść do Szmaragdowego Miasta i odnaleźć Czarnoksiężnika Oza. Jak sobie poradzi i kogo spotka na swojej drodze... zobaczcie sami!

Metaforycznie potraktowana róża – symbol miłości, zmienia się w znak śmierci na obrazach hiszpańskich malarzy – od Goyi do Picassa. Wyczekującemu pod balkonem Don Kichotowi Dulcynea rzuca czerwoną różę. Kwiat zmienia się w żagiew podpalającą stos. Na tle płomiennego nieba przesuwają się czarne, zakapturzone postacie.

Podczas świąt Bożego Narodzenia drogi Smerfów i Gargamela ponownie się krzyżują, gdy dwójka dzieci znajduje się w niebezpieczeństwie. Magia wyjątkowych świąt może jednak zdziałać cuda.

Pesymistyczny obraz przyszłości naszej planety, który mimo upływu wielu lat pozostaje wciąż aktualny. W dziewiczy teren, nie skażony ręką człowieka, wkracza maszyna, która chwilę później niszczy większa, a ją kolejna, aby największą unicestwił statek kosmiczny. Ziemia upodabnia się do wymarłej planety.

Mały Stefanek jest niesfornym, nieokiełznanym dzieckiem, nad którym ciężko zapanować. Lubi robić dowcipy i różne głupie żarty. Trafia on do cyrku, gdzie zwierzęta nie chcą się z nim bawić. Dopiero, gdy zaczyna zmieniać swe postępowanie na lepsze, sytuacja się poprawia.

Animacja wykonana metodą kombinowaną ukazuje człowieka uciekającego przed tumultem wielkiego miasta, zgiełkiem i wszechobecnymi sprzętami. Chroni się w domku na wsi, ale i tam docierają za nim przedmioty, które pozostawił.